Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Ο θάνατος του ποιητή

«Έπειτα κατάλαβα ότι είχα δολοφονηθεί
Με έψαξαν σε καφετέριες, νεκροταφεία και εκκλησίες….
αλλά δεν με βρήκαν. Δε με βρήκαν ποτέ;
Όχι. Ποτέ δε με βρήκαν.»
Αυτό το ποίημα το έγραψε ο Λόρκα στη Ν. Υόρκη. Προφητικό; Ίσως.
Τη νύχτα της 17/18 Αυγούστου του 1936 ο ποιητής συλλαμβάνεται στο σπίτι του φίλου του Λουίς Ροσάλες όπου είχε καταφύγει μετά από απειλές που δεχόταν από τους φασίστες του Φράνκο. Στις 19 Αυγούστου τουφεκίζεται την αυγή κοντά στη Γρανάδα. Ηταν μολις 38 χρονών.
Ο θάνατος του Λόρκα ήταν ένας ακόμα άδικος θάνατος, ένα ακόμα θύμα στα τόσα άλλα που σφράγισαν με το αίμα τους τον πόλεμο που είχε ξεσπάσει μεταξύ Εθνικιστών και Δημοκρατικών τον Ιούλιο του 1936 με την εξέγερση των φασιστών στη Γρανάδα.


«Εγώ ποτέ δεν θα γίνω πολιτικός. Είμαι επαναστάτης, γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης»
Όμως ο τραγικός και πρόωρος θάνατος του δεν τον παρέδωσε στη λήθη. Το τεράστιο έργο του (ποιήματα και θεατρικά) ζει. Ταξίδεψε έξω από τα σύνορα της χώρας του, δεν έπαψε ποτέ να διαβάζεται και να συγκινεί, γιατί είναι ποίηση αληθινή, γνήσια με ρυθμό και μουσικότητα σαν καθαρό τρεχούμενο νερό.
Τα έργα του Λόρκα μεταφράστηκαν από σπουδαίους ποιητές και λογοτέχνες και μελοποιηθήκαν από τους μεγαλύτερους Έλληνες συνθέτες (Χατζηδάκης, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Γλέζος, Λεοντής, Μαμαγκάκης).
Συγκλονιστική είναι η μελοποίηση του ποιήματος του Λόρκα «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσιο Μεχίας» από τον Σταύρο Ξαρχάκο σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου, για τον θάνατο του ομώνυμου φίλου του, το οποίο ερμήνευσε μοναδικά ο βαρύτονος Κώστας Πασχάλης και απήγγειλε με τη μοναδική φωνή του ο Μάνος Κατράκης.
Σκόρπιο αίμα
Σκαλί-σκαλί πάει ο Ιγνάθιο
το θάνατό του φορτωμένος
γύρευε να’βρει την αυγή
μα πουθενά η αυγή δεν ήταν.
Γύρευε τ’ όμορφο κορμί του
και βρήκε το χαμένο του αίμα.
Στιγμή δεν έκλεισε τα μάτια
που είδε τα κέρατα κοντά του,
όμως οι τρομερές μανάδες
ανασηκώσαν το κεφάλι.
Κι από τα βοσκοτόπια πέρα
ηρθ’ ένα μυστικό τραγούδι
που αγελάρηδες ομίχλης
τραγούδαγαν σε ουράνιους ταύρους.

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Αγαπώ τον άνθρωπο, τον αδελφό, τον καλό ή τον κακό..


Αγαπώ τον άνθρωπο, τον αδελφό, τον καλό ή τον κακό,
τον αμαρτωλό ή άγιο, τον δικό ή ξένο,
τον εχθρό ή φίλο και τον αλλόθρησκο
αυτόν που βρίσκεται ακόμη στη γη
ή που ‘χει ανέβει στους ουρανούς
αγαπώ τον άνθρωπο
πάνω από κάθε τι στον κόσμο!

«Δεν απογοητεύομαι κι ας έχω την επίγνωση
πως είμαι αμαρτωλός κι αδύναμος»
κι ας νιώθω φρίκη για τις γύρω
κακές κι επικίνδυνες καταστάσεις
και τις αδυσώπητες ανάγκες
Γιατί γνωρίζω πια ότι η χάρη Του,
του Αγίου και Δικαίου και Ελεύθερου
-που του ΄δωσα την πίστη μου- με θέλει κι έτσι
- Θαυμάσιο δικαίωμά Του- για συνεργάτη
στο απαράμιλλο και μέγα έργο Του,
την αλλαγή του κόσμου μας!
Γ.Πυρουνάκης

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, απο τους στίχους του και μόνο μπορεί ο καθένας μας να κατανοήσει το μέγεθος της θεολογικής σκέψης και πράξης του παπά Γεώργιου Πυρουνάκη του οποίου το έργο συνεχίζουν αθόρυβα, και με πλήρη συνέπεια τα παιδιά του, δυό θαυμάσια κορίτσια η Αθηνά και η Σοφία οι οποίες ειναι η ψυχή του συλλόγου Αίγινα Εθελοντής, ο οποίος σύλλογος είναι εθελοντική οργάνωση που ενδιαφέρεται για τον Άνθρωπο και το Περιβάλλον. Το έργο του είναι η διανομή ειδών πρώτης ανάγκης (τρόφιμα,ρούχα,οικιακά είδη κ.λ.π.) σε άτομα που έχουν ανάγκη.

Με την πολύτιμη συμμετοχή των πολιτών-εθελοντών της Αίγινας το Σάββατο 13 Αυγούστου, ο Σύλλογος Αίγινα -εθελοντής, μαζί με την Τράπεζα Τροφίμων,διοργάνωσε για τρίτη χρονιά συλλογή τροφίμων από τα σουπερ μάρκετ όλου νησιού. Η συμμετοχή των πολίτων ήταν μεγάλη ,και συγκεντρώθηκε μεγάλη ποσότητα τροφίμων που θα ανακουφίσει οικογένειες που έχουν πραγματική ανάγκη.


Η συγκινητική αυτή προσπάθεια έδωσε σε όλους τους επισκέπτες του νησιού την ευκαιρία, αφ' ενος μεν να βοηθήσουν τους ανθρώπους εκείνους που δυσκολεύονται λόγω της οικονομικής κρίσης να επιβιώσουν, αλλά και να μεταφέρουν το μύνημα αγάπης απο τους Αιγινίτες πολίτες στους δικούς τους δήμους και γειτονιές...

Ενα μεγάλο Μπράβο,και ενα μεγάλο Ευχαριστώ, σε όλους τους Εθελοντές που πραγματοποίησαν αυτή την ανθρωπιστική δράση.


Πόσων ετών ήταν η Παναγία όταν άφησε τη γη;



Καμμία επίσημη πληροφόρηση δεν υπάρχει για τον χρόνο και τον τόπο που έφυγε η Μητέρα του Ιησού η Μαρία, υπάρχουν μόνο οι εικασίες των μελετητών των ιερών κειμένων. Απο το blog  http://www.dogma.gr διαβάζουμε μια εκδοχή:

Πόσων ετών ήταν η Παναγία όταν άφησε τη γη; 
Ποια ήταν η ζωή της; 
Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ το σώμα Της; 
Αυτές είναι τρείς βασικές ερωτήσεις τις απαντήσεις των οποίων γνωρίζουν λίγοι. 
Η Μαριάμ όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, πριν εξελληνιστεί σε Μαρία, ήταν η μονάκριβη κόρη ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, της Άννας και του Ιωακείμ. 
Όλη τους την ζωή πάλευαν να αποκτήσουν ένα παιδί
όμως δεν είχαν σταθεί τυχεροί. Αντίθετα ζούσαν σε καθεστώς κοινωνικής απομόνωσης, αφού οι άτεκνοι εκείνη της εποχή θεωρούνταν λίγο έως πολλοί καταραμένοι ή όχι ευλογημένοι από τον Θεό.
Κατά την παράδοση η Αγία Άννα προσευχήθηκε στον Θεό δηλώνοντας πως αν της χάριζε ένα παιδί θα το αφιέρωνε σε Εκείνον. 

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Diem 25. Μια πανευρωπαϊκή συνάντηση στην Αίγινα

Μια όμορφη βραδυά, γεμάτη αισιοδοξία και ελπιδοφόρα μυνήματα απο την Ιταλία, τη Γερμανία,τη Μεγάλη Βρετανία, την Κροατία, και την Ισπανία, έγινε χθες βράδυ στην συνάντηση των ομάδων DiEM25 απο όλη την ευρώπη.
Ηταν μια συνάντηση χωρίς “ταραταζούμ” και μίντια, χωρίς γκρίνια και καταγγελίες, μια συνάντηση “to Know us better”όπως χαριτολογώντας είπε ο κ. Γιάννης Βαρουφάκης, ο οποίος απάντησε μαζί με τους εκπροσώπους όλων των ομάδων DiEM25 σε όλες τις ερωτήσεις των πολλών πολιτών που συγκεντρώθηκαν στον όμορφο χώρο του Aqua Loca Beach Aegina για να περευρεθούν στη συνάντηση- συζήτηση.
Μιά συνάντηση με διεθνή χαρακτήρα της πολιτικής κίνησης Diem 25 (Democracy in Europe Movement 2025) με τη συμμετοχή συνδιοργάνωση της ομάδας DiEM25 Αίγινας.

Αποσπάσματα απο τις σύντομες τοποθετήσεις των εκπροσώπων DiEM25 Αίγινας.

.....Ελπίζουμε στην επόμενη συνάντηση μας, οι συνθήκες στην Πανευρωπαική Πατρίδα μας να είναι διαφορετικές.
Ελπίζουμε, ο σπόρος που απόψε ρίχνουμε στο χώμα της ελπίδας, για μια Δημοκρατική Ευρώπη,
να καρπίσει. Και μέχρι το συμβολικό ετος 2025, όλοι μαζί οι Ευρωπαίοι πολίτες, να δρέψουμε τους καρπούς μια πραγματικής δημοκρατίας, να ζούμε σε μια Ευρωπαϊκή οικογένεια όπως την έχουμε ονειρευτεί.
Οι καιροί που περπατάμε είναι δύσβατοι αλλά όχι αδιάβατοι, είναι χαλεποί αλλά οχι ανέλπιδοι, είναι σκοτεινοί αλλά όχι μαύροι.
Η Ελλάδα είναι φώς, η Ευρώπη είναι φώς, ενα φως που δεν μπορεί να σβηστεί, γιατί ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία, δεν μπόρεσε κανένα σκοτάδι να νικήσει το φως.
Η Ελληνική μυθολογία μας λέει σχετικά με την αρπαγή της Ευρώπης:

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Δολοφονούν εν ψυχρώ ζώα... Ντροπή σας ανθρωποειδή!

ΠΡΟΣΟΧΗ!
Τις τελευταίες εβδομάδες εχει παρατηρηθεί μεγάλη κινητικότητα απο τα ανθρωποειδή που δολοφονούν αλόγιστα  ζώα, ρίχνοντας φόλες στους δρόμους και τα χωράφια. 
Η αχαρακτήριστη αυτή συμπεριφορά δεν θα μείνει ατιμώρητη.

Ο δήμος αναγκάστηκε να βγάλει  σχετική ανακοίνωση. 

Όμως, πολλοί πολίτες έχουν αναλάβει προσωπικά την υπόθεση και παρακολουθούν όλους εκείνους τους "εν δυνάμει" δολοφόνους ζώων που λίγο ως πολύ όλοι γνωρίζουμε τις περιοχές μας! 

Ανακοίνωση του Δήμου Αίγινας.

Ο κανόνας των εσωρούχων


«Ο Kανόνας των εσωρούχων» είναι η καμπάνια του Συμβουλίου της Ευρώπης, κατά της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης.
Ο Κανόνας αποτελεί ένα απλό μέσο που βοηθά τους γονείς να εξηγήσουν στα παιδιά τους ποια είναι τα σημεία του σώματος που δεν πρέπει να τα αγγίζουν οι άλλοι, πώς πρέπει να αντιδράσουν το παιδιά και που να στραφούν για βοήθεια.
Τι λέει όμως ο Κανόνας των Εσωρούχων; Είναι απλό: κανείς δεν μπορεί να αγγίξει ή να χαϊδέψει το παιδί στα σημεία του σώματός του που συνήθως καλύπτονται από τα εσώρουχά τους. Και ούτε τα παιδιά επιτρέπεται να αγγίξουν το σώμα άλλων σε αυτά τα σημεία.
Ο κανόνας είναι επίσης χρήσιμος γιατί βοηθάει να εξηγήσουμε στα παιδιά ότι το σώμα τους τούς ανήκει, ότι υπάρχουν καλά και κακά μυστικά και ότι υπάρχει καλό αλλά και κακό χάδι ή άγγιγμα.
Ο Κανόνας των Εσωρούχων εκπονήθηκε για να βοηθήσει γονείς και κηδεμόνες να ανοίξουν συζήτηση με τα παιδιά τους. Μπορεί μάλιστα να αποτελέσει ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό εργαλείο πρόληψης κατά της σεξουαλικής κακοποίησης.
Ο Κανόνας των Εσωρούχων έχει πέντε σημαντικές πτυχές

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

Η ζωή ειναι αναμνήσεις οχι διαμάντια...


Υπάρχουν άνθρωποι που ξοδεύουν χρήματα για καινούργια ρούχα, μοδάτα παπούτσια και ακριβά κοσμήματα σε σημείο εθισμού. Αλλά είναι σημαντικό να θυμόμαστε τη σημασία του να επενδύουμε σε εμπειρίες ζωής περισσότερο από ένα κομμάτι διάσημου σχεδιαστή. Τα λεφτά δεν αγοράζουν την ευτυχία!
Φαίνεται ότι οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι στον κόσμο είναι αυτοί που κρατούν αποστάσεις από την αλόγιστη σπατάλη σε άχρηστα πολλές φορές αντικείμενα.
Αντίθετα, ξοδεύουν τα χρήματά τους σε ταξίδια, εμπειρίες και αναμνήσεις. Αν όλοι επενδύαμε στο μέλλον μας παρά στα παπούτσια μας, η ζωές μας θα ήταν πιο όμορφες από ό,τιδήποτε άλλο που μπορούν να αγοράσουν τα χρήματα.
Η ζωή είναι αναμνήσεις, όχι διαμάντια.
Απλά σκεφτείτε το: στο τέλος της ζωής σας θα αναπολείτε το γεγονός ότι είχατε ένα τελευταίας τεχνολογίας τηλέφωνο και παπούτσια διάσημου σχεδιαστή ή ανθρώπους που σας καθόρισαν;
Ερευνητές του San Francisco State University, διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι καταλαβαίνουμε ότι  ζωή είναι οι αναμνήσεις που δημιουργούμε αλλά πέφτουμε στην παγίδα της υπερκατανάλωσης, την οποία στο τέλος μετανιώνουμε.
ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΣΟΥ ΣΕ Ο,ΤΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ Ο,ΤΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
Έρευνα του Cornell University πολλοί θα ήθελαν για κοινωνικό status να αγοράσουν ακριβά ρολόγια και κοσμήματα. Ζούμε σε μια κοινωνία της διαφήμισης και ό,τι αγοράζουμε είναι με κίνητρο την προβολή μας.
Ο Δρ. Thomas Gilovich είναι καθηγητής του Cornell University: «Αγοράζουμε πράγματα για να μας κάνουν χαρούμενους, και το πετυχαίνουμε. Αλλά για λίγο, τα καινούργια αντικείμενα μας ενθουσιάζουν αλλά μετά τα συνηθίζουμε». Και συνεχίζει: «Δεν υποστηρίζω ότι δεν πρέπει να ανταμείψουμε τον εαυτό μας μετά από σκληρή δουλειά με ένα νέο ρούχο ή μια έξοδο, αλλά να επενδύουμε περισσότερα από εμπειρίες που δημιουργούν αναμνήσεις παρά σε αντικείμενα που δε θα έχουν ενδιαφέρον σε σύντομο διάστημα. Οι εμπειρίες είναι το μεγαλύτερο μέρος του εαυτού μας από τα αντικείμενα. Μπορεί να θεωρείτε ότι η σας συνδέεται με αυτά τα αντικείμενα, αλλά είναι έξω από εσάς. Αντίθετα, οι εμπειρίες σας είναι μέρος σας και αυτοί που είσαστε τελικά.»
ΑΦΗΣΕ ΤΟ ΚΑΡΤΕΛΑΚΙ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΥΡΩ ΣΟΥ
Η κατανάλωση σίγουρα ανοίγει πολλές θέσεις εργασίας. Αλλά, πολλοί άνθρωποι καταλαβαίνουν πια τα ανεκτίμητα οφέλη ενός ταξιδιού, της εκπαίδευσης και των δημιουργικών δράσεων.
Αυτά συμβάλλουν στην προσωπική μας ευτυχία, σε μια θετική στάση ζωής.
Γιατί να αγοράσεις το τηλέφωνο τελευταίας τεχνολογίας όταν μπορείς με τα λεφτά αυτά να πας σε μια χώρα για πρώτη φορά;
Είναι καιρός να σταματήσετε να ξοδεύετε σε αντικείμενα και σκεφτείτε τις αναμνήσεις που μπορείτε να φτιάξετε με λίγη αποταμίευση και ένα χάρτη!
Πηγή: juniorsclub.gr

Ο "μετρητής της ντροπής"

Ένας ψηφιακός μετρητής υψώθηκε στην πιο δημοφιλή παραλία της Βαρκελώνης για να θυμίζει ότι οι ακτές της Μεσογείου δεν είναι προορισμός μόνο για τους παραθεριστές αλλά και για τους αμέτρητους πρόσφυγες που επιχειρούν το ταξίδι για μία καλύτερη ζωή. Ο «μετρητής της ντροπής», όπως ονομάστηκε, καταγράφει πόσοι συνάνθρωποι μας έχουν χάσει τη ζωή τους στη θάλασσα στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από τον πόλεμο.
«Είμαστε στα εγκαίνια του μετρητή της ντροπής που θα ενημερώνει για όλα τα γνωστά θύματα που πνίγηκαν στη Μεσόγειο σε πραγματικό χρόνο» δήλωσε η δήμαρχος Άντα Κολάου, της οποίας ο ριζοσπαστικός συνασπισμός κέρδισε τις εκλογές τον Ιούνιο του 2015 δίνοντας την υπόσχεση για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και την καταπολέμηση της διαφθοράς αλλά και την υπόσχεση μιας πιο ανθρωποκεντρικής άσκησης εξουσίας.
Ο «μετρητής της ντροπής» είναι  ένας μεγάλος μεταλλικός ορθογώνιος πυλώνας με έναν ψηφιακό μετρητή πάνω από την επιγραφή «Δεν είναι απλά ένας αριθμός, είναι άνθρωποι».
Ο μετρητής στα εγκαίνια έγραφε 3.034. Πρόκειται για τον αριθμό των μεταναστών και των προσφύγων που έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διασχίσουν τη Μεσόγειο προς την Ευρώπη το 2016, σύμφωνα με την Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (IOM).
«Είμαστε εδώ για να βλέπουμε αυτόν τον αριθμό – 3.034 άνθρωποι που πνίγηκαν γιατί δεν τους προσφέρθηκε ασφαλές πέρασμα» δήλωσε η Κολάου, στα αποκαλυπτήρια της εγηκατάστασης.
Το ποσοστό θνησιμότητας φέτος είναι υψηλότερο σε σχέση με την ίδια περίοδο του 2015, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης.
Ο υψηλότερος αριθμός των νεκρών οφείλεται στο γεγονός ότι υπήρξαν μια σειρά από ναυάγια που αφορούσαν μεγαλύτερα πλοία που μετέφεραν εκατοντάδες ανθρώπους και ότι τις χαρακτηριστικές που μεταφέρουν περίπου 100 άτομα.
Πηγή: Guardian

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Αίγινα η "μαγική" ομορφιά



Σύμφωνα με τον αρχαίο μύθο, η Αίγινα πήρε το όνομά της από την ομώνυμη ερωμένη του Δία. Ο Δίας την έκρυψε εκεί για γλιτώσει από την οργή της Ήρας. Αυτό, σαν πρώτη στοιχείο, της δίνει -αν μη τι άλλο- μια ενδιαφέρουσα πινελιά.

Σύμφωνα με το μύθο του σήμερα, όλοι -μα όλοι- γνωρίζουν τουλάχιστον ένα άτομο το οποίο έχει κάποιου είδους σχέση με την Αίγινα. Καταγωγή, σπίτι, δουλειά, συνδυασμό κάποιων ή και των τριών; Μοιραία λοιπόν, όλοι την επισκέπτονται.
Έτσι φτιάχνονται ιστορίες.
Μέσα στην πόλη.
Μέσα στην πόλη.
Στο πέρασμα των αιώνων, στην Αίγινα αναπτύχθηκαν αρχαίοι πολιτισμοί, ευδοκίμησαν (και ευδοκιμούν) μοναδικά αγαθά, παράγονται καινοτόμα προϊόντα. Διατέλεσε για παραπάνω από ένα χρόνο πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Ενέπνευσε ένα σημαντικά μεγάλο μέρος του εγχώριου καλλιτεχνικού στερεώματος και του χώρου της διανόησης, αποτελώντας μέχρι και σήμερα μάλιστα τη μόνιμη στέγη αρκετών εξ αυτών.
Το πιο σημαντικό όμως είναι πως η Αίγινα δημιουργεί και συντηρεί φιλίες. Ο σημερινός μύθος λέει πως στη ζωή όλων υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος ο οποίος έχει κάποια σχέση με την Αίγινα. Καταγωγή, σπίτι, επιχείριση, συνδυασμό κάποιων ή και των τριών; Μοιραία λοιπόν, όλοι την επισκέπτονται.
Κάθε χρόνο γυρίζουν όσοι έχουν ήδη έρθει. Μπλέκονται με όσους έρχονται για πρώτη φορά (και θα ξανάρθουν του χρόνου) κ.ο.κ. Οι παρέες μεγαλώνουν. Οι φιλίες ενισχύονται. Ο κόσμος γνωρίζεται. Φλερτάρει. Δένεται. Δημιουργεί πολλές απίθανες ιστορίες.
Τι μπορεί όμως να κάνει κάποιος στην Αίγινα, ώστε να δημιουργήσει τις δικές του ιστορίες;
1. Να φιλήσει το κορίτσι/αγόρι/σύντροφό του ενώ χαζεύουν αγκαλιά το καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα σε κάποιο εκκλησάκι. Ναι, η Αίγινα έχει καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα και έχει δεκάδες πανέμορφα μικρά εκκλησάκια (με απίθανες κρυψώνες για κρυφτό). Σε αυτό που πέφτει το πρώτο φιλί συνήθως μετά από κάποια χρόνια γίνεται και ο γάμος.

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Επίθεση με μαχαίρι στο λιμάνι της Αίγινας


Ένας 50χρονος τραυμάτισε σοβαρά με μαχαίρι στον λαιμό μια 47χρονη γυναίκα στο λιμάνι της Αίγινας.

Το περιστατικό συνέβη το μεσημέρι της Τετάρτης στο λιμάνι της Αίγινας και ο δράστης συνελήφθει από τις Λιμενικές αρχές.

Στη γυναίκα προσφέρθηκαν άμεσα οι πρώτες βοήθειες από γιατρό και νοσηλευτή του Κέντρου Υγείας Αίγινας, που κλήθηκαν στο σημείο, ενώ στη συνέχεια διακομίστηκε στο Κέντρο Υγείας του νησιού και από εκεί σε νοσοκομείο του Πειραιά για την παροχή περαιτέρω νοσηλείας.

Ο δράστης οδηγήθηκε στις Λιμενικές αρχές, με τελικό προορισμό τον εισαγγελέα.

Προανάκριση κατά την αυτόφωρη διαδικασία διενεργήθηκε από τη Λιμενική Αρχή, ωστόσο άγνωστα παραμένουν μέχρι στιγμής τα αίτια της επίθεσης του άνδρα στη γυναίκα.

Κάποιες πληροφορίες λένε ότι ο 50χρονος και η 47χρονη γνωρίζονταν.


Λιώνουν τα φανάρια απο τη ζέστη, 56 βαθμοί κελσίου

Ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός (WMO), υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών, θα ορίσει επιτροπή προκειμένου να εξετάσει κατά πόσον η θερμοκρασία των 54 βαθμών Κελσίου που καταγράφηκε προ ημερών στο Κουβέιτ, θέτει νέο υψηλότερο ρεκόρ για την Ασία, καθώς και για ολόκληρο την ανατολικό ημισφαίριο.
Το πρωτοφανές κύμα καύσωνα που πλήττει τις τελευταίες ημέρες το Κουβέιτ, έχει προκαλέσει, όπως είναι αναμενόμενο πολλά προβλήματα στην καθημερινότητα των κατοίκων.
Μία από τις εικόνες που μοιάζουν μη πραγματικές, είναι και αυτή, στην οποία φωτεινοί σηματοδότες, μην αντέχοντας τις υψηλές θερμοκρασίες,... λιώνουν.
Πρόκειται για την υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ στο ανατολικό ημισφαίριο.
Τη θερμοκρασία κατέγραψε την περασμένη εβδομάδα κατά τη διάρκεια έντονου καύσωνα που πλήττει τη Μέση Ανατολή, μετεωρολογικός σταθμός στην Mitribah, μια απομακρυσμένη περιοχή του βορειοδυτικού Κουβέιτ.

Την ίδια ημέρα μάλιστα ο υδράργυρος στο γειτονικό Ιράκ, έδειξε 53.9 βαθμούς Κελσίου στην αρχαία πόλη της Βασόρας.Μέχρι σήμερα, το επίσημο ρεκόρ υψηλότερης θερμοκρασίας είναι οι 56,7 βαθμού Κελσίου που είχαν αναφερθεί το 1913 στην Καλιφόρνια, αν και οι σύγχρονοι μετεωρολόγοι το αμφισβητούν, σύμφωνα με τον Independent εκτιμώντας ότι ο εξοπλισμός της εποχής δεν ήταν τόσο αξιόπιστος όσο οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται σήμερα για την καταγραφή της θερμοκρασίας.

πηγή: tvxs.gr

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

"Χωρίς Τίτλο"... ανεβαίνει η αυλαία στο 8ο Φεστιβάλ Φυστικιού Αίγινας



 Ανοίγει η αυλαία της Γιορτής Φυστικιού Αίγινας την Παρασκευή 29/7 στις 8.30 στο λιμάνι της Αίγινας με την εναρξη των εορτασμών για τα 100 χρόνια του μεγάλου Ελληνα ζωγράφου Γιάννη Μόραλη, όπου θα γίνουν τα αποκαλυπτήρια του γλυπτού “Χωρίς Τίτλο” που είναι εμπνευσμένο απο τα πλοία της Αίγινας.
Την εκδήλωση θα πλαισιώσει μελωδικά η Πολυφωνική Χορωδία Αίγινας με τραγούδια του Μάνου Χατζηδάκη.


Απο την ιστοσελίδα iefimerida.gr διαβάζουμε:

Ο Γιάννης Μόραλης έπινε τον καφέ του στο Αιάκειον στο λιμάνι της Αίγινας ως τα βαθιά του γεράματα. Ακόμη και σήμερα τα σημάδια του είναι διάχυτα παντού στο ιστορικό καφέ του νησιού.
break
Το νησί της Αίγινας ήταν η μεγάλη αγάπη του ζωγράφου, ο οποίος συνήθιζε να λέει ότι το τοπίο του θυμίζει τα παιδικά του καλοκαίρια στην Πρέβεζα. Αποφάσισε να χτίσει εκεί την έπαυλη του στη δεκαετία του 1970 και περνούσε σχεδόν τον μισό του χρόνο εκεί.


Η έπαυλη είναι χτισμένη στην λεγόμενη «γειτονιά των καλλιτεχνών», αφού κοντά της βρίσκεται το σπίτι του Νίκου Καζαντζάκη, του ζωγράφου Νίκου Νικολάου και του γλύπτη Χρήστου Καπράλου που τώρα έχει γίνει μουσείο.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Καλά τα νέα για τον υποθαλάσσιο αγωγό της Αίγινας


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΟ ΑΓΩΓΟ (ΕΥΔΑΠ) ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΤΟ ΣΤΕ
Είναι γνωστό ότι τα νησιά του Αργοσαρωνικού και ιδίως η Αίγινα υποφέρουν από σοβαρές ελλείψεις υποδομών και δη, υποδομών αναφορικά με το νερό. Μέχρι σήμερα, η κάλυψη των αναγκών των περίπου 13.550 κατοίκων και των χιλιάδων επισκεπτών και τουριστών του νησιού της Αίγινας γίνεται μέσω ειδικών υδροφόρων πλοίων, τα οποία μεταφέρουν 2,4-2,5 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού ετησίως, με κόστος μεταφοράς περί τα 4 εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Μέρους του εν λόγω κόστους καλύπτει ο Δήμος Αίγινας, ο οποίος αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά προβλήματα και συχνά αδυνατεί να εξοφλήσει το κόστος μεταφοράς του νερού στους υδρομεταφορείς ιδιοκτήτες των υδροφόρων πλοίων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα συχνά, το νησί να βρίσκεται αντιμέτωπο με τον φόβο της έλλειψης νερού.
Το σοβαρό αυτό πρόβλημα έρχεται να επιλύσει το έργο της κατασκευής υποθαλάσσιου αγωγού σύνδεσης της νήσου Αίγινας με την ΕΥΔΑΠ, το οποίο συνιστά έργο πρώτης προτεραιότητας για την Π.Ε. Νήσων Περιφέρειας Αττικής. Το έργο αυτό έχει προϋπολογισμό 30.135.000 ευρώ με αναθεώρηση και ΦΠΑ προκηρύχθηκε στις 25.11.2015, θα ολοκληρωθεί σε 36 μήνες και η διαγωνιστική διαδικασία του προχωράει με ταχείς ρυθμούς από τις τεχνικές υπηρεσίες της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων.

Καρπουζοκούκουτσο, ενα μικρό θαύμα

Το καρπούζι είναι ένα εξαιρετικά δημοφιλές φρούτο. Ενώ όλοι απολαμβάνουν τη γεύση του, συνήθως απορρίπτουν τους μικροσκοπικούς του σπόρους χωρίς να συνειδητοποιούν ή μάλλον να γνωρίζουν τα οφέλη για την υγεία τους. Αυτοί οι σπόροι είναι φορτωμένοι με θρεπτικά συστατικά συμπεριλαμβανομένων των λιπαρών οξέων και απαραίτητων πρωτεϊνών. Μάλιστα, είναι πλούσιοι σε βιταμίνη Β, όπως θειαμίνη, νιασίνη, φολικό οξύ και μέταλλα όπως μαγνήσιο, κάλιο, μαγγάνιο, σίδηρο, ψευδάργυρο, φώσφορο και χαλκό.
Καταγράφονται ακολούθως τα οφέλη των σπόρων για την υγεία σας για να μην τους φτύσετε ξανά. Αυτό το καλοκαίρι θα τους φάτε!
1. Το σώμα σας χρειάζεται αμινοξέα. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα βασικά αμινοξέα όπως η αργινίνη και η λυσίνη τα οποία το σώμα δεν μπορεί να παράγει από μόνο του και αυτά πρέπει να προέλθουν από διάφορες πηγές τροφίμων. Οι σπόροι του καρπουζιού περιέχουν μερικά από αυτά τα βασικά αμινοξέα όπως η τρυπτοφάνη και το γλουταμινικό οξύ. Η λυσίνη βοηθά στην απορρόφηση του ασβεστίου για να διευκολύνει τον σχηματισμό του κολλαγόνου και των συνδετικών ιστών του σώματος, ενώ η αργινίνη βελτιώνει τον μεταβολισμό του σώματος, το καρδιαγγειακό σύστημα και τη σεξουαλική υγεία.

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

DiEM25 συνάντηση στην Αίγινα


     Δεύτερη συνάντηση DiEM25 στην Αίγινα στην αίθουσα Σοφία Μηλιώτη στο Γενικό Λύκειο με θέμα : Η Ευρωπαϊκή Ένωση ή θα εκδημοκρατιστεί ή θα διαλυθεί 

 Η έκπληξη της βραδυάς ήταν ο Γιάννης Βαρουφάκης ο οποίος μπήκε αθόρυβα στην αίθουσα ,και παρακολούθησε τη συζήτηση κάνοντας μικρές κατατοπιστικές παρεμβάσεις.  Στο τέλος της εκδήλωσης απάντησε σε ερωτήσεις των παρευρισκομένων

Ομιλητές η κ.Καβαδά Βανέσα,και Παγουλάτος Αλέξανδρος οι οποίοι ήλθαν απο την Αθήνα για να συμμετέχουν στην εκδήλωση. Ο κ. Παγουλάτος μάλιστα είχε μια μικρή περιπέτεια με το ιπτάμενο πλοίο της γραμμής το οποίο καθυστέρησε πάνω απο μία ώρα προσπαθώντας έξω απο το λιμάνι να απελευθερωθεί απο κάτι που εϊχε πιαστεί στην προπέλα του ( προφανώς σακούλα ). Ευτυχώς σχεδόν τρέχοντας κατάφερε να φτάσει στον προορισμό του χωρίς σημαντική καθυστέρηση.

Σε δηλώσεις του στο Aegina Portal, μετά το τέλος της εκδήλωσης, ο κύριος Γιάνης Βαρουφάκης είπε: "To DiEM25 το κίνημα για τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης, είναι ένα κίνημα το οποίο βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην αυτοοργάνωση. Με αυτόν τον τρόπο έχουμε χιλιάδες οργανώσεις στη Γερμανία, στη Φιλανδία, στην Πορτογαλία, παντού. Προφανώς, όταν μία τέτοια οργάνωση δημιουργείται αυθόρμητα σε έναν χώρο σαν την Αίγινα, που είναι ο χώρος μου, που είναι το νησί μου, δεν μπορούσα παρά να είμαι εδώ. Αυτή είναι μία από τις πάρα πολλές τέτοιες συναντήσεις που θα γίνουν, όχι μόνο στην Αίγινα, κι αλλού και ήταν ιδιαίτερα συγκινητική η συγκυρία, που βρέθηκα σε αυτόν τον χώρο, στο 1ο Λύκειο Αίγινας. 11 Αυγούστου θα ξαναβρεθούμε με στελέχη του DiEM που θα έρθουν από όλη την Ευρώπη, θα παρουσιάσουμε στους συντρόφους μας του DiEM Αίγινας τα σχέδιά μας πανευρωπαϊκά κι εκείνοι τα σχέδιά τους για την Αίγινα".



Ενα νέο ραντεβού με πρόταση του Γιάννη Βαρουφακη ορίστηκε για τις 11 Αυγούστου μία ακόμα πολιτική συνάντηση με τη συμμετοχή στελεχών του DiEM25 απο όλη την Ευρώπη.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Ολυμπιάδα Κούνγκ Φού στην Αίγινα;

Οι παλαιότεροι απο εμάς θα θυμούνται τον εκπληκτικό Ντείβιντ Καραντάιν και την τηλεοπτική σειρά σειρά Κούνγκ Φού. Ε... λοιπόν...ίσως... και να έχουμε πραγματικό Κουνγκ Φου στο νησί μας και μάλιστα Ολυμπιακών προδιαγραφών.



Το νέο ήθε απο τον Ιερέα Σαολίν Shi Heng Jun, κατά την επίσκεψή του στο Δήμο μας.
Όπως δήλωσε ο σκοπός της επίσκεψης είναι η εξέταση , μεταξύ των άλλων,των προϋποθέσεων οργάνωσης μιας Ολυμπιάδας “ Κούνγκ - Φού” στην Αίγινα με συμμετοχή μεγάλου αριθμού αθλητών από όλο τον κόσμο, και της καθιέρωσής του νησιού ώς έδρα του αθλήματος για τον Ευρωπαϊκό χώρο.

Η αντιπροσωπεία των μοναχών Σαολίν φιλοξενήθηκε απο τον Δήμαρχο και τον Αντιδήμαρχο στο παλαιό Δημαρχείο, όπου και συνομίλησαν για διάφορα θέματα.
Ο μοναχός Shi Heng Jun υποσχέθηκε πως θα στείλει άμεσα στο Δήμο προτάσεις σχετικές με την Ολυμπιάδα Κουνγ-Φού.
Ο κύριος Δήμαρχος δήλωσε θετικός με την πρόταση θεωρώντας πως μια τέτοια διοργάνωση σαφώς θα προβάλει την Αίγινα σε επίπεδο διεθνές και θα τονώσει την οικονομία του νησιού μας προάγοντας το τουριστικά.

Ας ευχηθούμε το καλίτερο δυνατόν.


Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι


"Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι» ρώτησε το κοριτσάκι τον κύριο Κ, «θα φέρονταν καλύτερα στα μικρά ψαράκια;»
«Φυσικά» είπε αυτός. «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι θα έφτιαχναν στη θάλασσα τεράστια κουτιά για τα μικρά ψαράκια, με κάθε λογής τρόφιμα μέσα, και θα φρόντιζαν να έχουν πάντα φρέσκο νερό τα κουτιά, και θα έπαιρναν όλα τα μέτρα υγιεινής.
»Εάν, για παράδειγμα, ένα ψαράκι χτυπούσε το πτερύγιό του, θα του έβαζαν αμέσως επίδεσμο ώστε να μην πεθάνει πριν την ώρα του (…)
»Φυσικά, θα υπήρχαν σχολεία.
»Στα σχολεία, τα ψαράκια θα μάθαιναν να κολυμπούν προς τα σαγόνια των καρχαριών.
»Θα τους δίδασκαν ότι, για ένα μικρό ψαράκι, το πιο σπουδαίο και το πιο ωραίο είναι να παραδοθεί με χαρά στους καρχαρίες (…)
»Δεν θα έλειπε και η θρησκεία, που θα δίδασκε ότι η αληθινή ζωή του μικρού ψαριού αρχίζει μέσα στην κοιλιά του καρχαρία.
»Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, τα ψαράκια δεν θα ήταν πια όλα ίδια, όπως είναι τώρα. Ορισμένα θα είχαν υπεύθυνα πόστα και θα βρίσκονταν πάνω από τα άλλα ψαράκια. Θα επιτρεπόταν στα μεγαλύτερα να τρώνε τα μικρότερα. Αυτό στ’ αλήθεια θα ήταν πολύ επωφελές για τους καρχαρίες, αφού τότε θ είχαν να τρώνε συχνότερα μεγαλύτερα και πιο λαχταριστά γεύματα (…)
»Με λίγα λόγια, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, στη θάλασσα θα υπήρχε πολιτισμός.»
Μπέρτολ Μπρεχτ
πηγη:lecturesbureau.gr

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Πόσο χρόνο νομίζεις οτι έχεις;

Το 1915 ο Einstein εισήγαγε τη Θεωρία της Σχετικότητας, προσπαθώντας να εξηγήσει στην ανθρωπότητα με πολύπλοκες πράξεις και εξισώσεις πως… ο χρόνος είναι εντελώς υποκειμενική έννοια… Οι ανθρώπινες σχέσεις όμως φαντάζουν πιο πολύπλοκες από κάθε φυσική θεωρία. Ολόκληρες βιβλιοθήκες, δε φτάνουν για να τις αποκρυπτογραφήσουν. Καμία μαθηματική πράξη δεν είναι αρκετή ώστε να εξηγήσει γιατί εγκλωβίζεσαι σε σχέσεις που δεν σε καλύπτουν.
Για ποιο λόγο επαναλαμβάνεις ξανά και ξανά τα ίδια λάθη με τεράστια επιτυχία, θεωρώντας πως έχεις όλο τον καιρό μπροστά σου για να τα διορθώσεις;Χρησιμοποιείς σαν άλλοθι τα νιάτα για να πληγωθείς και να πονέσεις. Χαρίζεις απλόχερα πολύτιμες στιγμές σου σε ανθρώπους, ενώ οι δικές τους δε σε συμπεριλαμβάνουν. Είσαι καθηλωμένος πίσω από ένα γραφείο, ενώ από μικρός ονειρευόσουν να γυρίσεις τον κόσμο.
Διατηρείς κατά συνθήκη φιλίες και σχέσεις για να μη θυσιαστείς στο βωμό της μοναξιάς. Αφήνεις για αύριο όσα μπορείς να κάνεις σήμερα. Και την ίδια στιγμή η ζωή περνάει. Περνάει από μπροστά σου και δε στέκεται λεπτό. Σε χαιρετάει ειρωνικά φωνάζοντας «πόσο χρόνο νομίζεις ότι έχεις;» κι εσύ την παρατηρείς από το σημείο αναφοράς σου, χωρίς να κάνεις το παραμικρό για να την αλλάξεις. Ζητάς από εκείνη κι άλλες εμπειρίες και μόλις σου δοθούν ξεκινάς πάλι από το μηδέν. Επαληθεύοντας την ίδια εξίσωση. Όλα βρίσκονται σε μια διαρκή κίνηση εκτός από σένα.
Κι όταν αυτά δεν έρχονται, θυμώνεις με τη ζωή που σου φέρθηκε σκληρά. Τα λάθη που έχεις κάνει μέσα στον χωροχρόνο δεν αλλάζουν. Πόσες φορές κοιτώντας πίσω παραδέχτηκες πως αν γυρνούσες για λίγο πίσω τη ζωή, θα έπραττες διαφορετικά; Πως αν σου δινόταν μία ευκαιρία ακόμα, θα έλεγες εκείνο το «σ’ αγαπώ»; Πως θα διεκδικούσες περισσότερο εκείνη τη θέση που έψαχνες καιρό; Πως δε θα άφηνες να φύγουν από κοντά σου άνθρωποι που σας έδεναν τόσα; Κανείς δε θα σου δώσει πίσω το χαμένο έδαφος. Οι ευκαιρίες που έδωσες, αλλά κι αυτές που έχασες, δεν επιστρέφουν. Το ερώτημα είναι, τι άφησαν πίσω τους.
Τι έμεινε σε σένα. Το παρελθόν πέρασε ανεπιστρεπτί κι έδωσε τη θέση του στη γνώση. Την κρατάς και πορεύεσαι. Την έχεις ως «ένα το κρατούμενο» στο μυαλό σου, και τη χρησιμοποιείς στο μέλλον. Για να πάψεις να λειτουργείς ως απλός παρατηρητής της ζωής σου. Τρέξε. Προλαβαίνεις. Δώσε τέλος σε μισοτελειωμένες καταστάσεις που σε κρατούσαν δέσμιο για χρόνια.
Βγες εκεί έξω και πραγματοποίησε όσα ονειρευόσουν και δεν τολμούσες να ξεστομίσεις. Μην περιμένεις να πέσουν οι κατάλληλες συνθήκες ως μάννα εξ ουρανού, φτιάξε τες. Κάνε εκείνο το ταξίδι που ήθελες, αλλά δεν προλάβαινες λόγω δουλειάς. Γεφύρωσε τις σχέσεις σου με ανθρώπους που τελικά θέλεις στην καθημερινότητά σου. Δούλεψε για να ζήσεις. Μη ζεις για να δουλεύεις. Αντιμετώπισε τους φόβους σου για να νιώσεις ελεύθερος. Μη ζητάς τη ζωή, κυνήγησέ τη.
Κράτησε μέσα σου μόνο όσα σε πάνε μπροστά. Κάνε το χρόνο σύμμαχο, στη δική σου αιωνιότητα. Γιατί αυτός είναι το νόμισμα της ζωής σου. Είναι το μοναδικό νόμισμα που έχεις και μόνο εσύ μπορείς να αποφασίσεις πώς θα το ξοδέψεις. Στο χέρι σου είναι να μην αφήσεις άλλους ανθρώπους να το ξοδέψουν εκείνοι για σένα
πηγη: pillowfights.gr 

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Δεν ξεχνάς; Πόσο σίγουρος είσαι;


Ενα απόσπασμα απο το βιβλίο "Αμήχανοι Κληρονόμοι" θα είναι το δικό μου αφιέρωμα στην θλιβερή επέτειο. 
Γιατί οι άνθρωποι ξεχνούν, γιατί οι άνθρωποι θυμούνται μόνο στις επετείους. Έστω κι έτσι όμως καταθέτω κι εγώ την προσωπική μου μαρτυρία, αφού η τύχη με έστειλε τον Ιούλιο του 1974 διακοπές στην Κυρήνεια. Και λέγοντας "τύχη" το εννοώ τώρα πλέον που το βλέπω απο απόσταση. Γιατί μέσα απο την εμπειρία αυτή έμαθα από πρώτο χέρι πως : η ανατροπή είναι κάτι που παραμονεύει το κατώφλι μας κάθε στιγμή, πως η ιστορία γράφεται πάντα μετά τα γεγονότα άρα χωράει πολλές παραμέτρους, και πως μετά απο σαράντα δύο χρόνια κανείς απο όσους έχουν εμπλακεί στην "προδοσία" αυτή που λεγεται "Κυπριακό", δεν έχει μάθει τίποτα από όσα η Ιστορία επιχείρησε να του διδάξει.
Εχουν περάσει σαράντα δύο χρόνια απο την υπόσχεση που δώσαμε τότε...."Μια μέρα μακρινή ή κοντινή θα γυρίζαμε όλοι πίσω στην Κυρήνεια, το ραντεβού ήταν τον πρώτο Ιούλιο που οι Τούρκοι θα είχαν φύγει για πάντα απο το νησί. Είκοσι Ιουλίου στο λιμάνι!"  
Το ραντεβού ισχύει... για όσους, ίσως το προφτάσουν!



".....Επιστρέφοντας απο την πλατεία, άρχισα να τους αφηγούμαι όλα όσα είχα μάθει . 
Είχαν δικαίωμα να ξέρουν. Οι πρωινές οδομαχίες ήταν όντως μια παρεξήγηση. Κοντά στο χωριό υπήρχε ένα φυλάκιο με στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ. Από το μέτωπο της Κυρήνειας είχαν επιστρέψει Κύπριοι στρατιώτες με κατεύθυνση το φυλάκιο για ενίσχυση των εκεί στρατιωτών. Κάτι έγινε με το σύνθημα και άρχισαν οι πυροβολισμοί. Οι Κύπριοι τους φώναζαν ότι είναι στην ίδια πλευρά αλλά οι άλλοι δεν τους πίστεψαν γιατί υπέθεσαν πως είναι παγίδα τουρκοκυπρίων που μιλούν τη γλώσσα. Άρχισε το κυνηγητό κι έφτασαν μέ χρι το χωριό. Με την παρέμβαση των δυνάμεων του ΟΗΕ λύθηκε η παρεξήγηση κι έτσι γύρισαν πίσω στο φυλάκιο όλοι μαζί.
«Αφού πρώτα κόντεψαν να μας στείλουν στο άλλο κόσμο από τον τρόμο...» είπε ο Φώτης. «Σκοτώθηκε κανείς;» ρώτησε.
«Δεν ξέρω. Στο Αβαείο υπάρχουν πολλοί πληγωμένοι... Επίσης θέλω να σας πω και κάτι άλλο... Θα σας στεναχωρήσω, αλλά νομίζω πρέπει να το ξέρετε. Οι Τούρκοι παίρνουν τα πράγματά μας. Λεηλατούν την πόλη. Είδα με τα μάτια μου να φορτώνουν πράγματα στα πλοία τους» είπα και τους έδειξα τα κιάλια. Τα χαμόγελα πάγωσαν στα χείλη τους.
«Οι καριόλες μου... το σκρίνιο... Αχ, Παναΐα μου. Τα προικιά μου...» αναστέναξε με τόσο πόνο η Ασπασία που μέχρι κι εγώ τη λυπήθηκα.
«Εμείς να είμαστε καλά... Καριόλες θα ξαναπάρεις, και σκρίνιο, και έπιπλα. Το μόνο που δεν ξαναγυρίζει είναι η ζωή» την παρηγόρησα.
«Και η πατρίδα μας επίσης. Πάει η Κυρήνεια μας, πάει η Κύπρος μας. Θεέ μου τι θ’ απογίνουμε;» κούνησε με πίκρα το κεφάλι του ο Φώτης. «Ας είναι αδέλφια... Δε θα μας πάρει από κάτω. Εμείς να είμαστε καλά, έχει δίκιο η Ζωή» συμπλήρωσε βλέποντας τα παιδιά του να τον κοιτάζουν στα μάτια με τρόμο. «Ότι και να γίνει... όπου και αν βρισκόμαστε, μια μέρα θα ξαναγυρίσουμε. Θα βρεθούμε στην Κυρήνεια. Προτείνω να κάνουμε μια μεγάλη γιορτή στο λιμάνι μας. Θα είμαστε όλοι εκεί. Είμαστε σύμφωνοι;» στράφηκε σε όλους.
«Εγώ θα είμαι σίγουρα...» πετάχτηκα πρώτη. «Εννοείται κι εγώ» σήκω- σε το χέρι η Μπαλού, «κι εγώ... κι εγώ...» τέντωσε το χεράκι του ο Άλκης τσιρίζοντας. Γέλασαν όλοι και συμφώνησαν. Μια μέρα μακρινή ή κοντινή θα γυρίζαμε όλοι πίσω, το ραντεβού ήταν τον πρώτο Ιούλιο που οι Τούρκοι θα είχαν φύγει για πάντα. Είκοσι Ιουλίου στο λιμάνι.

Είχαν περάσει πέντε τυραννικές μέρες πάνω στο βουνό. Ήταν παραπάνω από σίγουρο όσο κι αν θέλαμε να μην το παραδεχτούμε πως «η πόλη εάλω» αν όχι για πάντα τουλάχιστον για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Το βεβαίωναν οι αλεξιπτωτιστές που μαύριζαν κάθε μέρα το στερέωμα και πετούσαν στον ουρανό σαν πυκνά σμήνη πουλιών. Το βεβαίωναν οι λεηλασίες που συνεχίζονταν, το βεβαίωνε η πλήρης ανυπαρξία αντίστασης.
Οι αντοχές μας είχαν αρχίσει να εξαντλούνται. Χωρίς μπάνιο, χωρίς επαρκές φαγητό, κλεισμένοι μέσα στο σκοτεινό γκαράζ με ένα μέλλον αβέβαιο. Τα παιδιά είχαν γίνει νευρικά και άτακτα εκνευρίζοντας τους μεγαλύτερους που γκρίνιαζαν ακατάπαυστα. Στην παρέα μας είχαν προστεθεί τρία ακόμα άτομα. Ήταν μια ταλαιπωρημένη γυναίκα με δυο παιδιά που ήλθε από την Κυρήνεια, περπατώντας μέσα από το βουνό παίζοντας τη ζωή τους κορώνα γράμματα. Τη βρήκε στο βουνό ο Φώτης, ο οποίος μου είχε πάρει τα κιάλια και προσπαθούσε να δει τι γινόταν στην πόλη. Την είδε από μακριά να ανεβαίνει το βουνό με το ένα παιδάκι αγκαλιά και το άλλο από το χέρι.
Φαινόταν καταπονημένη αλλά αποφασισμένη να σώσει τα παιδιά της.
Ο Φώτης χωρίς να το σκεφτεί, αγνοώντας τα πυρά των ελεύθερων σκοπευτών που γάζωναν κάθε κίνηση στην πλαγιά, κινήθηκε θάμνο θάμνο, δέντρο δέντρο, κι έφτασε μέχρι την Ευρυδίκη. Πήρε στην αγκαλιά του τα παιδιά και την έφερε στο γκαράζ ασφαλή. Η εικόνα της μας σοκάρισε όλους. Τα πόδια της καθώς και τα πόδια της μικρής Ισμήνης ήταν μια πληγή. Φορούσαν σανδάλια και σορτσάκια, φυσικό ήταν να έχουν πληγωθεί ανάμεσα στους αγκαθωτούς θάμνους και τις πέτρες του βουνού που είχαν διασχίσει.

Ο θάνατος με απλά λόγια

Η κοινωνία μας κάνει τα πάντα για να κρύψει τον θάνατo για να μην αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητά του. Μακιγιάρουν το πρόσωπο και το σώμα ώστε η οικογένεια να μπορεί να πει: «Νόμιζε κανείς ότι είναι ζωντανός». Οι γιατροί γράφουν ηρεμιστικά. Αν ξεσπάσετε σε λυγμούς στο νεκροταφείο, σας απομα­κρύνουν από τον τάφο. Για να μην τα «τραυματίσουν» απαγορεύουν στα παιδιά να μπουν στο νεκρικό θάλαμο, δεν τα παίρ­νουν μαζί στο νεκροταφείο. Όλα αυτά ενισχύουν το αίσθημα του μη πραγματικού: «Δεν είναι στ’ αλήθεια νεκρός» και φρενάρουν τη διεργασία του πένθους. Άλλο πράγμα η διανοητική αποδοχή κι άλλο η συγκινησιακή και συναισθηματική αποδοχή. Η τελευ­ταία περνάει από την ελεύθερη έκφραση των συναισθημάτων.
Όταν δεν μας αφήνουν να ξεσπάσουμε σε λυγμούς στην κηδεία, αυτοί παραμένουν μέσα μας. Τα κλάματα, λίγο αργότερα, μόνοι σε ένα απομονωμένο δωμάτιο, δεν έχουν πλέον την ίδια απελευθερωτική επίδραση. Η διεργασία του πένθους θα διακοπεί. Θα καταναλώσουμε την ενέργειά μας προσπαθώντας να συγκρα­τήσουμε τα δάκρυά μας, δημιουργώντας εντάσεις στο σώμα μας. Προσοχή στις αντιδράσεις κατά τις επετείους και τα άλλα ελαστι­κά...
Η αντίδραση του πένθους δεν είναι μόνο για τους πεθαμένους. Βιωμένη με διαφορετική ένταση, ανάλογα τη σημασία της, είναι συνέχεια κάθε απώλειας: ενός αποχωρισμού, αλλά και μιας μετακόμισης, της συνταξιοδότησης, μιας αλλαγής στην εργασία, μιας ελπίδας που διαψεύστηκε, μιας αναμονής χωρίς αντίκρι­σμα...

Τα στάδια του πένθους
Χάνετε ένα αντικείμενο που αγαπάτε, ένα κόσμημα, ένα σημα­ντικό χαρτί ή ένα πολύ αγαπημένο σας πρόσωπο...
«Όχι, δεν το έχασα. Κάπου θα το ξέχασα, θα το ξαναβρώ...»
«Όχι, δεν είναι νεκρός, δεν είναι δυνατόν!»

Ή Εγώ...ή ο σκύλος σου!

Φαντάζομαι πως έχει συμβεί σε όλους τους ζωόφιλους ο εκβιασμός "ή εγώ, ή το ζώο σου..." 
Τις περισσότερες φορές  μια ανοιχτή πόρτα περιμένει τον, την εκβιαστή, με την πεποίθηση πως σίγουρα δεν θα μπορούσαν ποτέ να συνυπάρξουν δυό τέτοιοι άνθρωποι. 
Για κάποιους είναι περισσότερο απο "βαρύ" και η αντίδραση είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη και αιχμηρή όπως αυτή του νεαρού που ανέβασε μια αγγελία στο Craigslist και σύντομα έγινε viral στα social media.
Όπως έγραψε:
«Η κοπέλα μου δεν συμπαθεί τον σκύλο μου, οπότε αναγκάζομαι να βάλω αυτή την αγγελία. Πρόκειται για μια καθαρόαιμη πλούσια κοπέλα. Της αρέσει να παίζει παιχνίδια. Δεν είναι εκπαιδευμένη. Έχει μακριά μαλλιά, που της αρέσει να φροντίζει και πάντα προσεγμένα νύχια. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, την πιάνει φλυαρία και …κοιμάται όταν βρίσκομαι στη δουλειά. Τρώει μόνο το καλύτερο και πιο ακριβό φαγητό. ΠΟΤΕ δεν θα σας υποδεχτεί στην πόρτα του σπιτιού μετά από μια κουραστική μέρα, ούτε θα σας δώσει αγάπη άνευ όρων! Δεν δαγκώνει, αλλά μπορεί να γίνει πολύ επιθετική! Οπότε… ενδιαφέρεται κανείς για την 30χρονη εγωίστρια και εκμεταλλεύτρια κοπέλα μου; Ελάτε να την πάρετε! Εγώ και ο σκύλος μου θα θέλαμε να μετακομίσει!»


πηγη: tvxs.gr

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Έλα κιλό στη... θέση σου. Η αποκατάσταση των "ευτραφών"












Τη δεκαετία του ’80, η ηθοποιός Τζέιν Φόντα εισήγαγε στην καθημερινότητα των
 γυναικών την αεροβική γυμναστική. 
Η λέξη «φρενίτιδα» μάλλον είναι… λίγη για να περιγράψει την εμμονική σχέση
που απέκτησε ο κόσμος με τη συγκεκριμένη άσκηση, η οποία συνδυαζόταν 
με τη λογική της καλής ζωής, της υγιεινής διατροφής ή, τέλος πάντων, 
μια εναλλακτικής δράσης απέναντι στο νευρώδη βίο των golden boys 
του χρηματιστηρίου που, επίσης, εκείνα τα χρόνια ανθούσε στην άλλη άκρη 
του Ατλαντικού.
Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, ωστόσο η εμμονική σχέση που έχουν αποκτήσει 
οι Αμερικανοί με το σώμα τους έχει επηρεάσει δομικά τα ήθη όλων 
των κατοίκων του δυτικού κόσμου. Τα πρότυπα αλλάζουν ανά εποχή, 
όμως, σχεδόν πάντα ακολουθούν έναν ετεροκαθορισμό.
Δεν είναι το άτομο που επιλέγει πώς θα είναι, αλλά η μόδα που καθορίζει 
τα μεγέθη. Τα skinny μοντέλα της δεκαετίας του ’90 όρισαν ένα αντι-πρότυπο 
ομορφιάς, καθώς ήθελε τη γυναίκα λυμφατική, σχεδόν αποστεωμένη στα 
όρια της ανορεξίας. Οποιαδήποτε παρέκκλιση από τον ιδεατό σωματότυπο, 
καθιστούσε τον παραβάτη εξοβελιστέο από τον επίγειο παράδεισο της ομορφιάς.
Φαίνεται πως ήρθε η ώρα οι τροφαντοί να πάρουν την εκδίκησή τους.