Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Σχέση Μητέρας-Κόρης:Φροντίζοντας μια ανικανοποίητη μητέρα

Ο τίτλος μοιάζει παράδοξος, καθώς αυτό που έχουμε όλοι στο μυαλό μας είναι η μητέρα να φροντίζει ένα παιδί κι όχι το παιδί μια μητέρα.
Πολλές γυναίκες και νέες κοπέλες φτάνουν στο γραφείο μου με μια αγωνία εκπλήρωσης προσδοκιών. Μια απροσδιόριστη αίσθηση. Μια αίσθηση μόνιμης υποχρέωσης να προσφέρουν.
Το σπίτι τους ήταν πάντα τακτοποιημένο και καθαρό, ρούχα πλυμένα και σιδερωμένα, φαγητό στο τραπέζι. «Έχω κάνει τόσα για σένα. Δεν σας έλειψε τίποτα».
Αυτή η φροντίδα εμπερικλείει ενοχοποίηση και στέρηση. Υπάρχει καθήκον, αλλά δεν υπάρχει χαρά. Δεν υπάρχει μοίρασμα. Υπάρχει σπίτι, αλλά όχι σπιτικό. Υπάρχει τάξη και καθαριότητα, αλλά όχι σχέση.
«Θέλω την αγκαλιά σου, όχι σιδερωμένα ρούχα...»
«Θέλω να παίξεις μαζί μου, όχι να μου μαγειρέψεις...»
«Θέλω ένα βλέμμα τρυφερότητας, δεν με νοιάζει τι θα φάω...»
...
«Είναι δυνατόν να νοιώθω τόσο δυσάρεστα συναισθήματα για εκείνη; Για εκείνη που κάνει τόσα για μένα;»
«Την απογοητεύω. Δεν είμαι αυτό που θα ήθελε εκείνη από εμένα. Δεν είμαι αρκετή να την ικανοποιήσω...»
Έχουν νοιώσει απόρριψη. Έχουν ένα τεράστιο κενό.
Άλλες φορές καλύπτεται με φαγητό, άλλες φορές βιώνοντας πόνο και έχοντας αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές...
Άλλες φορές με ψυχαναγκασμούς.
Κάποιες φορές το κενό μετατρέπεται σε παραίτηση από τον έρωτα και τη ζωή, σε μια ατέρμονη προσπάθεια να προσθέσουν και να χωρέσουν δραστηριότητες στο πρόγραμμα τους, χωρίς όμως να καταφέρουν να το κάνουν βίωμα. Παραμένει μια δραστηριότητα, χωρίς να γίνεται κομμάτι του εαυτού τους.
Δεν έχουν νοιώσει ποτέ σημαντικές. Πάντα κάποιος άλλος κέρδιζε το καμάρι, το βλέμμα τρυφερότητας, την προσοχή, το μπράβο της μητέρας τους.
Σύγκριση, απόρριψη, απογοήτευση, ματαίωση.
«Νοιώθω ότι ζητιανεύω την αγάπη της...», «Ακόμη και σήμερα προσπαθώ να την ικανοποίησω...». 
«Αλλά πάντα μετρούσαν αυτά που δεν έκανα... Τα καλά θα περνούσαν έτσι».
Νοιώθει λίγη, συναισθηματικά στερημένη. Νοιώθει ότι δεν την υπολογίζουν «Αλλά αξίζει και να με υπολογίζουν;», αναρωτιέται...
Δίνει παραπάνω. Πολλά παραπάνω. Προσφέρει από την εαυτό της. Στερεί από τον εαυτό της προσφέροντας στους άλλους.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Γ.Ρίτσος "Ειρήνη"


Στον Κώστα Βάρναλη

Τ' όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη.
Τ' όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη.
Τα λόγια της αγάπης κάτω απ' τα δέντρα,
είναι η ειρήνη.

Ο πατέρας που γυρνάει τ' απόβραδο μ' ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια
μ' ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα
κ' οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του
είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που παγώνει το νερό στο παράθυρο,
είναι η ειρήνη.

Όταν οι ουλές απ' τις λαβωματιές κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου
και μες στους λάκκους που 'σκαψαν οι οβίδες φυτεύουμε δέντρα
και στις καρδιές που 'καψε η πυρκαϊά δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα
κ' οι νεκροί μπορούν να γείρουν στο πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο
ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου,
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι η μυρωδιά του φαγητού το βράδι,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκίνητου στο δρόμο δεν είναι φόβος,
τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει φίλος,
και το άνοιγμα του παράθυρου κάθε ώρα σημαίνει ουρανός
γιορτάζοντας τα μάτια μας με τις μακρινές καμπάνες των χρωμάτων του,
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κ' ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.
Τότε που τα στάχυα γέρνουν τόνα στ' άλλο λέγοντας: το φως το φως, το φως,
και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως
είναι η ειρήνη.

Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες,
τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα
τότε που τ' ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ' το σύγνεφο
όπως βγαίνει απ' το κουρείο της συνοικίας φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το Σαββατόβραδο
είναι η ειρήνη.

Τότε που η μέρα που πέρασε
δεν είναι μια μέρα που χάθηκε
μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της χαράς μέσα στο βράδι
κ' είναι μια κερδισμένη μέρα κ' ένας δίκαιος ύπνος
τότε που νιώθεις πάλι ο ήλιος να δένει βιαστικά τα κορδόνια του
να κυνηγήσει τη λύπη απ' τις γωνιές του χρόνου
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι οι θημωνιές των αχτίνων στους κάμπους του καλοκαιριού
είναι τ' αλφαβητάρι της καλοσύνης στα γόνατα της αυγής.
Όταν λες: αδελφέ μου — όταν λέμε: αύριο θα χτίσουμε
όταν χτίζουμε και τραγουδάμε
είναι η ειρήνη.

Τότε που ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στην καρδιά
κ' οι καμινάδες δείχνουν με σίγουρα δάχτυλα την ευτυχία,
τότε που το μεγάλο γαρύφαλλο του δειλινού
το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο προλετάριος
είναι η ειρήνη.

Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας.
Μονάχα αυτό.
Τίποτ' άλλο δεν είναι η ειρήνη.
Και τ' αλέτρια που χαράζουν βαθειές αυλακιές σ' όλη τη γης
ένα όνομα μονάχα γράφουν:
Ειρήνη. Τίποτ' άλλο. Ειρήνη.

Πάνω στις ράγες των στίχων μου
το τραίνο που προχωρεί στο μέλλον
φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα
είναι η ειρήνη.

Αδέρφια μου,
μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαί
όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά του.
Δόστε τα χέρια, αδέρφια μου,
αυτό 'ναι η ειρήνη.
νει
ΑΘΗΝΑ, Γενάρης 1953
Από τη συλλογή Αγρύπνια (1941-1953)

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Πρωτοχρονιά στη Πόλη: Η ξενόφερτη γιορτή που διχάζει την Τουρκία

Ενα πολιτιστικό παράδοξο: Πρωτοχρονια στην Τουρκία
                           Απο τον Αλεξανδρο Μασαβέτα.

Η πρώτη Πρωτοχρονιά που πέρασα στην Πόλη ήταν εκείνη του 2002. Τότε είχα έρθει με γονείς και οικογενειακούς φίλους, σε μιαν επιχείρηση να συμφιλιώσω τους πρώτους με το αναπόφευκτο της επερχόμενης μετοικεσίας. Όλες τις υπόλοιπες τις πέρασα εδώ με φίλους. Φέτος δεν θέλησα να αθετήσω την παράδοση. Μου έλειπαν οι φίλοι μου, αλλά και τα παράδοξα της τουρκικής Πρωτοχρονιάς.
Γιατί τι μπορεί να είναι πιο παράδοξο από μια πόλη, σε χώρα μουσουλμανική, πνιγμένη σε στολισμούς χριστουγεννιάτικους; Το υπέρτατο πολιτιστικό αστόχημα είναι το τουρκικό “Πρωτοχρονιάτικο Δένδρο”. Πολλοί είναι οι Τούρκοι που στολίζουν δένδρο, αλλά για την Πρωτοχρονιά. Εξ ου και το όνομά του. Πρόκειται για χριστουγεννιάτικο δένδρο “αποχριστιανισμένο” και μετονομασθέν, αλλά κατά τα λοιπά ολόιδιο με τα δικά μας: το στολίζουν λαμπιόνια και μπάλες, νιφάδες χιονιού από βαμβάκι και αγγελάκια.
Εξίσου πανταχού παρούσα στις γειτονιές των αστών είναι η μορφή του δικού μας Αη-Βασίλη. Πρόκειται, για την ακρίβεια, για τον δυτικό Santa Claus, που όπως φανερώνει (με λίγη προσπάθεια, ομολογουμένως!) το αγγλικό όνομά του, δεν είναι άλλος από τον Άγιο Νικόλαο, που γεννήθηκε στα Μύρα της Λυκίας. Στα τουρκικά ονομάζεται Νοέλ-Μπαμπά, «πατέρας των Χριστουγέννων», όνομα που από μόνο του αναιρεί κάθε προσπάθεια άρνησης των χριστιανικών-ευρωπαϊκών καταβολών των εορτασμών.
Αν δεν φθάνουν όλα αυτά για να ξενίσουν τον δυτικό επισκέπτη, σίγουρα θα νιώσει πολιτιστικό σοκ βλέποντας πολλούς να μασκαρεύονται για να υποδεχθούν το νέο έτος! Οι περισσότεροι εξ αυτών φορούν απλώς μάσκες και φαντεζί καπέλα. Πόσες φορές όμως δεν είδα στους δρόμους του Πέραν νέους και νέες να πηγαίνουν σε ρεβεγιόν μεταμφιεσμένοι, σαν να πήγαιναν σε bal masqué!
Την Πρωτοχρονιά δεν την εορτάζουν όλοι οι Τούρκοι. Θυμάμαι πόσο είχα καταντραπεί την Πρωτοχρονιά εκείνη του 2002, όταν τηλεφώνησα να ευχηθώ σε έναν φίλο που προερχόταν –όπως γνώριζα– από λαϊκή και θρήσκα οικογένεια. Παρά το περιβάλλον των γονέων του, ο Σ. και ξενυχτούσε σε μπαρ και έπινε. Όταν όμως του τηλεφώνησα, λίγο μετά τις δώδεκα, κατάλαβα πως τον ξύπνησα. «Ξέρεις, εμείς στο σπίτι μου δεν γιορτάζουμε και έπεσα να κοιμηθώ». Χαθήκαμε γρήγορα αφότου εγκαταστάθηκα στην Πόλη –ο διαφορετικός τρόπος ζωής μας χώριζε αντί να μας ενώνει.
Έκτοτε εκείνα που μου φαίνονταν παράδοξα απέκτησαν την εικόνα του οικείου, του δεδομένου. Ή, τέλος πάντων, τα περισσότερα. Ακόμη θυμάμαι την –για μένα– σουρεαλιστική συνήθεια από το χρόνο εκείνο που δίδασκα αγγλικά σε ένα νηπιαγωγείο, σε μια γειτονιά νεόπλουτων της ασιατικής Πόλης. Τα παιδάκια μου ζητούσαν, στο πεντάλεπτο της μουσικής, να τους παίζω το Jingle Bells, από το φθινόπωρο που ξεκινήσαμε ως το καλοκαίρι. «Μα αυτό τους παίζουν όλοι οι δάσκαλοι», μου είχε πει έκπληκτη με την απορία μου η υποδιευθύντρια.
Μία παράδοση καινοφανής
Η παράδοση των εορτασμών για το νέο ημερολογιακό έτος είναι κάτι σχετικά πρόσφατο στην Τουρκία. To 1829, σημειώνει ο ιστορικός Refik Halid Karay, ο Βρετανός πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη οργάνωσε χοροεσπερίδα, όπου προσκάλεσε και Οθωμανούς κρατικούς λειτουργούς. Έκτοτε έγινε συνήθεια μέλη της Οθωμανικής γραφειοκρατίας και ανώτατης τάξης να συμμετέχουν στους εορτασμούς του «χριστιανικού Νέου Έτους», που οργάνωναν ξένες πρεσβείες αλλά και τα κατά τόπους προξενεία και η μεγαλοαστική τάξη των χριστιανών.
Η Τούρκισσα πολιτικός Hasene Ilgaz (1909-2000) έγραφε πως κατά τη δεκαετία του 1920 οι μουσουλμάνοι θυμούνταν το «χριστιανικό Νέο Έτος» από τα δώρα που τους έστελναν χριστιανοί φίλοι. Οι δε Εβραίοι, θυμάται η Λίνα Καστοριάνο, συνταξιούχος έμπορος, αναφέρονταν στην Πρωτοχρονιά ως «Εμπορικό Νέο Έτος», γιατί με αυτό ξεκινούσε η καταχώρηση στα εμπορικά βιβλία. Ως «Πρωτοχρονιά» αναφερόταν το Ρος Α-Σανά .

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Το φλουρί της Βασιλόπιτας

Κάθε χρόνο η Βασιλόπιτα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του τελετουργικού της πρωτοχρονιάς. Γνωρίζετε το ιστορικό της Βασιλόπιτας;
Βασιλόπιτα: η ιστορία της ξεκινά πριν από εκατοντάδες χρόνια, περίπου 1500, στη Μικρά Ασία και πιο συγκεκριμένα στην πόλη Καισαρεία της Καππαδοκίας. Την εποχή που ο  Μέγας Βασίλειος,  ήταν δεσπότης της Καισαρείας και ζούσε αρμονικά με τους συνανθρώπους του, με αγάπη, κατανόηση και αλληλοβοήθεια.
Κάποια μέρα όμως, ένας αχόρταγος στρατηγός – τύραννος της περιοχής, ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της πόλης της Καισαρείας, αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη για να την κατακτήσει και να τη λεηλατήσει.
Ο Μέγας Βασίλειος ολόκληρη τη νύχτα προσευχόταν να σώσει ο Θεός την πόλη. Ξημέρωσε η νέα μέρα και ο στρατηγός αποφασισμένος με το στρατό του περικύκλωσε αμέσως την Καισαρεία. Μπήκε με την ακολουθία του και ζήτησε να δει το Δεσπότη, ο οποίος βρισκόταν στο ναό και προσευχόταν. Με θράσος και θυμό ο αδίστακτος στρατηγός απαίτησε το χρυσάφι της πόλης καθώς και ότι άλλο πολύτιμο υπήρχε στην πόλη.
Ο Μέγας Βασίλειος απάντησε ότι οι άνθρωποι της πόλης του δεν είχαν τίποτε άλλο πέρα από πείνα και φτώχεια, δεν είχαν να δώσουν τίποτε αξιόλογο στον άρπαγα στρατηγό. Ο στρατηγός με το που άκουσε αυτά τα λόγια θύμωσε ακόμα περισσότερο και άρχισε να απειλεί τον Μέγα Βασίλειο ότι θα τον εξορίσει πολύ μακριά από την πατρίδα του ή κι ακόμη μπορεί να τον σκοτώσει.
Οι χριστιανοί της Καισαρείας αγαπούσαν πολύ το Δεσπότη τους και θέλησαν να τον βοηθήσουν. 
Μάζεψαν λοιπόν από τα σπίτια τους ότι χρυσαφικά είχαν και του τα πρόσφεραν, ώστε δίνοντάς τα στο σκληρό στρατηγό να σωθούν. Στο μεταξύ ο ανυπόμονος στρατηγός κόντευε να σκάσει από το κακό του. Διέταξε αμέσως το στρατό του να επιτεθεί στο φτωχό λαό της πόλης.
Ο Δεσπότης, ο Μέγας Βασίλειος, που ήθελε να προστατέψει την πόλη του προσευχήθηκε και μετά παρουσίασε στο στρατηγό ότι χρυσαφικά είχε μαζέψει μέσα σε ένα σεντούκι. Τη στιγμή όμως που ο στρατηγός πήγε να ανοίξει το σεντούκι και να αρπάξει τους θησαυρούς, με το που ακούμπησε τα χέρια του πάνω στα χρυσαφικά έγινε το θαύμα!
‘Όλοι οι συγκεντρωμένοι είδαν μια λάμψη και αμέσως μετά έναν λαμπρό καβαλάρη να ορμάει με το στρατό του επάνω στον σκληρό στρατηγό και τους δικούς του. Σε ελάχιστο χρόνο ο κακός στρατηγός και οι δικοί του αφανίστηκαν. Ο λαμπρός καβαλάρης ήταν οΆγιος Μερκούριος και στρατιώτες του οι άγγελοι.
Έτσι σώθηκε η πόλη της Καισαρείας. Τότε όμως, ο δεσπότης της, ο Μέγας Βασίλειος, βρέθηκε σε δύσκολη θέση! Θα έπρεπε να μοιράσει τα χρυσαφικά στους κατοίκους της πόλης και η μοιρασιά να είναι δίκαιη, δηλαδή να πάρει ο καθένας ό,τι ήταν δικό του. Αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Προσευχήθηκε λοιπόν ο Μέγας Βασίλειος και ο Θεός τον φώτισε τι να κάνει. Κάλεσε τους διακόνους και τους βοηθούς του και τους είπε να ζυμώσουν ψωμάκια, όπου μέσα στο καθένα ψωμάκι θα έβαζαν και λίγα χρυσαφικά. Όταν αυτά ετοιμάστηκαν, τα μοίρασε σαν ευλογία στους κατοίκους της πόλης της Καισαρείας. Στην αρχή όλοι παραξενεύτηκαν, μα η έκπληξή τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν κάθε οικογένεια έκοβε το ψωμάκι αυτό κι έβρισκε μέσα τα χρυσαφικά της. Ήταν λοιπόν ένα ξεχωριστό ψωμάκι, η βασιλόπιτα . Έφερνε στους ανθρώπους χαρά κι ευλογία μαζί. Από τότε φτιάχνουμε κι εμείς τη βασιλόπιτα με το φλουρί μέσα, την πρώτη μέρα του χρόνου, τη μέρα του Αγίου Βασιλείου.

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Προσοχή: Κολοτσέντες (καλικάτζαροι)

Ελληνική δοξασία (αρχαίας καταγωγής) «δαιμόνιων» που σύμφωνα με σύγχρονη δοξασία εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου – 6 Ιανουαρίου).
Σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία τις μέρες αυτές τα «νερά είναι αβάφτιστα» και οι καλικάντζαροι βγαίνουν από τη γη για να πειράξουν τους ανθρώπους και να τους ανακατέψουν τα σπίτια, διότι είναι άτακτοι και τους αρέσουν τα παιχνίδια.Αυτοί ζουν στον κάτω κόσμο και τρέφονται με φίδια,σκουλίκια,κτλ.
Οι καλικάντζαροι ήταν άνθρωποι με κακιά μοίρα μεταβαλλόμενοι σε δαιμόνια, γίνονται δε καλικάντζαροι αυτοί που έχουν γεννηθεί μέσα στο Δωδεκαήμερο εκτός και αν βαπτιστούν αμέσως, ή εκείνοι στους οποίους ο ιερέας δεν ανέγνωσε σωστά τις ευχές του βαπτίσματος, τα τερατώδη βρέφη
Ο λαός τους φαντάζεται με διάφορες μορφές κατά περιοχή με κοινό γνώρισμα την ασχήμια τους. Κατά Αραχωβίτικη περιγραφή αυτοί είναι: «κακομούτσουνοι» και «σιχαμένοι», «καθένας τους έχει κι απόνα κουσούρι, άλλοι στραβοί, άλλοι κουτσοί,κλπ.
Αποτέλεσμα εικόνας για καλικαντζαροσ
Είναι πολύ ευκίνητοι ανεβαίνουν στα δένδρα πηδούν από στέγη σε στέγη σπάζοντας κεραμίδια κάνοντας μεγάλη φασαρία. Και ότι βρουν απλωμένα τα ποδοπατούν. Άμα βρουν ευκαιρία κατεβαίνουν από τις καμινάδες στα σπίτια και μαγαρίζουν τα πάντα.
Εκτός του Δωδεκαήμερου τον υπόλοιπο χρόνο μένουν στα έγκατα της γης και πριονίζουν το δέντρο που κρατά τη γη (παραλλαγή του μυθικού Άτλαντα).
Αποτέλεσμα εικόνας για καλικαντζαροσ
Γενικά πιστεύεται ότι οι καλικάντζαροι αδυνατούν να βλάψουν τους ανθρώπους αλλά μόνο να τους πειράξουν, ενοχλήσουν ή να τους φοβίσουν αφού θεωρούνται μωροί και ευκολόπιστοι.
Αρχηγός τους είναι ο Μαντρακούκος, που είναι κουτσός κι άγριος και ο πιο επικίνδυνος απ’ όλη την ομάδα. Ακολουθεί ο Μαγάρας, με την τεράστια κοιλιά του, ο οποίος μαγαρίζει όλα τα φαγητά και τα γλυκά. Επίσης έρχεται ο Κωλοβελόνης, που είναι αδύνατος και σουβλερός σα μακαρόνι και περνά από κλειδαρότρυπες και χαραμάδες. Άλλος είναι ο Κοψαχείλης με τεράστια κοφτερά δόντια, που κρέμονται από το στόμα του. Κανένας δεν μοιάζει με τον άλλο και έχει ο καθένας το κουσούρι του.
Το αποτελεσματικότερο μέσο για να κρατηθούν μακριά οι καλικάντζαροι και κάθε άλλο δαιμόνιο θεωρήθηκε η φωτιά. Γι’ αυτό και όλο το Δωδεκαήμερο έμενε συνεχώς το τζάκι αναμμένο και μάλιστα με ξύλα αγκαθωτά για να έχει η φωτιά μεγαλύτερη δύναμη.
Τα αποτρεπτικά μέσα που λαμβάνονται κατά των Καλικάντζαρων διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες:
Α) Πράξεις χριστιανικής λατρείας: Το σημείο του Σταυρού στην πόρτα, στα παράθυρα, στις καμινάδες, τους στάβλους και στα αγγεία λαδιού και κρασιού. Ο Αγιασμός των σπιτιών και μάλιστα τη παραμονή των Φώτων. Ακόμη η απαγγελία του «Πάτερ ημών….» (τρις).
Β) Επωδές: όπως ξύλα, κούτσουρα, δαυλιά καμένα που όταν ακούσουν οι καλικάντζαροι φεύγουν.
Γ) Μαγικές πράξεις: Κάπνισμα με δυσώδεις ουσίες (παλιοτσάρουχου), εμφανής επίδειξη χοιρινού οστού, χαϊμαλιά πίσω απ’ την πόρτα, το μαυρομάνικο μαχαίρι, το αναμμένο δαυλί.
Την ημέρα των Φώτων ο παπάς περνάει και αγιάζει τα σπίτια. Πασίγνωστη είναι η δοξασία που όταν οι καλικάντζαροι φεύγουν κατά τον αγιασμό των σπιτιών φωνάζουν σε ρυθμό:
«Φεύγετε να φεύγωμε
τι έρχεται ο τρελόπαπας
με την αγιαστούρα του
και με τη βρεχτούρα του.
Μας άγιασε μας έβρεξε
και μας, μας εκατέκαψε
Με την αναχώρηση των καλικάντζαρων, η στάχτη από το τζάκι μαζεύεται και το τζάκι καθαρίζεται. Η στάχτη πετιέται σε μέρος που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κανένα λόγο (αλυσίβα, λίπασμα κ.λ.π.).
Πραγματοποιείται καθαρμός των χωριών και των οικιών της υπαίθρου με φωτιές υπαίθριες. Επίσης καθαρίζονται και τα κόπρια των ζώων από τα κατώγια και οι άνθρωποι πλένονται, το εικονοστάσι καθαρίζεται, αλλάζει το νερό στο καντήλι κ.λ.π., γιατί οι καλικάντζαροι -πέρα από τα προβλήματα που έχουν προξενήσει στους νοικοκυραίους- έχουν μαγαρίσει και όλους τους χώρους.
Στον Πόντο όποιος ήθελε να αποφύγει την επίσκεψη των καλικαντζάρων έπρεπε:
1. Να μη σβήσει την λάμπα, και αν ήταν ανάγκη να βγει από το σπίτι, έπρεπε να κρατάει φανάρι αναμμένο η δαυλό.
2. Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων άναβαν στο τζάκι το «Χριστοκούρ» ένα χοντρό κούτσουρο και πριν καεί το αντικαθιστούσαν με άλλο, έτσι ώστε η φωτιά να διατηρείτε άσβεστη σε όλη την διάρκεια του Δωδεκαήμερου.
3. Να ραντήσει το σπίτι με αγιασμό.
4. Δε γινόταν γάμος και μόνο βάπτισμα σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης.
5. Όλα τα θεωρούσαν εν δυνάμει μολυσμένα και σκέπαζαν καλά το υγρά και τα τρόφιμα.
6. Το σημείο του σταυρού και η απαγγελία προσευχής (ιδιαίτερα του «Πάτερ ημών») απομάκρυνε τους καλικαντζάρους.
7. Στα σταυροδρόμια χάραζαν στο έδαφος το σημείο του σταυρού.


constantinoupoli.com

Η ρίζα του Κουραμπιέ..


Πώς καθιερώθηκε η ονομασία των δύο αγαπημένων χριστουγεννιάτικων γλυκών
Είναι σήμα κατατεθέν των Χριστουγέννων και κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στη νοστιμιά τους. Οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα πλημμυρίζουν με γεύσεις τους ουρανίσκους και γίνονται μια αγαπημένη συνήθεια των εορτών.Ποια είναι όμως η ετυμολογία των δύο γλυκών;
Σύμφωνα με στοιχεία που συνέλεξε ο Δημήτρης Σταθακόπουλος, δρ. κοινωνιολογίας της Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μουσικολόγος και δικηγόρος η ρίζα είναι:Qurabiya στα Αζέρικα, Kurabiye στα Τούρκικα και φυσικά κουραμπιές στα ελληνικά, που στην κυριολεξία σημαίνει Kuru = ξηρό, biye = μπισκότο.
Όμως, η ονομασία μπισκότο καθιερώθηκε τον Mεσαίωνα, ετυμολογικά προερχόμενη από το λατινογενές bis-cuit, που σημαίνει ψημένο δύο φορές (στα αρχαία ελληνικά λεγόταν δί-πυρον), ως τεχνική ψησίματος για να μην «χαλάει» εύκολα ο άρτος, κυρίως των στρατιωτών και των ναυτικών.
Στα σύγχρονα ιταλικά, η λέξη είναι biscotto (τo cookies έχει φλαμανδική / ολλανδική προέλευση που πέρασε στην αγγλική γλώσσα). Το λατινικό bis-cuit διαδόθηκε μέσω των Βενετών εμπόρων και στην Ασία, όπου καθιερώθηκε ως παραφθορά της λατινικής λέξης, σε biya/biye, οπότε συνδέθηκε με το δικό τους Qura /Kuru (ξηρό) και έδωσε τη νέα μικτή (λατινο-ανατολίτικη) λέξη Qurabiya / Kurabiye, η οποία με αντιδάνεια ξαναγύρισε στη δύση και ελληνοποιημένη πλέον έδωσε το «κουραμπιές» με την έννοια του ξηρού μπισκότου, που διανθίστηκε με αμύγδαλα, ζάχαρη άχνη κ.λπ.
Τα μελομακάρονα έχουν ετυμολογικά αρχαιοελληνική προέλευση όσο και αν το μυαλό πάει στο «ιταλικό» μακαρόνι. Στα λεξικά αναφέρεται ότι η λέξη «μακαρόνι» παράγεται από τη μεσαιωνική ελληνική λέξη «μακαρωνία» (επρόκειτο για νεκρώσιμο δείπνο με βάση τα ζυμαρικά, όπου μακάριζαν το νεκρό). Η μακαρωνία με τη σειρά της έρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «μακαρία», που δεν ήταν άλλο από την ψυχόπιτα, δηλαδή, ένα κομμάτι άρτου, στο σχήμα του σύγχρονου μελομακάρονου, το οποίο το προσέφεραν μετά την κηδεία.
Αργότερα, όταν η μακαρία περιλούστηκε με σιρόπι μελιού ονομάστηκε: μέλι+μακαρία = μελομακάρονο και καθιερώθηκε ως γλύκισμα του 12ημέρου, κυρίως από τους Μικρασιάτες Έλληνες και με το όνομα «φοινίκια». Οι Λατίνοι και αργότερα οι Ιταλοί χρησιμοποιούσαν τη λέξη μακαρωνία ως maccarone που τελικά κατέληξε να σημαίνει το σπαγγέτι.
Τέλος, από το μεσαίωνα και μετά στη Γαλλία και την Αγγλία, ένα είδος αμυγδαλωτού μπισκότου ονομάστηκε «macaroon» (το γνωστό σε όλους σήμερα «μακαρόν»).
constantinoupoli.com

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Σώπα μη μιλάς (Αζιμ Νεσίν)



Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή

κόψ' τη φωνή σου 

σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.



Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:
"σώπα".



Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή, 
μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!"



Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ....σώπα!"



Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Γράμμα απο τον Νεκτάριο

Αγιε Βασίλη.
Δεν ξέρω αν υπάρχεις στην πραγματικότητα. Δε με νοιάζει και πολύ. Γιατί υπάρχεις στην καρδιά μου και αυτό φτάνει.
Η μαμά μου λέει οτι η θέληση κινεί βουνά, έτσι κι εγώ σκέφτηκα πως η δική μου θέληση μπορεί να κινήσει ολόκληρο Αγιο Βασίλη.
Αγιε Βασίλη τα δώρα δεν με νοιάζουν πιά.
Εχω ενα ολόκληρο δωμάτιο γεμάτο αδιάφορα παιχνίδια.
Αλλωστε όλου του κόσμου τα παιχνίδια χωράνε τώρα πια μέσα σε ενα τόσοδούλι τάμπλετ.
Αγιε Βασίλη ξέρεις τι θέλω απο εσένα; θα σου το πω... και μιλώ πολύ σοβαρά , αν θέλεις να σε πιστεύω απο εδώ και στο εξής.
Ακου λοιπόν Αγιε Βασίλη
Ο μπαμπάς μου και η μαμά μου δεν δουλεύουν εδώ και πολύ καιρό.
Η αδελφούλα μου κλαίει συνέχεια, γιατί δεν καταλαβαίνει πως δεν έχουμε χρήματα για να αγοράσουμε πετρέλαιο, και μάλλον κρυώνει. Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ κρυώνω, αλλά παίζω και το ξεχνάω. Της δίνω απο τα παλιά παιχνίδια μου αλλά αυτή δεν τα θέλει γιατί μάλλον δεν της αρέσουν τα παλιά παιχνίδια. Θέλει απο τα καινούργια, αυτά που διαφημίζει το Νικελόντεον.
Ξέρεις εσύ τι ενοοώ... Ομως Αγιε Βασίλη οι καιροί αλλάξανε,(όπως λεει ο μπαμπας και αναστενάζει), δεν μπορούν να μας αγοράζουν τόσα πολλά παιχνίδια όπως παλιά. Ούτε καν τρόφιμα δεν μπορουν να γοράσουν.
Η μαμά μου ειναι συνέχεια στεναχωρημένη, το ίδιο και ο μπαμπάς μου. Θέλω απο εσένα οπωσδήποτε να τους βρεις μια δουλειά.
Ομως Αγιε Βασίλη υπάρχει κατι ακόμα πιο σοβαρό, κάτι που με κάνει τις νύχτες να κλαίω.
Είναι εκείνα τα παιδάκια με τα μεγάλα μαύρα μάτια, που πνίγονται στη θάλασσα.
Τα παιδάκια που χάνουν τους γονείς τους και κοιμούνται μέσα στο κρύο, και την άγνωστη τύχη τους που θα ξημερώσει η άλλη μέρα.
Η μαμά μου κλείνει την τηλεόραση για να μη τα βλέπω, όμως εγω τα έχω δει, τα βλέπω μέσα στα μάτια της μαμάς μου οταν δακρύζει απο τη στεναχώρια της, τα βλέπω στο face book οταν κρυφοκοιτάζω τη σελίδα της μαμάς μου, και στο ιντερνετ όταν δεν με βλέπει η μαμά μου και ο μπαμπάς μου (αυτό είναι μυστικό Αγιε Βασίλη και εννοείται δεν το λέμε σε κανένα)... Τα βλέπω και τα καταλαβαίνω όλα, κι ας νομίζουν οτι μεγάλοι πως δεν καταλαβαίνω.
Ολες αυτές τις ασχήμιες Αγιε Βασίλη γιατί τις αφήνεις να γίνονται, εσύ και όλοι οι καλοί άγγελοι?
Γιατί πεινάνε και πεθαίνουν, τόσα παιδιά και τόσοι αθώοι άνθρωποι, στον κόσμο? Γιατί πνίγονται, τόσα παιδιά και τόσοι άθώοι άνθρωποι, στις κρυες θάλασσες? Γιατί αφήνετε να υπάρχουν τζιχντιστές και μπουλινγκ? Πόλεμοι και πείνα? Γιατι οι γονείς μου να ειναι συνέχεια στεναχωρημένοι και η αδελφή μου να κρυώνει? Γιατί?
Αγιε Βασίλη, νομίζω πως μεγάλωσα πια. Ισως είμαι λίγο μικρός για να μεγαλώσω, αλλά αρκετά μεγάλος για να είμαι πια “μικρός”, και σου ζητώ Αγιε Βασίλη ενα δώρο και μοναδικό, ενα δώρο που είναι γενικό και απαραίτητο για να χαμογελάσει ξανά ο μπαμπας και η μαμά μου.
Να κανεις δώρο “μυαλό” στους μεγάλους ώστε να πάψουν να σκοτώνονται, να πάψουν να κλέβουν ο ένας την πατρίδα του άλλου, να πάψουν να μισούν την ζωή Αγιε Βασίλη.
Να τους χαρίσεις “μυαλό” να σκέπτονται πόσο κακό κάνουν σε μας τα παιδιά με την συμπεριφορά τους και τις πράξεις τους, μας βρωμίσανε τον πλανήτη που θα ζήσουμε, εξαντλήσανε την ανθρωπιά τους σε ανόητους πολέμους, μας γέμισαν θλίψη και αρρώστια.
Να τους φέρεις δώρο “μυαλό” Αγιε Βασίλη για να αρχίσουν...ίσως... να σκέπτονται πως υπάρχει χώρος για όλους μας πάνω στη γη.
Αγιε Βασίλη μου, ξέρω πως σε στεναχώρησα, αλλά και εγώ είμαι λυπημένος, και ξέρεις κάτι; δεν θέλω να μου ξαναφέρεις δώρο. Το μόνο δώρο που χρειαζόμαστε όλα τα παιδιά του πλανήτη είναι η ειρήνη και η ασφάλεια.
Το μόνο δώρο που επιθυμούμε ολα τα παιδιά της γής, είναι ενα αληθινό μεγάααααααλο χαμόγελο να λάμψει στα χείλη όλων των “μεγάλων”.
Κάνε κάτι γι΄αυτό Αγιε Βασίλη αν θέλεις να πιστέψω πως υπάρχεις.
Θα σε αγαπώ ...

Νεκτάριος.

Από την παράσταση "Η Δίκη του Αη Βασίλη" στο Βαθύ-Αίγινας 
Κείμενο: Γεωργία Σταυριανέα

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Μην τροφοδοτείτε τα "trolls"


Υποθέστε ότι έχετε ανάγκη να εκφραστείτε, να πείτε τον πόνο σας, τη γνώμη σας, τη χαρά σας, ή _ γιατί όχι; _ τη «βλακεία» σας.
Υποθέστε ότι νοιώθετε μοναξιά, ανία ή θέλετε να κάνετε κάτι για να χαλαρώσετε, χωρίς να προσπαθήσετε, χωρίς να ψάξετε για ευήκοα ώτα.
Υποθέστε ότι θέλετε να πουλήσετε μούρη, να σας πουν μπράβο, να δείξετε τα κάλλη σας, το καινούριο σας στρινγκ, την τούρτα γενεθλίων της κόρης σας, και απεγνωσμένα ψάχνετε μάτια που θα ανοίξουν διάπλατα από θαυμασμό _ ή και φθόνο. Γιατί, όχι;
Υποθέστε ότι πήξατε τόσο πολύ στην κίνηση που αναγκαστήκατε να βγάλετε το μπουφάν σας και να καθήσετε επάνω του για να μην κατουρήσετε το κάθισμα του αυτοκινήτου _συμβαίνουν κι αυτά όταν είσαι τρεις ώρες μπλοκαρισμένος στη Μεσογείων_ ή ότι εκδηλώσατε συμπτώματα γαστρεντερίτιδας στην Καλλιρρόης και δεν προλάβατε να βρείτε καφετέρια _ κι αυτά συμβαίνουν.
Υποθέστε πως θέλετε παρηγοριά, αγκαλιά ή μια καλή κουβέντα, υποθέστε πως έχετε ανάγκη από ανθρώπινη επαφή, μια συμβουλή, ένα χέρι να σφίξει το δικό σας.
Υποθέστε ότι θέλετε να βρίσετε το αφεντικό σας, την κυβέρνηση, τη γυναίκα σας που δεν σας αφήνει να κλείσετε μάτι με την κρεβατομουρμούρα της, τον άντρα σας που ροχαλίζει, την τύχη σας τη μαύρη και την άραχνη..
Υποθέστε ό,τι θέλετε. Κι ύστερα παρατηρήστε τον εαυτό σας και αρχίστε να συμπεραίνετε.
Πώς παρηγορείτε _ φαινομενικά ευπρεπώς_ τα καμώματα της ανάγκης σας για επικοινωνία;
Είστε απ’ αυτούς που ορθώνουν το ανάστημά τους και προχωρούν στην ομίχλη τους εστιάζοντας στο πρόβλημα και διεκδικώντας αυτό που χρειάζονται; Είναι ευλογία να αντιλαμβάνεσαι τι σου συμβαίνει και να προσπαθείς να βρεις λύση.
Είστε μήπως απ’ αυτούς που ξεσπούν ασυγκράτητα και με την εξουσία στυγνού ηδονιστή απολαμβάνουν την ένταση που δημιουργούν στους άλλους τα ξεσπάσματά σας; Είστε απ’ αυτούς δηλαδή που βρίζουν στο φανάρι, μουντζώνουν στο δρόμο, απειλούν στο τηλέφωνο, κραυγάζουν στην ουρά της τράπεζας και εισέρχονται αλαλάζοντας σε δημόσιες υπηρεσίες; Δεν είναι εύκολο να αντιληφθείς πως κάποιες βαθύτερες ανάγκες κωδικοποιούνται και μεταφράζονται ως αδιαχείριστη επιθετικότητα με αποδέκτη τυχαία θύματα.
Είστε απ’ αυτούς που σκύβουν το κεφάλι και μέσα σ’ αυτό το απάνθρωπο κοινωνικό χάρβαλο κόβουν τις φλέβες τους, οδηγούνται σε κατάθλιψη ή εξαρτήσεις και αποδέχονται στωικά τη μοίρα τους.
Ή μήπως είστε από τους άλλους. Τους απολύτως φυσιολογικούς. Αυτούς που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να λύσουν. Αυτούς που λικνίζονται στο φρόνημα του κατ’ εξακολούθησιν αυνανιστή και κατευνάζουν την ένταση, καλύπτουν τα ελλείμματα, βρίσκουν ευχαρίστηση σε εξ αποστάσεως οργασμούς και ανακουφίζονται. Χωρίς κόστος, χωρίς καμία προσπάθεια.
Αφού, είναι αλήθεια πως ο αυνανισμός απελευθερώνει. Μεταμφιέζει τις ανάγκες μας, πυροδοτεί την έξαψη και τη φαντασία και τελειώνουμε χαλαροί και ωραίοι σαν πρίγκιπες στην περίοδο της αντιβασιλείας μας. Και είναι τόσο εύκολο να το κάνουμε αυτό: Πατάμε το κουμπί και απελευθερωνόμαστε. Tα πετάμε όλα στο πλυντήριο, στο καθαρτήριο της εικονικής κοινωνικότητάς μας, και περιμένουμε να μας τα επιστρέψει καθαρά, αστραφτερά και φρεσκοσιδερωμένα.
Και είναι όλη αυτή η απομάκρυνση το όπιό μας. Τραβάμε τη τζούρα μας, αποβλακωνόμαστε, κοιμόμαστε και συνεχίζουμε. Μιλάμε ακατάπαυστα στη βουβαμάρα της οθόνης μας, γινόμαστε οι πρίγκιπες του καμπινέ, τρολάρουμε τον εαυτό μας και συνεχίζουμε. Αυτοσαρκαζόμαστε, βρίζουμε, ειρωνευόμαστε αγνώστους, κουτσομπολεύουμε, θαυμάζουμε, ζηλεύουμε, μπαίνουμε στη διαδικασία των ψευδών συγκρίσεων, αισθανόμαστε μειονεκτικά, υπερτερούμε, αυτοθαυμαζόμαστε, θυμώνουμε, ερωτευόμαστε, συμπονούμε, εκδικούμαστε.
Κι όλα αυτά μόνοι μας. Μπροστά σε μία οθόνη. Και όλα αυτά μόνοι μας, χωρίς έναν άνθρωπο να αγγίζει τρυφερά το χέρι μας. Μόνοι μας. Απλώς ελπίζοντας πως αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα. Μια μέρα που θα καταφέρουμε να τηλεφωνήσουμε σε κάποιον και να παραδεχτούμε πως έχει αυτό που ψάχνουμε _ κι ας κρύβεται κι αυτός πίσω από την οθόνη του.
Αφού άνθρωπος είναι και αυτός. Όπως είμαστε κι εμείς που τα θέλουμε όλα. Άκοπα, αβίαστα, χωρίς κινδύνους.
Όμως δεν γίνεται να φας ψάρι χωρίς να προσπαθήσεις. Αν φοβάσαι να βραχείς, αν προτιμάς απλώς κάτι για να κατευνάσεις προσωρινά τις ανάγκες σου, κάτι πρόχειρο δηλαδή για τη στιγμιαία λιγούρα, μείνε εκεί. Στις όχθες της λίμνης. Ρίξε δόλωμα για το λιμνίσιο μεζεδάκι σου και χωρίς διαμαρτυρίες χόρτασε την πείνα σου μ’ αυτό.
Αν όμως έχεις το κουράγιο να βγεις στ’ ανοιχτά, σταμάτα να τρολάρεις τον εαυτό σου.
Σταμάτα να τρολάρεις κι εμένα που αγωνίζομαι να δημιουργήσω ουσιαστικές σχέσεις για να μοιραστώ τον πόνο ή τη χαρά μου. Εμένα που πασχίζω να αποφύγω αυτόν το μαζικό βιασμό που προσπαθεί να μου επιβάλει να αναρτήσω πότε έχω πονοκέφαλο, πότε έφαγα μπάμιες και πότε αγόρασα καινούριο βρακί.
πηγη: socialsecurity.gr

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

ΒΛΑΚ ...FRIDAY


Η γιορτή του καπιταλισμού σε όλη της την έκταση είναι η ξενόφερτη, αμερικανιά, Black Friday πιο συγκεκριμένα,
η ημέρα του χρόνου που συνοδεύει την αμερικάνικη γιορτή “thanksgiving” που αντικατοπτρίζει ολη την καπιταλιστική φούσκα.
Και ναι... Οταν είσαι ο Ντόναλντ Τραμπ, ζεις σε ένα χρυσοποίκιλτο σπίτι και επιλέγεις το χρυσό ξενοδοχείο για να περάσεις τις διακοπές των Ευχαριστιών,
το Mar-a-Lago Resort, που βρίσκεται στο Palm Beach και έχει έκταση 17 στρεμμάτων


ε...τότε ενα μεγάλο "thanksgivin" το λές μετά λόγου γνώσεως.

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Καναδάς: 1320 δολ. σε κάθε φτωχό πολίτη

Τι γίνεται όταν ένα κράτος δίνει βασικό μηνιαίο εισόδημα στους οικονομικά αδύναμους πολίτες; 
Ο Καναδάς ετοιμάζεται να το ανακαλύψει.

Ένα πιλοτικό πρόγραμμα ετοιμάζεται στον Καναδά το οποίο θα δίνει απλόχερα χρήματα στους φτωχούς που δεν έχουν εισόδημα ή δεν φτάνουν τον βασικό ετήσιο μισθό, προκειμένου να ανακαλύψει αν το βασικό εισόδημα είναι επαρκής λύση για διάφορες κυβερνήσεις ώστε να καταπολεμηθεί η φτώχεια. 

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Η επιδημία της πείνας


Στην Αμερική, σε μια από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου, το 15% του πληθυσμού ξυπνά σε σπίτι με άδειο ψυγείο. Ανάμεσά τους και πολλοί έφηβοι, θύματα της οικονομικής δυσπραγίας που μαστίζει και την Αμερική. 

«ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΝΤΑΙ»: Η νέα έκθεση από το Urban Institute και της μεγαλύτερης Τράπεζας Τροφίμων των ΗΠΑ, Feeding America, φέρνει στο προσκήνιο το πρόβλημα κάτω από τον ζοφερό τίτλο «Επιλογές που δεν αντέχονται», αποκαλύπτοντας ότι η πείνα σπρώχνει πολλούς νέους ανθρώπους στις ΗΠΑ σε επικίνδυνες καταστάσεις. Οι έφηβοι της Αμερικής που πασχίζουν για το φαγητό τους δεν είναι μόνο οι φτωχότεροι όλων, δηλαδή οι άποροι. Είναι παιδιά εργαζόμενων οικογενειών, με χαμηλούς μισθούς και μικρά επιδόματα που επαρκούν μόλις μετά βίας ως τα μισά του μήνα. Είναι έφηβοι που νιώθουν ότι στιγματίζονται από την φτώχεια τους. Στην έρευνα μελετήθηκαν 20 ομάδες εφήβων -χωρισμένες με βάση το φύλο- με 193 έφηβους σε 10 φτωχές κοινότητες της Αμερικής και διαπιστώθηκε ότι πολλά από αυτά τα παιδιά νιώθουν στιγματισμένα από την κοινωνία κρύβουν όσο καλύτερα μπορούν την κατάσταση. Άλλα, φοβούνται τις κοινωνικές υπηρεσίες και γι αυτό δεν δέχονται φαγητό παρά μόνο από έναν στενό κι έμπιστο κύκλο ανθρώπων. 

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Το Facebook μιλά Αρχαία Ελληνικά

Την επιλογή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας έκανε διαθέσιμη στους χρήστες του το Facebook, εκφράζοντας τον σεβασμό του στην πιο σημαντική γλώσσα στην Ιστορία. 
Τα μηνύματα αναφέρονται ως «Αγγέλματα», η ερώτηση «Τι σκέφτεσαι» έχει μετατραπεί σε «Τί δοκείς», οι ειδοποιήσεις αναφέρονται ως «Διαγγελίαι» και η αναζήτηση φίλων «Φίλους ευρίσκειν».
Όταν κάποιος επιθυμεί να σχολιάσει μια φωτογραφία βλέπει την ένδειξη «Σχόλιον γράφειν», ενώ η αρχική σελίδα έχει γίνει «Oίκος».
Εννοείται ότι χρησιμοποιείται το πολυτονικό σύστημα.
Για να αλλάξει η γλώσσα τα βήματα είναι τα εξής:

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Το νησί μας στα γιορτινά του



Σηλυβρίας τὸν γόνον καὶ Αἰγίνης τὸν ἔφορον,
                                   τὸν ἐσχάτοις χρόνοις φανέντα ἀρετῆς φίλον γνήσιον,
                               Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί, ὡς ἔνθεον θεράποντα Χριστοῦ,
                                  ἀναβλύζει γὰρ ἰάσεις παντοδαπὰς τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι.
                                   Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυματώσαντι,
                                        δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.


Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως γεννήθηκε την Τρίτη 1 Οκτωβρίου του 1846 στην Σηλυβρία της Τουρκοκρατούμενης Θράκης, από ευσεβείς και φτωχούς γονείς -τους Δήμο (Δημοσθένη) και Μπαλού (Βασιλική) Κεφαλά.
Ο πατέρας του καταγόταν από τα Ιωάννινα, ναυτικός στο επάγγελμα, και η μητέρα του καταγόταν από την Σηλυβρία. Ήταν το πέμπτο παιδί της οικογένειας και είχε πέντε ή έξη αδέρφια: τον Δημήτριο, τον Γρηγόριο, τη Σμαράγδα, τη Σεβαστή, τη Μαριώρα και τον Χαραλάμπη (το όνομα και η ύπαρξη του οποίου εμφανίζονται στην διαθήκη του Αγίου, ενώ κάποιες πηγές τον θέλουν να αντικατέστησε τον Άγιο ως διδάσκαλος στο χωριό Λιθί της Χίου). Κατά την βάπτιση του δε, του δόθηκε το όνομα Αναστάσιος.
Τα πρώτα γράμματα μαζί με χριστιανικές διδαχές τα έλαβε από την μητέρα του. Στη Σηλυβρία τελείωσε το δημοτικό και το σχολαρχείο. Ήταν ένα ευφυέστατο παιδί με πολύ καλή μνήμη, που έδειξε την διδασκαλική και θεολογική του κλίση από πολύ νωρίς. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι σε ηλικία μόλις επτά ετών, έραβε φύλλα χαρτιού μεταξύ τους με σκοπό να φτιάξει βιβλία για να γράψει σε αυτά τα λόγια του Θεού, όπως ο ίδιος είπε στην μητέρα του.

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Η Ηδονή της Γκρίνιας

Υπάρχει μια κοφτή και καθαρή, σαν όμορφος κρύσταλλος, κουβέντα του Αριστοτέλη, που συμβουλεύει: «Πίσω από κάθε πόνο σου, στέκει ένα λάθος σου». 
Και από την άλλη συμπληρωματικά, η καλοσυνάτη εξυπνάδα του Γέροντα Παϊσιου να λέει: «Να ζητάτε από τον Θεό, αφού εσείς έχετε εξαντλήσει το ανθρωπίνως δυνατό, για την υπόθεσή σας... Με λεβεντιά να πηγαίνετε στον Θεό, όχι σαν κλαψιάρηδες ζήτουλες».

Η θεωρία, πως η ζωή είναι μια ατέλειωτη, βασανιστική και ανερμήνευτη περιπέτεια, δεν είναι πάντα μια τίμια θεωρία... Έχω προσέξει, πως γύρω μου οι πιο γκρινιάρηδες είναι συνήθως, εκείνοι που έχουν τα περισσότερα αγαθά, τις μεγαλύτερες ευκολίες. 

Επίσης, είναι οι πιο τεμπέληδες... 
«Τεμπελιάζω», κατά τη γνώμη μου, σημαίνει κυρίως: «αρνούμαι να δω, και να αναλάβω την ευθύνη μου». 
Τον πραγματικό ρόλο μου στο «δράμα», που «κάθε τόσο με καταδιώκει».

Τα παντρεμένα ζευγάρια, μέσα στα άλλα βολικά ψευδοτεχνάσματα που προσφέρει ο γάμος, εύκολα αποδίδουν ο ένας στον άλλον, όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στη ζωή τους... Όταν χωρίσεις κι απομείνεις μόνος, τότε ανακαλύπτεις το νέο κενό... Το κενό έδρανο του φταίχτη! 
Ξαφνικά δεν υπάρχει εκεί κοντά ο σύζυγος, να του πετάξεις το ανάθεμα, και να ανακουφιστείς, ρίχνοντας πάνω του σαν κάδο σκουπιδιών, τον μπελά της συνείδησής σου. Στέκεσαι ολομόναχη πια στο άδειο σπίτι, κρατώντας το πρόβλημα, σαν αναμμένο κάρβουνο στην παλάμη σου. 

Υπάρχει δηλαδή, η τρομαχτική πιθανότητα να αναγκαστείς να δεις, ότι φταις εσύ!

Οι άνθρωποι, που έχουν χωνέψει την παραπάνω κουβέντα του Αριστοτέλη: «Πίσω από κάθε πόνο σου, στέκει ένα λάθος σου», που την έχουν κάνει βίωμα και τρόπο σκέψης, στάση και έξοδο, είναι τελικά οι πιο αισιόδοξοι άνθρωποι. Γιατί αισθάνονται, πως κρατούν στα χέρια τους, τη ζωή τους. 
Τα συμβάντα που έρχονται, δεν κρύβουν την απειλή του απρόβλεπτου, οι ταλαιπωρίες τους, δεν είναι διαστροφές μιας τυφλής μοίρας. Γι’ αυτούς υπάρχει νομοτέλεια, και το πιο χαρούμενο, υπάρχει δικαιοσύνη...

Τι ανακούφιση να ζω, σε έναν κόσμο δίκαιο και συνετό, ακόμα κι όταν λειτουργεί αυστηρά εναντίον μου, αυτός ο δίκαιος αόρατος κριτής!

Όταν πάψεις, να παραπονιέσαι για ότι δεν έχεις, έκθαμβος θα ανακαλύψεις... πόσα πολλά έχεις! 

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Ζητείται Ελπίς



«Ιστορίες που έχουν το δικαίωμα και τη γενναιότητα να ζητούν ελπίδα αυθεντική και ακέραιη, αυτή που ο άνθρωπος τη ζητά μόνο όταν απελπιστεί, μόνο όταν κοιτάξει κατάματα το ζόφο της απόγνωσης».
Τέτοιες είναι οι ιστορίες του Αντώνη Σαμαράκη στο «Ζητείται ελπίς».
Στο ομότιτλο διήγημα ένας εκλεκτός της απόγνωσης, μπαίνει στο καφενείο και σ’ ένα σκισμένο χαρτί τολμά και γράφει: Ζητείται ελπίς.
Το ανθρώπινο, αποφασιστικό και αδιαπραγμάτευτο αίτημα για ελπίδα και πίστη και αγάπη για τον άνθρωπο όλων των εποχών και όλων των τόπων του συγγραφέα, μοιάζει τόσο επίκαιρο.  

«ὍΤΑΝ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, κεῖνο τὸ ἀπόγεμα, ἤτανε νωρὶς ἀκόμα. Κάθισε σ᾿ ἕνα τραπέζι, πίσω ἀπὸ τὸ μεγάλο τζάμι ποὺ ἔβλεπε στὴ λεωφόρο. Παράγγειλε καφέ. Σὲ ἄλλα τραπέζια, παίζανε χαρτιὰ ἢ συζητούσανε. Ἦρθε ὁ καφές. Ἄναψε τσιγάρο, ἤπιε δυὸ γουλιές, κι ἄνοιξε τὴν ἀπογευματινὴ ἐφημερίδα.

ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΜΑΧΕΣ ΕΙΧΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΣΤΗΝ ΙΝΔΟΚΙΝΑ. «Αἱ ἀπώλειαι ἑκατέρωθεν ὑπῆρξαν βαρύταται», ἔλεγε τὸ τηλεγράφημα. Ἕνα ἀκόμα ἰαπωνικὸ ἁλιευτικὸ ποὺ γύρισε μὲ ραδιενέργεια. «Ἡ σκιὰ τοῦ νέου παγκοσμίου πολέμου ἁπλοῦται εἰς τὸν κόσμον μας», ἦταν ὁ τίτλος μιᾶς ἄλλης εἴδησης.

ΎΣΤΕΡΑ ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ: τὸ ἔλλειμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ, προαγωγὲς ἐκπαιδευτικῶν, μιὰ ἀπαγωγή, ἕνα βιασμό, τρεῖς αὐτοκτονίες. Οἱ δυό, γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους. Δυὸ νέοι, 30 καὶ 32 χρονῶ. Ὁ πρῶτος ἄνοιξε τὸ γκάζι, ὁ δεύτερος χτυπήθηκε μὲ πιστόλι. Ἀλλοῦ εἶδε κριτικὴ γιὰ ἕνα ρεσιτὰλ πιάνου, ἔπειτα κάτι γιὰ τὴ μόδα, τέλος τὴν «Κοσμικὴ Κίνηση»: «Κοκταίηλ προχθὲς παρὰ τῷ κυρίῳ καὶ τῇ κυρίᾳ Μ. Τ. Χάρμα εὐμορφίας καὶ κομψότητος ἡ κυρία Β. Χ. μὲ φόρεμα κομψότατο ἐμπριμὲ καὶ τὸκ πολὺ σίκ. Ἐλεγκάντικη ἐμφάνισις ἡ δεσποινὶς Ο. Ν.»

ΑΝΑΨΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΤΣΙΓΑΡ0. Ἔριξε μιὰ ματιὰ στὶς «Μικρὲς Ἀγγελίες»: ΠΩΛΕΙΤΑΙ νεόδμητος μονοκατοικία, κατασκευὴ ἀρίστη, ἐκ 4 δωματίων, χόλ, κουζίνας, λουτροῦ πλήρους, W.C. ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ εἰς σοβαρὸν κύριον δωμάτιον εἰς β´ ὄροφον, εὐάερον, εὐήλιον... ΖΗΤΕΙΤΑΙ πιάνο πρὸς ἀγοράν... Σκέψεις γυρίζανε στὸ νοῦ του. Ἀπὸ τότε ποὺ τέλειωσε ὁ δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, ἡ σκιὰ τοῦ τρίτου δὲν εἶχε πάψει νὰ βαραίνει πάνω στὸν κόσμο μας. Καὶ στὸ μεταξύ, τὸ αἷμα χυνότανε, στὴν Κορέα χτές, στὴν Ἰνδοκίνα σήμερα, αὔριο... Πέρασε τὸ χέρι του στὰ μαλλιά του. Σκούπισε τὸν ἱδρώτα στὸ μέτωπό του· εἶχε ἱδρώσει, κι ὅμως δὲν ἔκανε ζέστη. Ὁ πόλεμος, ἡ βόμβα ὑδρογόνου, οἱ αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, ἡ «Κοσμικὴ Κίνησις»... Τὸ πανόραμα τῆς ζωῆς!

ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΛΛΑΞΕΙ ΔΙΟΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ὕστερ᾿ ἀπὸ τὸν πόλεμο. Ὅλα εἶναι, τὰ ἴδια σὰν καὶ πρίν. Κι ὅμως εἶχε ἐλπίσει κι αὐτός, ὅπως εἶχαν ἐλπίσει ἑκατομμύρια ἄνθρωποι σ᾿ ὅλη τὴ γῆ, πῶς ὕστερ᾿ ἀπὸ τὸν πόλεμο, ὕστερ᾿ ἀπὸ τόσο αἷμα ποὺ χύθηκε, κάτι θ᾿ ἄλλαζε. Πὼς θἀρχόταν ἡ εἰρήνη, πὼς ὁ ἐφιάλτης τοῦ πολέμου δὲ θὰ ἴσκιωνε πιὰ τὴ γῆ μας, πὼς δὲ θὰ γίνονταν τώρα αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, πὼς... Σουρούπωνε. Μερικὰ φῶτα εἶχαν ἀνάψει κιόλας στὰ μαγαζιὰ ἀντίκρυ. Στὸ καφενεῖο δὲν εἴχανε ἀνάψει ἀκόμα τὰ φῶτα. Τοῦ ἄρεσε ἔτσι τὸ ἡμίφως.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΤΗ ΣΥΓΧΥΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ. Σύγχυση στὸν τομέα τῶν ἰδεῶν, σύγχυση στὸν κοινωνικὸ τομέα, σύγχυση... Δὲν ἔφταιγε ἡ ἐφημερίδα ποὺ ἔκανε τώρα αὐτὲς τὶς σκέψεις. Τὰ σκεφτότανε ὅλα αὐτὰ τὸν τελευταῖο καιρό, πότε μὲ λιγότερη, πότε μὲ περισσότερη ἔνταση. Σκεφτότανε τὸ σκοτεινὸ πρόσωπο τῆς ζωῆς. Τὴν εἰρήνη, τὴ βαθιὰ τούτη λαχτάρα, ποὺ κρέμεται ἀπὸ μιὰ κλωστή. Σκεφτότανε τὴ φτώχεια, τὴν ἀθλιότητα. Σκεφτότανε τὸ φόβο ποὺ ἔχει μπεῖ στὶς καρδιές. Στὸν καθρέφτη, δίπλα του, εἶδε τὸ πρόσωπό του. Ἕνα πολὺ συνηθισμένο πρόσωπο. Τίποτα δὲ μαρτυροῦσε τὴν ταραχὴ ποὺ εἶχε μέσα του. Εἶχε πολεμήσει κι αὐτὸς στὸν τελευταῖο πόλεμο. Καὶ εἶχε ἐλπίσει. Μὰ τώρα ἤτανε πιὰ χωρὶς ἐλπίδα. Ναί, δὲ φοβότανε νὰ τὸ ὁμολογήσει στὸν ἑαυτό του πῶς ἤτανε χωρὶς ἐλπίδα.

ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΑΠΟ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ ΕΛΠΙΔΩΝ ΗΤΑΝ Η ΖΩΗ ΤΟΥ. Εἶχε ἐλπίσει τότε,... Εἶχε ἐλπίσει ὕστερα... Κάποτε, πρὶν ἀπὸ χρόνια, εἶχε ἐλπίσει στὸν κομμουνισμό. Μὰ εἶχε διαψευσθεῖ κι ἐκεῖ. Τώρα δὲν εἶχε ἐλπίδα σὲ καμιὰ ἰδεολογία! Ζήτησε ἕνα ποτήρι νερὸ ἀκόμα. Αὐτὴ ἡ διάψευση ἀπὸ τὶς λογῆς-λογῆς ἰδεολογίες ἤτανε βέβαια γενικὸ φαινόμενο. Καὶ παραπάνω ἀπὸ τὴ διάψευση, ἡ κούραση, ἡ ἀδιαφορία, ποὺ οἱ πιὸ πολλοί, ἡ μεγάλη πλειοψηφία νιώθει μπροστὰ στὶς διάφορες ἰδεολογίες. Κοίταζε τὰ τρόλλεϋ ποὺ περνάγανε ὁλοένα στὴ λεωφόρο, τὸ πλῆθος... Μπροστά του, ἡ ἐφημερίδα ἀνοιχτή. Ὅλα αὐτὰ ποὺ εἶχε δεῖ καὶ πρωτύτερα: ἡ σκιὰ τοῦ καινούριου πολέμου, ἡ Ἰνδοκίνα, οἱ δυὸ αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, ἡ «Κοσμικὴ Κίνησις»...

ΤΣΙΓΑΡΑ! ΕΝΑΣ ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΜΠΗΚΕ. Πῆρε ἕνα πακέτο. Στὶς ἕξι σελίδες τῆς ἐφημερίδας: ἡ ζωή. Κι αὐτός, ἤτανε τώρα ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει ἐλπίδα. Θυμήθηκε, πρὶν ἀπὸ χρόνια, ἤτανε παιδὶ ἀκόμα, εἶχε ἀρρωστήσει βαριὰ μιὰ θεία του, ξαδέρφη τῆς μητέρας του. Τὴν εἴχανε σπίτι τους. Ἦρθε ὁ γιατρός· βγαίνοντας ἀπὸ τὸ δωμάτιο τῆς ἄρρωστης, εἶπε μὲ ἐπίσημο ὕφος: Δὲν ὑπάρχει πλέον ἐλπίς! Ἔτσι κι αὐτός, τώρα, εἶχε φτάσει στὸ σημεῖο νὰ λέει: – Δὲν ὑπάρχει πλέον ἐλπίς!

ΤΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΦΟΒΕΡΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝΕ ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ. Εἶχε τὴν αἴσθηση πὼς οἱ ἄλλοι στὸ καφενεῖο τὸν κοιτάζανε κι ἄλλοι ἀπὸ τὸ δρόμο σκέφτονταν καὶ ψιθυρίζανε μεταξύ τους: «Αὐτὸς ἐκεῖ δὲν ἔχει ἐλπίδα!». Σὰ νὰ ἦταν ἔγκλημα αὐτό. Σὰ νὰ εἶχε ἕνα σημάδι πάνω του ποὺ τὸ μαρτυροῦσε. Σὰ νὰ ἤτανε γυμνὸς ἀνάμεσα σὲ ντυμένους. Σκέφτηκε τὰ διηγήματα ποὺ εἶχε γράψει, δίνοντας ἔτσι μιὰ διέξοδο στὴν ἀγωνία του. Ἄγγιζε θέματα τοῦ καιροῦ μας: τὸν πόλεμο, τὴν κοινωνικὴ δυστυχία... Ὡστόσο, δὲν τὸ ἀποφάσιζε νὰ τὰ ἐκδώσει. Φοβότανε! Φοβότανε τὴν ἐτικέτα ποὺ θὰ τοῦ δίνανε σίγουρα οἱ μὲν καὶ οἱ δέ. Ὄχι, ἔπρεπε νὰ τὰ βγάλει. Στὸ διάολο ἡ ἐτικέτα! Αὐτὸς ἦταν ἕνας ἄνθρωπος, τίποτε ἄλλο. Οὔτε ἀριστερὸς οὔτε δεξιός. Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ εἶχε ἐλπίσει ἄλλοτε, καὶ τώρα δὲν ἔχει ἐλπίδα, καὶ ποὺ νιώθει χρέος του νὰ τὸ πεῖ αὐτό. Βέβαια, ἄλλοι θἄχουν ἐλπίδα, σκέφτηκε. Δὲν μπορεῖ παρὰ νἄάχουν.

ΞΑΝΑΡΙΞΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ: ἡ Ἰνδοκίνα, ἡ «Κοσμικὴ Κίνησις», τὸ ρεσιτὰλ πιάνου, οἱ δυὸ αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, οἱ «Μικρὲς Ἀγγελίες»... ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφομηχανή... ΖΗΤΕΙΤΑΙ ραδιογραμμόφωνον... ΖΗΤΕΙΤΑΙ τζὶπ ἐν καλῇ καταστάσει... ΖΗΤΕΙΤΑΙ τάπης γνήσιος περσικὸς...


ΕΒΓΑΛΕ ΤΗΝ ΑΤΖΕΝΤΑ ΤΟΥ, ΕΚΟΨΕ ΕΝΑ ΦΥΛΛΟ ΚΙ ΕΓΡΑΨΕ ΜΕ ΤΟ ΜΟΛΥΒΙ ΤΟΥ: ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ. Ὕστερα πρόσθεσε τὸ ὄνομά του καὶ τὴ διεύθυνσή του. Φώναξε τὸ γκαρσόνι. Ἤθελε νὰ πληρώσει, νὰ πάει κατευθείαν στὴν ἐφημερίδα, νὰ δώσει τὴν ἀγγελία του, νὰ παρακαλέσει, νὰ ἐπιμείνει νὰ μπεῖ ὁπωσδήποτε στὸ αὐριανὸ φύλλο».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αντώνη Σαμαράκη, Ζητείται Ελπίς

Πηγή: www.doctv.gr

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Το Σχολείο των Σχέσεων

Στο νησί της Αίγινας, λειτουργεί ένα πρότυπο και εναλλακτικό «σχολείο» για νέους που ναι μεν μπορεί να έχουν τελειώσει το λύκειο αλλά θέλουν να εμβαθύνουν τη σύνδεση με τον εαυτό τους, τους γύρω τους και τον κόσμο. 

Το Σχολείο των Σχέσεων (School Of All Relationships ή SOAR), είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για νέους ηλικίας 
18-26, που φιλοδοξεί να δώσει στους ανθρώπους τη δυνατότητα να ζήσουν καλύτερα. 

Το SOAR εξηγεί ότι έτσι όπως οι αυτόχθονες λαοί ζουν με πλήρη συνειδητότητα ότι είμαστε μόνο ένα μικρό μέρος του πλανήτη μας, μια απειροελάχιστη κουκίδα στον χάρτη του σύμπαντος και με βάση αυτό, ζουν όλες τις σχέσεις τους με ταπεινότητα και ισορροπία, έτσι μπορούμε να κάνουμε κι εμείς. Δηλαδή να κόψουμε ταχύτητα και να συνδεθούμε ξανά με τον πυρήνα μας, πράγμα που θα μας επιτρέψει να εξερευνήσουμε, να εμβαθύνουμε και να ενισχύσουμε τη σύνδεσή μας σε όλες τις σχέσεις μας. 

Οι νέοι ζουν όλοι μαζί για έξι μήνες, συνυπάρχοντας σε ένα εργαστήριο που ενθαρρύνει την εξερεύνηση και τον πειραματισμό σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο. Το πρόγραμμα εναλλάσσει εντατικούς και χαλαρούς ρυθμούς. Κατά τις εντατικές εβδομάδες, το ημερήσιο πρόγραμμα περιλαμβάνει από δράσεις κοινοτικής ζωής μέχρι καινοτόμες ομαδικές εκπαιδεύσεις όπως η Μη Βίαιη Επικοινωνία, Yoga και Επίγνωση, Storytelling και άλλα. 

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Η θαυματουργή δύναμη του ΟΧΙ.

Να μάθεις να κλείνεις τις πόρτες από εκεί που τίποτα δε σε κρατάει. Να μη γυρνάς πίσω, να μη ρίχνεις βλέμματα δεύτερα και ματιές λοξές. Να μη σε νοιάζει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Να μην αναλύεις πολλά και να μη σκέφτεσαι το ίδιο πράγμα χίλιες φορές. Το ένστικτό σου πολλές φορές επιλέγει για σένα πριν από σένα.
Ξέρει αυτό που θα σε οδηγήσει, ποιον άνθρωπο θα χωνέψεις και ποιον θα αντιπαθήσεις απ’ το πρώτο λεπτό. Σφίγγει το στομάχι σου και κρατάς στάση αμυντική. Κι ας μη το ξέρεις κι ας μην το καταλάβεις ποτέ. Εκείνο φτιάχνει γύρω σου μια φούσκα προστατευτική και σου κρούει τον κώδωνα. Θα το ‘χεις αισθανθεί κάποιες φορές σε εκείνες τις πρώτες γνωριμίες με φάτσες άγνωστες, με μέρη που δεν έχεις ξαναδεί.
Άλλα σε τραβάνε σα μαγνήτης κι άλλα σε διώχνουν μακριά. Έχουν λευκό μητρώο στο ιστορικό σου. Δε σου έχουν κάνει κάτι, δεν τους ξέρεις αλλά κάτι σου λέει πως δε θες να τους γνωρίσεις. Κάτι στην όψη τους, κάτι στην αύρα τους, κάτι ανεξήγητο σε σπρώχνει σε άλλη κατεύθυνση απ’ τη δική τους.
Άνθρωποι, τόποι, δουλειές που ο οργανισμός σου φωνάζει ένα βροντερό όχι. Όχι μην πας εκεί. Όχι, μην κάτσεις άλλο εδώ. Όχι, δε θα σου κάνει καλό. Τα όχι μας είναι αυτά που μας πάνε ένα βήμα παραπέρα στη ζωή. Τα ναι είναι εύκολα και βολικά. Λες ναι παντού κι όλοι είναι ευχαριστημένοι. Συμφωνείς, γνέφεις καταφατικά κι όλα κυλούν λάδι. Κανείς δεν αντιδρά, κανείς δε δυσαρεστείται.
Μόνο εσύ που κάνεις τον κουφό σε αυτή την εσωτερική φωνή που ουρλιάζει να φύγεις. Εσύ που επιλέγεις να μείνεις σε μια σχέση τελειωμένη από την ανασφάλειά σου και τη λύπησή σου για τον άλλο. Εσύ που συμβιβάζεσαι σε μια δουλειά που σιχαίνεσαι για να βγάζεις τα προς το ζην. Εσύ που ανέχεσαι λόγια και συμπεριφορές για να μην προκαλέσεις αντιπαραθέσεις.
Εσύ που σκύβεις το κεφάλι κι αφήνεσαι στην μοίρα να σε οδηγήσει όπου εκείνη θέλει. Εσύ που δεν ορίζεις τη ζωή σου, που αφήνεις να την ορίζουν οι φίλοι, οι γονείς, οι συγγενείς, η σχέση σου. Εσύ που δέχεσαι γιατί ξέχασες πως είναι να αρνείσαι.
Ξεχνάς τη δύναμη του όχι. Όχι, δε γουστάρω να βγούμε. Όχι, δεν ανέχομαι να μη με σέβεσαι. Όχι, δε θέλω να είμαι η δεύτερη επιλογή. Μου αξίζει να είμαι η πρώτη. Μου αξίζει να κάνω πράγματα που αγαπώ. Μου αξίζει να επιλέγω τι και ποιος θα μπαινοβγαίνει στη ζωή μου.
Να μάθεις να λες όχι. Να το πιστεύεις και να το εννοείς. Να βάζεις τον εαυτό σου προτεραιότητα και τους άλλους δίπλα σου, συνοδοιπόρους και φίλους. Όσους αξίζουν. Όσους δεν αξίζουν να τους στέλνεις στον αγύριστο. Να μη φοβάσαι να εκτεθείς, να μη φοβάσαι μη μείνεις μόνος. Οι αληθινοί μένουν, τα ψεύτικα φεύγουν.
Με τα όχι χτίζονται οι ζωές γιατί αυτά είναι τα δύσκολα. Αυτά που συνειδητά αποφασίζεις πως δε χωράνε στο δισάκι που κουβαλάς στον ώμο σου και τα πετάς στη διαδρομή. Πετώντας τα βάρη, γίνεσαι ελαφρύτερος και προχωράς με σταθερό βήμα.
Τα ναι είναι για τους χαζούς και τους δειλούς. Κι εσύ δεν είσαι ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
πηγη: mindthetrap.gr