Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

ΒΛΑΚ ...FRIDAY


Η γιορτή του καπιταλισμού σε όλη της την έκταση είναι η ξενόφερτη, αμερικανιά, Black Friday πιο συγκεκριμένα,
η ημέρα του χρόνου που συνοδεύει την αμερικάνικη γιορτή “thanksgiving” που αντικατοπτρίζει ολη την καπιταλιστική φούσκα.
Και ναι... Οταν είσαι ο Ντόναλντ Τραμπ, ζεις σε ένα χρυσοποίκιλτο σπίτι και επιλέγεις το χρυσό ξενοδοχείο για να περάσεις τις διακοπές των Ευχαριστιών,
το Mar-a-Lago Resort, που βρίσκεται στο Palm Beach και έχει έκταση 17 στρεμμάτων


ε...τότε ενα μεγάλο "thanksgivin" το λές μετά λόγου γνώσεως.

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Καναδάς: 1320 δολ. σε κάθε φτωχό πολίτη

Τι γίνεται όταν ένα κράτος δίνει βασικό μηνιαίο εισόδημα στους οικονομικά αδύναμους πολίτες; 
Ο Καναδάς ετοιμάζεται να το ανακαλύψει.

Ένα πιλοτικό πρόγραμμα ετοιμάζεται στον Καναδά το οποίο θα δίνει απλόχερα χρήματα στους φτωχούς που δεν έχουν εισόδημα ή δεν φτάνουν τον βασικό ετήσιο μισθό, προκειμένου να ανακαλύψει αν το βασικό εισόδημα είναι επαρκής λύση για διάφορες κυβερνήσεις ώστε να καταπολεμηθεί η φτώχεια. 

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Η επιδημία της πείνας


Στην Αμερική, σε μια από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου, το 15% του πληθυσμού ξυπνά σε σπίτι με άδειο ψυγείο. Ανάμεσά τους και πολλοί έφηβοι, θύματα της οικονομικής δυσπραγίας που μαστίζει και την Αμερική. 

«ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΝΤΑΙ»: Η νέα έκθεση από το Urban Institute και της μεγαλύτερης Τράπεζας Τροφίμων των ΗΠΑ, Feeding America, φέρνει στο προσκήνιο το πρόβλημα κάτω από τον ζοφερό τίτλο «Επιλογές που δεν αντέχονται», αποκαλύπτοντας ότι η πείνα σπρώχνει πολλούς νέους ανθρώπους στις ΗΠΑ σε επικίνδυνες καταστάσεις. Οι έφηβοι της Αμερικής που πασχίζουν για το φαγητό τους δεν είναι μόνο οι φτωχότεροι όλων, δηλαδή οι άποροι. Είναι παιδιά εργαζόμενων οικογενειών, με χαμηλούς μισθούς και μικρά επιδόματα που επαρκούν μόλις μετά βίας ως τα μισά του μήνα. Είναι έφηβοι που νιώθουν ότι στιγματίζονται από την φτώχεια τους. Στην έρευνα μελετήθηκαν 20 ομάδες εφήβων -χωρισμένες με βάση το φύλο- με 193 έφηβους σε 10 φτωχές κοινότητες της Αμερικής και διαπιστώθηκε ότι πολλά από αυτά τα παιδιά νιώθουν στιγματισμένα από την κοινωνία κρύβουν όσο καλύτερα μπορούν την κατάσταση. Άλλα, φοβούνται τις κοινωνικές υπηρεσίες και γι αυτό δεν δέχονται φαγητό παρά μόνο από έναν στενό κι έμπιστο κύκλο ανθρώπων. 

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Το Facebook μιλά Αρχαία Ελληνικά

Την επιλογή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας έκανε διαθέσιμη στους χρήστες του το Facebook, εκφράζοντας τον σεβασμό του στην πιο σημαντική γλώσσα στην Ιστορία. 
Τα μηνύματα αναφέρονται ως «Αγγέλματα», η ερώτηση «Τι σκέφτεσαι» έχει μετατραπεί σε «Τί δοκείς», οι ειδοποιήσεις αναφέρονται ως «Διαγγελίαι» και η αναζήτηση φίλων «Φίλους ευρίσκειν».
Όταν κάποιος επιθυμεί να σχολιάσει μια φωτογραφία βλέπει την ένδειξη «Σχόλιον γράφειν», ενώ η αρχική σελίδα έχει γίνει «Oίκος».
Εννοείται ότι χρησιμοποιείται το πολυτονικό σύστημα.
Για να αλλάξει η γλώσσα τα βήματα είναι τα εξής:

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Το νησί μας στα γιορτινά του



Σηλυβρίας τὸν γόνον καὶ Αἰγίνης τὸν ἔφορον,
                                   τὸν ἐσχάτοις χρόνοις φανέντα ἀρετῆς φίλον γνήσιον,
                               Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί, ὡς ἔνθεον θεράποντα Χριστοῦ,
                                  ἀναβλύζει γὰρ ἰάσεις παντοδαπὰς τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι.
                                   Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυματώσαντι,
                                        δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.


Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως γεννήθηκε την Τρίτη 1 Οκτωβρίου του 1846 στην Σηλυβρία της Τουρκοκρατούμενης Θράκης, από ευσεβείς και φτωχούς γονείς -τους Δήμο (Δημοσθένη) και Μπαλού (Βασιλική) Κεφαλά.
Ο πατέρας του καταγόταν από τα Ιωάννινα, ναυτικός στο επάγγελμα, και η μητέρα του καταγόταν από την Σηλυβρία. Ήταν το πέμπτο παιδί της οικογένειας και είχε πέντε ή έξη αδέρφια: τον Δημήτριο, τον Γρηγόριο, τη Σμαράγδα, τη Σεβαστή, τη Μαριώρα και τον Χαραλάμπη (το όνομα και η ύπαρξη του οποίου εμφανίζονται στην διαθήκη του Αγίου, ενώ κάποιες πηγές τον θέλουν να αντικατέστησε τον Άγιο ως διδάσκαλος στο χωριό Λιθί της Χίου). Κατά την βάπτιση του δε, του δόθηκε το όνομα Αναστάσιος.
Τα πρώτα γράμματα μαζί με χριστιανικές διδαχές τα έλαβε από την μητέρα του. Στη Σηλυβρία τελείωσε το δημοτικό και το σχολαρχείο. Ήταν ένα ευφυέστατο παιδί με πολύ καλή μνήμη, που έδειξε την διδασκαλική και θεολογική του κλίση από πολύ νωρίς. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι σε ηλικία μόλις επτά ετών, έραβε φύλλα χαρτιού μεταξύ τους με σκοπό να φτιάξει βιβλία για να γράψει σε αυτά τα λόγια του Θεού, όπως ο ίδιος είπε στην μητέρα του.

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Η Ηδονή της Γκρίνιας

Υπάρχει μια κοφτή και καθαρή, σαν όμορφος κρύσταλλος, κουβέντα του Αριστοτέλη, που συμβουλεύει: «Πίσω από κάθε πόνο σου, στέκει ένα λάθος σου». 
Και από την άλλη συμπληρωματικά, η καλοσυνάτη εξυπνάδα του Γέροντα Παϊσιου να λέει: «Να ζητάτε από τον Θεό, αφού εσείς έχετε εξαντλήσει το ανθρωπίνως δυνατό, για την υπόθεσή σας... Με λεβεντιά να πηγαίνετε στον Θεό, όχι σαν κλαψιάρηδες ζήτουλες».

Η θεωρία, πως η ζωή είναι μια ατέλειωτη, βασανιστική και ανερμήνευτη περιπέτεια, δεν είναι πάντα μια τίμια θεωρία... Έχω προσέξει, πως γύρω μου οι πιο γκρινιάρηδες είναι συνήθως, εκείνοι που έχουν τα περισσότερα αγαθά, τις μεγαλύτερες ευκολίες. 

Επίσης, είναι οι πιο τεμπέληδες... 
«Τεμπελιάζω», κατά τη γνώμη μου, σημαίνει κυρίως: «αρνούμαι να δω, και να αναλάβω την ευθύνη μου». 
Τον πραγματικό ρόλο μου στο «δράμα», που «κάθε τόσο με καταδιώκει».

Τα παντρεμένα ζευγάρια, μέσα στα άλλα βολικά ψευδοτεχνάσματα που προσφέρει ο γάμος, εύκολα αποδίδουν ο ένας στον άλλον, όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στη ζωή τους... Όταν χωρίσεις κι απομείνεις μόνος, τότε ανακαλύπτεις το νέο κενό... Το κενό έδρανο του φταίχτη! 
Ξαφνικά δεν υπάρχει εκεί κοντά ο σύζυγος, να του πετάξεις το ανάθεμα, και να ανακουφιστείς, ρίχνοντας πάνω του σαν κάδο σκουπιδιών, τον μπελά της συνείδησής σου. Στέκεσαι ολομόναχη πια στο άδειο σπίτι, κρατώντας το πρόβλημα, σαν αναμμένο κάρβουνο στην παλάμη σου. 

Υπάρχει δηλαδή, η τρομαχτική πιθανότητα να αναγκαστείς να δεις, ότι φταις εσύ!

Οι άνθρωποι, που έχουν χωνέψει την παραπάνω κουβέντα του Αριστοτέλη: «Πίσω από κάθε πόνο σου, στέκει ένα λάθος σου», που την έχουν κάνει βίωμα και τρόπο σκέψης, στάση και έξοδο, είναι τελικά οι πιο αισιόδοξοι άνθρωποι. Γιατί αισθάνονται, πως κρατούν στα χέρια τους, τη ζωή τους. 
Τα συμβάντα που έρχονται, δεν κρύβουν την απειλή του απρόβλεπτου, οι ταλαιπωρίες τους, δεν είναι διαστροφές μιας τυφλής μοίρας. Γι’ αυτούς υπάρχει νομοτέλεια, και το πιο χαρούμενο, υπάρχει δικαιοσύνη...

Τι ανακούφιση να ζω, σε έναν κόσμο δίκαιο και συνετό, ακόμα κι όταν λειτουργεί αυστηρά εναντίον μου, αυτός ο δίκαιος αόρατος κριτής!

Όταν πάψεις, να παραπονιέσαι για ότι δεν έχεις, έκθαμβος θα ανακαλύψεις... πόσα πολλά έχεις! 

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Ζητείται Ελπίς



«Ιστορίες που έχουν το δικαίωμα και τη γενναιότητα να ζητούν ελπίδα αυθεντική και ακέραιη, αυτή που ο άνθρωπος τη ζητά μόνο όταν απελπιστεί, μόνο όταν κοιτάξει κατάματα το ζόφο της απόγνωσης».
Τέτοιες είναι οι ιστορίες του Αντώνη Σαμαράκη στο «Ζητείται ελπίς».
Στο ομότιτλο διήγημα ένας εκλεκτός της απόγνωσης, μπαίνει στο καφενείο και σ’ ένα σκισμένο χαρτί τολμά και γράφει: Ζητείται ελπίς.
Το ανθρώπινο, αποφασιστικό και αδιαπραγμάτευτο αίτημα για ελπίδα και πίστη και αγάπη για τον άνθρωπο όλων των εποχών και όλων των τόπων του συγγραφέα, μοιάζει τόσο επίκαιρο.  

«ὍΤΑΝ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, κεῖνο τὸ ἀπόγεμα, ἤτανε νωρὶς ἀκόμα. Κάθισε σ᾿ ἕνα τραπέζι, πίσω ἀπὸ τὸ μεγάλο τζάμι ποὺ ἔβλεπε στὴ λεωφόρο. Παράγγειλε καφέ. Σὲ ἄλλα τραπέζια, παίζανε χαρτιὰ ἢ συζητούσανε. Ἦρθε ὁ καφές. Ἄναψε τσιγάρο, ἤπιε δυὸ γουλιές, κι ἄνοιξε τὴν ἀπογευματινὴ ἐφημερίδα.

ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΜΑΧΕΣ ΕΙΧΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΣΤΗΝ ΙΝΔΟΚΙΝΑ. «Αἱ ἀπώλειαι ἑκατέρωθεν ὑπῆρξαν βαρύταται», ἔλεγε τὸ τηλεγράφημα. Ἕνα ἀκόμα ἰαπωνικὸ ἁλιευτικὸ ποὺ γύρισε μὲ ραδιενέργεια. «Ἡ σκιὰ τοῦ νέου παγκοσμίου πολέμου ἁπλοῦται εἰς τὸν κόσμον μας», ἦταν ὁ τίτλος μιᾶς ἄλλης εἴδησης.

ΎΣΤΕΡΑ ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ: τὸ ἔλλειμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ, προαγωγὲς ἐκπαιδευτικῶν, μιὰ ἀπαγωγή, ἕνα βιασμό, τρεῖς αὐτοκτονίες. Οἱ δυό, γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους. Δυὸ νέοι, 30 καὶ 32 χρονῶ. Ὁ πρῶτος ἄνοιξε τὸ γκάζι, ὁ δεύτερος χτυπήθηκε μὲ πιστόλι. Ἀλλοῦ εἶδε κριτικὴ γιὰ ἕνα ρεσιτὰλ πιάνου, ἔπειτα κάτι γιὰ τὴ μόδα, τέλος τὴν «Κοσμικὴ Κίνηση»: «Κοκταίηλ προχθὲς παρὰ τῷ κυρίῳ καὶ τῇ κυρίᾳ Μ. Τ. Χάρμα εὐμορφίας καὶ κομψότητος ἡ κυρία Β. Χ. μὲ φόρεμα κομψότατο ἐμπριμὲ καὶ τὸκ πολὺ σίκ. Ἐλεγκάντικη ἐμφάνισις ἡ δεσποινὶς Ο. Ν.»

ΑΝΑΨΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΤΣΙΓΑΡ0. Ἔριξε μιὰ ματιὰ στὶς «Μικρὲς Ἀγγελίες»: ΠΩΛΕΙΤΑΙ νεόδμητος μονοκατοικία, κατασκευὴ ἀρίστη, ἐκ 4 δωματίων, χόλ, κουζίνας, λουτροῦ πλήρους, W.C. ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ εἰς σοβαρὸν κύριον δωμάτιον εἰς β´ ὄροφον, εὐάερον, εὐήλιον... ΖΗΤΕΙΤΑΙ πιάνο πρὸς ἀγοράν... Σκέψεις γυρίζανε στὸ νοῦ του. Ἀπὸ τότε ποὺ τέλειωσε ὁ δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, ἡ σκιὰ τοῦ τρίτου δὲν εἶχε πάψει νὰ βαραίνει πάνω στὸν κόσμο μας. Καὶ στὸ μεταξύ, τὸ αἷμα χυνότανε, στὴν Κορέα χτές, στὴν Ἰνδοκίνα σήμερα, αὔριο... Πέρασε τὸ χέρι του στὰ μαλλιά του. Σκούπισε τὸν ἱδρώτα στὸ μέτωπό του· εἶχε ἱδρώσει, κι ὅμως δὲν ἔκανε ζέστη. Ὁ πόλεμος, ἡ βόμβα ὑδρογόνου, οἱ αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, ἡ «Κοσμικὴ Κίνησις»... Τὸ πανόραμα τῆς ζωῆς!

ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΛΛΑΞΕΙ ΔΙΟΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ὕστερ᾿ ἀπὸ τὸν πόλεμο. Ὅλα εἶναι, τὰ ἴδια σὰν καὶ πρίν. Κι ὅμως εἶχε ἐλπίσει κι αὐτός, ὅπως εἶχαν ἐλπίσει ἑκατομμύρια ἄνθρωποι σ᾿ ὅλη τὴ γῆ, πῶς ὕστερ᾿ ἀπὸ τὸν πόλεμο, ὕστερ᾿ ἀπὸ τόσο αἷμα ποὺ χύθηκε, κάτι θ᾿ ἄλλαζε. Πὼς θἀρχόταν ἡ εἰρήνη, πὼς ὁ ἐφιάλτης τοῦ πολέμου δὲ θὰ ἴσκιωνε πιὰ τὴ γῆ μας, πὼς δὲ θὰ γίνονταν τώρα αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, πὼς... Σουρούπωνε. Μερικὰ φῶτα εἶχαν ἀνάψει κιόλας στὰ μαγαζιὰ ἀντίκρυ. Στὸ καφενεῖο δὲν εἴχανε ἀνάψει ἀκόμα τὰ φῶτα. Τοῦ ἄρεσε ἔτσι τὸ ἡμίφως.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΤΗ ΣΥΓΧΥΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ. Σύγχυση στὸν τομέα τῶν ἰδεῶν, σύγχυση στὸν κοινωνικὸ τομέα, σύγχυση... Δὲν ἔφταιγε ἡ ἐφημερίδα ποὺ ἔκανε τώρα αὐτὲς τὶς σκέψεις. Τὰ σκεφτότανε ὅλα αὐτὰ τὸν τελευταῖο καιρό, πότε μὲ λιγότερη, πότε μὲ περισσότερη ἔνταση. Σκεφτότανε τὸ σκοτεινὸ πρόσωπο τῆς ζωῆς. Τὴν εἰρήνη, τὴ βαθιὰ τούτη λαχτάρα, ποὺ κρέμεται ἀπὸ μιὰ κλωστή. Σκεφτότανε τὴ φτώχεια, τὴν ἀθλιότητα. Σκεφτότανε τὸ φόβο ποὺ ἔχει μπεῖ στὶς καρδιές. Στὸν καθρέφτη, δίπλα του, εἶδε τὸ πρόσωπό του. Ἕνα πολὺ συνηθισμένο πρόσωπο. Τίποτα δὲ μαρτυροῦσε τὴν ταραχὴ ποὺ εἶχε μέσα του. Εἶχε πολεμήσει κι αὐτὸς στὸν τελευταῖο πόλεμο. Καὶ εἶχε ἐλπίσει. Μὰ τώρα ἤτανε πιὰ χωρὶς ἐλπίδα. Ναί, δὲ φοβότανε νὰ τὸ ὁμολογήσει στὸν ἑαυτό του πῶς ἤτανε χωρὶς ἐλπίδα.

ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΑΠΟ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ ΕΛΠΙΔΩΝ ΗΤΑΝ Η ΖΩΗ ΤΟΥ. Εἶχε ἐλπίσει τότε,... Εἶχε ἐλπίσει ὕστερα... Κάποτε, πρὶν ἀπὸ χρόνια, εἶχε ἐλπίσει στὸν κομμουνισμό. Μὰ εἶχε διαψευσθεῖ κι ἐκεῖ. Τώρα δὲν εἶχε ἐλπίδα σὲ καμιὰ ἰδεολογία! Ζήτησε ἕνα ποτήρι νερὸ ἀκόμα. Αὐτὴ ἡ διάψευση ἀπὸ τὶς λογῆς-λογῆς ἰδεολογίες ἤτανε βέβαια γενικὸ φαινόμενο. Καὶ παραπάνω ἀπὸ τὴ διάψευση, ἡ κούραση, ἡ ἀδιαφορία, ποὺ οἱ πιὸ πολλοί, ἡ μεγάλη πλειοψηφία νιώθει μπροστὰ στὶς διάφορες ἰδεολογίες. Κοίταζε τὰ τρόλλεϋ ποὺ περνάγανε ὁλοένα στὴ λεωφόρο, τὸ πλῆθος... Μπροστά του, ἡ ἐφημερίδα ἀνοιχτή. Ὅλα αὐτὰ ποὺ εἶχε δεῖ καὶ πρωτύτερα: ἡ σκιὰ τοῦ καινούριου πολέμου, ἡ Ἰνδοκίνα, οἱ δυὸ αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, ἡ «Κοσμικὴ Κίνησις»...

ΤΣΙΓΑΡΑ! ΕΝΑΣ ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΜΠΗΚΕ. Πῆρε ἕνα πακέτο. Στὶς ἕξι σελίδες τῆς ἐφημερίδας: ἡ ζωή. Κι αὐτός, ἤτανε τώρα ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει ἐλπίδα. Θυμήθηκε, πρὶν ἀπὸ χρόνια, ἤτανε παιδὶ ἀκόμα, εἶχε ἀρρωστήσει βαριὰ μιὰ θεία του, ξαδέρφη τῆς μητέρας του. Τὴν εἴχανε σπίτι τους. Ἦρθε ὁ γιατρός· βγαίνοντας ἀπὸ τὸ δωμάτιο τῆς ἄρρωστης, εἶπε μὲ ἐπίσημο ὕφος: Δὲν ὑπάρχει πλέον ἐλπίς! Ἔτσι κι αὐτός, τώρα, εἶχε φτάσει στὸ σημεῖο νὰ λέει: – Δὲν ὑπάρχει πλέον ἐλπίς!

ΤΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΦΟΒΕΡΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝΕ ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ. Εἶχε τὴν αἴσθηση πὼς οἱ ἄλλοι στὸ καφενεῖο τὸν κοιτάζανε κι ἄλλοι ἀπὸ τὸ δρόμο σκέφτονταν καὶ ψιθυρίζανε μεταξύ τους: «Αὐτὸς ἐκεῖ δὲν ἔχει ἐλπίδα!». Σὰ νὰ ἦταν ἔγκλημα αὐτό. Σὰ νὰ εἶχε ἕνα σημάδι πάνω του ποὺ τὸ μαρτυροῦσε. Σὰ νὰ ἤτανε γυμνὸς ἀνάμεσα σὲ ντυμένους. Σκέφτηκε τὰ διηγήματα ποὺ εἶχε γράψει, δίνοντας ἔτσι μιὰ διέξοδο στὴν ἀγωνία του. Ἄγγιζε θέματα τοῦ καιροῦ μας: τὸν πόλεμο, τὴν κοινωνικὴ δυστυχία... Ὡστόσο, δὲν τὸ ἀποφάσιζε νὰ τὰ ἐκδώσει. Φοβότανε! Φοβότανε τὴν ἐτικέτα ποὺ θὰ τοῦ δίνανε σίγουρα οἱ μὲν καὶ οἱ δέ. Ὄχι, ἔπρεπε νὰ τὰ βγάλει. Στὸ διάολο ἡ ἐτικέτα! Αὐτὸς ἦταν ἕνας ἄνθρωπος, τίποτε ἄλλο. Οὔτε ἀριστερὸς οὔτε δεξιός. Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ εἶχε ἐλπίσει ἄλλοτε, καὶ τώρα δὲν ἔχει ἐλπίδα, καὶ ποὺ νιώθει χρέος του νὰ τὸ πεῖ αὐτό. Βέβαια, ἄλλοι θἄχουν ἐλπίδα, σκέφτηκε. Δὲν μπορεῖ παρὰ νἄάχουν.

ΞΑΝΑΡΙΞΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ: ἡ Ἰνδοκίνα, ἡ «Κοσμικὴ Κίνησις», τὸ ρεσιτὰλ πιάνου, οἱ δυὸ αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, οἱ «Μικρὲς Ἀγγελίες»... ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφομηχανή... ΖΗΤΕΙΤΑΙ ραδιογραμμόφωνον... ΖΗΤΕΙΤΑΙ τζὶπ ἐν καλῇ καταστάσει... ΖΗΤΕΙΤΑΙ τάπης γνήσιος περσικὸς...


ΕΒΓΑΛΕ ΤΗΝ ΑΤΖΕΝΤΑ ΤΟΥ, ΕΚΟΨΕ ΕΝΑ ΦΥΛΛΟ ΚΙ ΕΓΡΑΨΕ ΜΕ ΤΟ ΜΟΛΥΒΙ ΤΟΥ: ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ. Ὕστερα πρόσθεσε τὸ ὄνομά του καὶ τὴ διεύθυνσή του. Φώναξε τὸ γκαρσόνι. Ἤθελε νὰ πληρώσει, νὰ πάει κατευθείαν στὴν ἐφημερίδα, νὰ δώσει τὴν ἀγγελία του, νὰ παρακαλέσει, νὰ ἐπιμείνει νὰ μπεῖ ὁπωσδήποτε στὸ αὐριανὸ φύλλο».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αντώνη Σαμαράκη, Ζητείται Ελπίς

Πηγή: www.doctv.gr

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Το Σχολείο των Σχέσεων

Στο νησί της Αίγινας, λειτουργεί ένα πρότυπο και εναλλακτικό «σχολείο» για νέους που ναι μεν μπορεί να έχουν τελειώσει το λύκειο αλλά θέλουν να εμβαθύνουν τη σύνδεση με τον εαυτό τους, τους γύρω τους και τον κόσμο. 

Το Σχολείο των Σχέσεων (School Of All Relationships ή SOAR), είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για νέους ηλικίας 
18-26, που φιλοδοξεί να δώσει στους ανθρώπους τη δυνατότητα να ζήσουν καλύτερα. 

Το SOAR εξηγεί ότι έτσι όπως οι αυτόχθονες λαοί ζουν με πλήρη συνειδητότητα ότι είμαστε μόνο ένα μικρό μέρος του πλανήτη μας, μια απειροελάχιστη κουκίδα στον χάρτη του σύμπαντος και με βάση αυτό, ζουν όλες τις σχέσεις τους με ταπεινότητα και ισορροπία, έτσι μπορούμε να κάνουμε κι εμείς. Δηλαδή να κόψουμε ταχύτητα και να συνδεθούμε ξανά με τον πυρήνα μας, πράγμα που θα μας επιτρέψει να εξερευνήσουμε, να εμβαθύνουμε και να ενισχύσουμε τη σύνδεσή μας σε όλες τις σχέσεις μας. 

Οι νέοι ζουν όλοι μαζί για έξι μήνες, συνυπάρχοντας σε ένα εργαστήριο που ενθαρρύνει την εξερεύνηση και τον πειραματισμό σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο. Το πρόγραμμα εναλλάσσει εντατικούς και χαλαρούς ρυθμούς. Κατά τις εντατικές εβδομάδες, το ημερήσιο πρόγραμμα περιλαμβάνει από δράσεις κοινοτικής ζωής μέχρι καινοτόμες ομαδικές εκπαιδεύσεις όπως η Μη Βίαιη Επικοινωνία, Yoga και Επίγνωση, Storytelling και άλλα. 

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Η θαυματουργή δύναμη του ΟΧΙ.

Να μάθεις να κλείνεις τις πόρτες από εκεί που τίποτα δε σε κρατάει. Να μη γυρνάς πίσω, να μη ρίχνεις βλέμματα δεύτερα και ματιές λοξές. Να μη σε νοιάζει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Να μην αναλύεις πολλά και να μη σκέφτεσαι το ίδιο πράγμα χίλιες φορές. Το ένστικτό σου πολλές φορές επιλέγει για σένα πριν από σένα.
Ξέρει αυτό που θα σε οδηγήσει, ποιον άνθρωπο θα χωνέψεις και ποιον θα αντιπαθήσεις απ’ το πρώτο λεπτό. Σφίγγει το στομάχι σου και κρατάς στάση αμυντική. Κι ας μη το ξέρεις κι ας μην το καταλάβεις ποτέ. Εκείνο φτιάχνει γύρω σου μια φούσκα προστατευτική και σου κρούει τον κώδωνα. Θα το ‘χεις αισθανθεί κάποιες φορές σε εκείνες τις πρώτες γνωριμίες με φάτσες άγνωστες, με μέρη που δεν έχεις ξαναδεί.
Άλλα σε τραβάνε σα μαγνήτης κι άλλα σε διώχνουν μακριά. Έχουν λευκό μητρώο στο ιστορικό σου. Δε σου έχουν κάνει κάτι, δεν τους ξέρεις αλλά κάτι σου λέει πως δε θες να τους γνωρίσεις. Κάτι στην όψη τους, κάτι στην αύρα τους, κάτι ανεξήγητο σε σπρώχνει σε άλλη κατεύθυνση απ’ τη δική τους.
Άνθρωποι, τόποι, δουλειές που ο οργανισμός σου φωνάζει ένα βροντερό όχι. Όχι μην πας εκεί. Όχι, μην κάτσεις άλλο εδώ. Όχι, δε θα σου κάνει καλό. Τα όχι μας είναι αυτά που μας πάνε ένα βήμα παραπέρα στη ζωή. Τα ναι είναι εύκολα και βολικά. Λες ναι παντού κι όλοι είναι ευχαριστημένοι. Συμφωνείς, γνέφεις καταφατικά κι όλα κυλούν λάδι. Κανείς δεν αντιδρά, κανείς δε δυσαρεστείται.
Μόνο εσύ που κάνεις τον κουφό σε αυτή την εσωτερική φωνή που ουρλιάζει να φύγεις. Εσύ που επιλέγεις να μείνεις σε μια σχέση τελειωμένη από την ανασφάλειά σου και τη λύπησή σου για τον άλλο. Εσύ που συμβιβάζεσαι σε μια δουλειά που σιχαίνεσαι για να βγάζεις τα προς το ζην. Εσύ που ανέχεσαι λόγια και συμπεριφορές για να μην προκαλέσεις αντιπαραθέσεις.
Εσύ που σκύβεις το κεφάλι κι αφήνεσαι στην μοίρα να σε οδηγήσει όπου εκείνη θέλει. Εσύ που δεν ορίζεις τη ζωή σου, που αφήνεις να την ορίζουν οι φίλοι, οι γονείς, οι συγγενείς, η σχέση σου. Εσύ που δέχεσαι γιατί ξέχασες πως είναι να αρνείσαι.
Ξεχνάς τη δύναμη του όχι. Όχι, δε γουστάρω να βγούμε. Όχι, δεν ανέχομαι να μη με σέβεσαι. Όχι, δε θέλω να είμαι η δεύτερη επιλογή. Μου αξίζει να είμαι η πρώτη. Μου αξίζει να κάνω πράγματα που αγαπώ. Μου αξίζει να επιλέγω τι και ποιος θα μπαινοβγαίνει στη ζωή μου.
Να μάθεις να λες όχι. Να το πιστεύεις και να το εννοείς. Να βάζεις τον εαυτό σου προτεραιότητα και τους άλλους δίπλα σου, συνοδοιπόρους και φίλους. Όσους αξίζουν. Όσους δεν αξίζουν να τους στέλνεις στον αγύριστο. Να μη φοβάσαι να εκτεθείς, να μη φοβάσαι μη μείνεις μόνος. Οι αληθινοί μένουν, τα ψεύτικα φεύγουν.
Με τα όχι χτίζονται οι ζωές γιατί αυτά είναι τα δύσκολα. Αυτά που συνειδητά αποφασίζεις πως δε χωράνε στο δισάκι που κουβαλάς στον ώμο σου και τα πετάς στη διαδρομή. Πετώντας τα βάρη, γίνεσαι ελαφρύτερος και προχωράς με σταθερό βήμα.
Τα ναι είναι για τους χαζούς και τους δειλούς. Κι εσύ δεν είσαι ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
πηγη: mindthetrap.gr

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

"Ουδείς Προφήτης στον τόπο του"


Καταχειροκροτήθηκε η Πολυφωνική Χορωδία Αίγινας στην εμφάνιση της στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης όπου συμμετείχε εκπροσωπώντας όπως πάντα άξια το νησί μας στην χορωδική βραδιά:
Υπό το φως της πανσελήνου” στις 15 Οκτωβρίου 2016 , σε μια μοναδική χορωδιακή βραδιά με τη συμμετοχή Χορωδιών, Τμημάτων χορωδιών Εθνικών Ωδείων, Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων παρουσιάζοντας επιλεγμένα μουσικά κομμάτια γνωστών ερμηνευτών.
Σε μια κατάμεστη αίθουσα, αλλά και ολόκληρο τον προάυλιο χώρο όπου υπήρχε μια τεράστια οθόνη, απο την οποία πλήθος κόσμου παρακολούθησε τη συναυλία, η Πολυφωνική Χορωδία Αίγινας με τον μαέστρο Γιάννη Βρυζάκη και πιανίστα τον Γρηγόρη Αϊβαζόπουλο, έκανε μια εξαιρετική παρουσία ερμηνεύοντας τραγούδια του Θεοδωράκη και του Χατζηδάκη, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά το ποιοτικό της εκτόπισμα.

Προφανώς , η λαϊκή ρήση “ουδεις προφήτης στον τόπο του” (είναι μια φράση της Καινής Διαθήκης η οποία χρησιμοποιείται για να δηλώσει ότι η αξία ενός ανθρώπου συνήθως δεν αναγνωρίζεται στον τόπο του) ισχύει για την Πολυφωνική Χορωδία της Αίγινας, η οποία διαπρέπει εκτός του νησιού μας, με τις εμφανίσεις της σε διάφορα φεστιβάλ όπως το πρόσφατο, στο Φεστιβάλ Σεμέλης Διονύσου τον περασμένο Ιούνιο, εμφάνιση απο την οποία απέσπασε θερμά χειροκροτήματα, επευφημίες, και συγχαρητήρια απο τους εκατοντάδες θεατές που παρακολούθησαν τη συναυλία.

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Εστουδιαντίνα Αίγινας S.O.S... μια άξιεπαινη προσπάθεια τορπιλίζεται...

sinavlia-mousikis-laografiko-00
Τα τελευταία χρόνια έχουμε τη χαρά να απολαμβάνουμε τους παραδοσιακούς ήχους της πατρίδας μας μέσα από την ερμηνεία  των μαθητών της Ορχήστρας Παραδοσιακών Οργάνων. Η χαρά αυτή πολλαπλασιάζεται  όταν οι μαθητές – ερμηνευτές είναι νέοι και μαθητές σχολείων.
Είναι η πρώτη φορά  που στην Αίγινα έχουμε μια τέτοια ορχήστρα, ένα τέτοιο μουσικό σύνολο. Είναι η πρώτη φορά που έχουν  την ευκαιρία τα παιδιά της Αίγινας να μάθουν σαντούρι, βιολί, μπουζούκι, μπαγλαμά καθώς και άλλα όργανα που δύσκολα θα μάθαιναν ή θα έμπαιναν  στον κόπο να τα γνωρίσουν αν δεν ήταν αυτή η ορχήστρα. Με άλλα λόγια εξαιτίας  της λειτουργίας της οι νέοι και τα παιδιά  της Αίγινας γνώρισαν τη μουσική παράδοση όχι μόνο της Αίγινας αλλά και της Ελλάδας! Δεν είχαν αυτή την ευκαιρία οι προηγούμενες γενιές παρά μόνο αν κάποιος ήθελε θα έπρεπε να μαθητεύσει κοντά  στους παλιούς λαϊκούς οργανοπαίχτες που δεν υπάρχουν πιά.
   Άρα  η δουλειά  που γίνεται σε αυτό το μουσικό σύνολο ξεπερνά τις διαστάσεις ενός απλού Ωδείου ή μιάς μουσικής σχολής. Η  δουλειά  είναι πολύπλευρη και εξόχως σημαντική.
   Αποτελέσματα αυτής  της εργασίας έχουμε απολαύσει σε πολλές ευκαιρίες. 
Πολλές οι εμφανίσεις  του συνόλου κατά  τη διάρκεια  του χρόνου όπως τα Χριστούγεννα (2ο Γυμνάσιο Αίγινας) , τις Απόκριες, στη Σουβάλα (λιμάνι), στο Βαθύ (Δημοτικό Σχολείο). Τα  τρία  τελευταία  χρόνια συμμετέχει στην έναρξη  και στις εκδηλώσεις  του Φεστιβάλ Φιστικιού δίνοντας μια ξεχωριστή νότα στην εορταστική ατμόσφαιρα  των τριών ημερών  του Φεστιβάλ.
   Οφείλουμε λοιπόν πολλούς επαίνους στον Αλέξανδρο Σπίτζιγκ, στο Θανάση Ανδρεάδη και στους υπόλοιπους δασκάλους της Σχολής.
   Μέχρι  τώρα η ορχήστρα στεγαζόταν  στις αίθουσες του Κέντρου Νεότητας  της Μητροπόλεως Ύδρας Σπετσών και Αιγίνης. Βασικός χορηγός η Ιερά Μητρόπολη.
Όμως οφείλουμε όλοι να βοηθήσουμε και να σταθούμε αρωγοί ώστε  να συνεχίσει  το έργο  της  προς όφελος  των παιδιών και των νέων  της Αίγινας.
Αναδημοσίευση από: http://odosaeginis.blogspot.gr/

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

Αγάπη μου νευρωτική


«Η ΒΑΣΙΚΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΝΕΥΡΩΤΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ έγκειται στο γεγονός ότι ο ένας ή και αμφότεροι οι “ερωτευμένοι” έχουν παραμείνει προσκολλημένοι σε μια γονική φιγούρα και μεταβιβάζουν τα αισθήματα, τις προσδοκίες και τους φόβους που είχαν άλλοτε απέναντι στον πατέρα ή τη μητέρα τους, στο πρόσωπο που αγαπούν τώρα, στην ενήλικη ζωή τους. Πρόκειται για άτομα τα οποία δεν απελευθερώθηκαν ποτέ από την παιδική τους εξάρτηση και αναζητούν το ίδιο αυτό πρότυπο στις απαιτήσεις που έχουν από τις σχέσεις τους κατά την ενήλικη ζωή τους. 
ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΤΟ ΑΤΟΜΟ έχει παραμείνει συναισθηματικά ένα παιδί άλλοτε δύο ετών, άλλοτε πέντε και άλλοτε δώδεκα, ενώ διανοητικά και κοινωνικά βρίσκεται στο επίπεδο της πραγματικής του ηλικίας. Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, αυτή η συναισθηματική ανωριμότητα οδηγεί σε διαταραχές όσον αφορά την κοινωνική αποτελεσματικότητα του ατόμου· στις λιγότερο σοβαρές, η σύγκρουση και η κρίση περιορίζονται στη σφαίρα των στενών προσωπικών σχέσεων. 
ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΚΕΝΤΡΙΚΗΣ και της πατροκεντρικής προσωπικότητας, το ακόλουθο παράδειγμα για αυτό τον τύπο της νευρωτικής ερωτικής σχέσης που συναντάμε συχνά σήμερα έχει να κάνει με τους άντρες, οι οποίοι στη συναισθηματική τους ανάπτυξη έμειναν προσκολλημένοι σε μία νηπιακή εξάρτηση από τη μητέρα. 
ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΠΟΚΟΠΗΚΑΝ από το μητρικό στήθος. Εξακολουθούν να αισθάνονται σαν μικρά παιδιά, αποζητούν τη μητρική προστασία, την αγάπη, τη θαλπωρή, τη φροντίδα και το θαυμασμό, θέλουν την άνευ όρων μητρική αγάπη, μία αγάπη η οποία δεν τους προσφέρεται για κανέναν άλλο λόγο εκτός από το γεγονός πως τη χρειάζονται, ότι είναι παιδιά της μητέρας, ότι είναι ανίσχυροι. Τέτοιου είδους άντρες συχνά είναι πολύ τρυφεροί και γοητευτικοί, όταν προσπαθούν να κάνουν μία γυναίκα να τους αγαπήσει και παραμένουν έτσι ακόμη και όταν πετυχαίνουν το στόχο τους. Αλλά η σχέση τους με τη γυναίκα (όπως στην πραγματικότητα και με όλους τους άλλους ανθρώπους) παραμένει επιφανειακή και ανεύθυνη. Ο σκοπός τους είναι να αγαπηθούν, όχι να αγαπήσουν. 

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

Το χορωδιακό τραγούδι καταπολεμά το άγχος, το στρες και τη κατάθλιψη!

 

Βρετανική έρευνα το αποδεικνύει: τραγουδάτε γιατί χανόμαστε
Η συμμετοχή σε κάποια χορωδία ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, μειώνει το στρες, βελτιώνει την ψυχική διάθεση και κάνει καλό σε μια ευρύτατη γκάμα ανθρώπων, από καρκινοπαθείς έως υγιείς, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές του Βασιλικού Κολλεγίου Μουσικής της Βρετανίας και της οργάνωσης Tenovus CancerCare, με επικεφαλής τον δρα Ίαν Λιούις, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα καρκίνου  του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Ογκολογίας, μελέτησαν 193 μέλη πέντε χορωδιών. Οι συμμετέχοντες έδωσαν δείγματα σάλιου πριν και μετά το τραγούδι.
Η μελέτη έδειξε ότι αρκούσε μια ώρα μόνο τραγουδιού στη χορωδία για μειωθούν σημαντικά οι ορμόνες του στρες όπως η κορτιζόλη και να αυξηθούν οι κυτοκίνες, που βοηθούν στην άμυνα του οργανισμού.

Και βιολογικά τα οφέλη από το τραγούδι «Τα νέα ευρήματα είναι πράγματι πολύ ενδιαφέροντα. Εδώ και πάνω από έξι χρόνια έχουμε συγκεντρώσει έναν όγκο στοιχείων που δείχνουν ότι το τραγούδι στη χορωδία μπορεί να φέρει σημαντικά οφέλη κοινωνικά, συναισθηματικά και ψυχολογικά. Τώρα πλέον βλέπουμε ότι υπάρχουν και βιολογικά οφέλη», δήλωσε ο Λιούις.

«Ακούγαμε ιστορίες ότι η συμμετοχή σε χορωδίες κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν καλά, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που δείξαμε ότι το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να επηρεασθεί θετικά από το τραγούδι.

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Δίας και Αθηνά, οι νέες συλλεκτικές φιγούρες της PLAYMOBIL

Είναι γνωστό ότι τα παιχνίδια της PLAYMOBIL έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Μέσα από τις εκατομμύρια φιγούρες που κατασκευάζονται κάθε χρόνο τα παιδιά, μικρά και μεγάλα, ολόκληρου του πλανήτη μαθαίνουν το ασφαλές παιχνίδι και ακονίζουν τις δεξιότητές τους. Καμιά φορά αναπτύσσουν και νέες και κάπως έτσι εξελίσσονται σε υγιείς ενήλικες. Μέσα από το παιχνίδι! 

Τον εκπαιδευτικό αυτό ρόλο έρχονται να ενισχύσουν οι δύο νέες φιγούρες της εταιρείας, που είναι εμπνευσμένες από την αρχαία Ελλάδα. Για πρώτη φορά στην ιστορία της η PLAYMOBIL κατασκευάζει ελληνικές φιγούρες. Πρόκειται για τον Δία και την Αθηνά. 
  • Ο Δίας ή Ζευς σύμφωνα με την αρχαία ελληνική θεογονία είναι ο "Πατέρας των θεών και των ανθρώπων" που κυβερνά τους Θεούς του Ολύμπου. Αυτός είναι ο θεός του ουρανού και του κεραυνού στην ελληνική μυθολογία.
  • Η Αθηνά, κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν η θεά της σοφίας, της στρατηγικής και του πολέμου. Η αγαπημένη κόρη του Δία.
Οι δύο θεοί του Ολύμπου θα επιτελέσουν κοινωνικό έργο αφού κατασκευάστηκαν αποκλειστικά για την ελληνική αγορά και το πρόγραμμα PLAYMOBIL play & give, αφιερωμένο στους σκοπούς του Συλλόγου "Όραμα ΕΛΠΙΔΑΣ"


Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Λεμόνια και Λάδι κερασμένα απο τον Δήμο...


Εκμετάλλευση πόρων στο μέγιστο, αυτό πρέπει να είναι το σύνθημα. 

Σε μια μεσογειακή χώρα όπως τη δική μας, με λίγο ενδιαφέρον και φροντίδα από εμάς και τους δήμους, οι αστικοί δρόμοι θα ήταν γεμάτοι από θρεπτικά εσπεριδοειδή εν μέσω Κρίσης. 

Ο δήμος Ηρακλείου Αττικής, πήρε την θαυμάσια πρωτοβουλία να μπολιάσει τις νερατζιές του δημόσιου χώρου ώστε να δώσουν λεμόνια. 
Με σύνθημα «μπολιάζουμε τα δέντρα μας, δίνουμε καρπούς στην πόλη μας», οι νερατζιές σε λίγο καιρό δεν θα στέκουν ανάμεσα σε λιωμένα νεράτζια στο πεζοδρόμιο αλλά θα δίνουν όμορφα λεμονάκια στους κατοίκους της περιοχής. 


Εντωμεταξύ το πείραμα δήμων της Ελλάδας με την εκμετάλλευση των δημοτικών ελιών για παραγωγή λαδιού είχε αποτέλεσμα.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Το κλάμπ των "Μποέμ"

                                                     Σύγχρονοι Μποέμηδες


      ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΟΡΟΣ: Η Βοημία ή Chechy στα τσέχικα είναι μια ιστορική γεωγραφική περιοχή στο κέντρο της Ευρώπης στην οποία περιλαμβάνονται τα 2/3 της σημερινής έκτασης της Τσεχίας, με την οποία μοιράζονται ακόμη και σήμερα την ίδια πρωτεύουσα, την Πράγα. Ήταν οι ομάδες των Ρομά, οι οποίοι κάποια στιγμή τον 19ο αιώνα μετακόμισαν από εκεί προς τη Γαλλία και τους δόθηκε η ονομασία Μποέμ (Bohème), δηλαδή οι από τη Βοημία. Ονομασία η οποία με τα χρόνια συμπεριέλαβε όλους όσοι ζούσαν ενάντια στις συμβάσεις της τότε κοινωνίας και δεν είχαν καμία διάθεση να ενταχθούν σε αυτή έτσι κι αλλιώς.

    ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΠΛΥΤΟΙ: Καλλιτέχνες όπως μουσικοί, ζωγράφοι, ποιητές, ηθοποιοί, συγγραφείς, που ζούσαν σε υποβαθμισμένες περιοχές του Παρισιού και συμπεριφέρονταν ή ντύνονταν με διαφορετικό και ατημέλητο τρόπο από αυτόν της κανονικότητας της τότε εποχής, χαρακτηρίζονταν ως μποέμ. Ένας όρος ο οποίος -όπως και στην περίπτωση των Ρομά- εξέφραζε και μια ρατσιστική διάσταση στην ερμηνεία του, εννοώντας τους άπλυτους, τους ατημέλητους, αυτούς που ζούσαν μόνο για το σήμερα και υιοθετούσαν μια χαλαρή σεξουαλική συμπεριφορά. Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, οι ίδιες οι ως μποέμ χαρακτηριζόμενες ομάδες ανθρώπων κατάφεραν να εξαλείψουν την αρνητική έννοια του όρου, χρησιμοποιώντας τον από μόνες τους σαν τίτλο τιμής.

  ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΜΑΡΤΗΣ: Άνθρωποι από κάθε κοινωνική τάξη, συνήθως ταλαντούχοι αλλά και πολλοί ατάλαντοι τυχοδιώκτες, οι οποίοι ήξεραν να ελίσσονται μέσα στους καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής στην περιοχή της Μονμάρτης, περιγράφονται γλαφυρά από τον Ενρί Μιρζέρ στη συλλογή διηγημάτων του Σκηνές από τη ζωή των Μποέμ (Scènes de la Vie de Bohème) η οποία εκδόθηκε το 1851.

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

S.O.S ... H Bayer εξαγοράζει την Monsanto

Η συμφωνία αναμένεται να κλείσει έναντι 66 δισ. δολαρίων μέχρι το τέλος του 2017. Ακτιβιστές και περιβαλλοντικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο, ανησυχούν.

Την απόκτηση της Monsanto ανακοίνωσε η Bayer με το συνολικό ύψος της προσφοράς για την εξαγορά της αμερικανικής εταιρείας, δηλαδή τα 66 δισ., να είναι το μεγαλύτερο ποσό που έχει διαθέσει ποτέ γερμανική εταιρεία για την εξαγορά ξένης εταιρείας. 

Με την ολοκλήρωση της εξαγοράς που αναμένεται να γίνει μέχρι το τέλος του 2017, αν η συμφωνία εγκριθεί από τις Αρχές για τον Ανταγωνισμό, δημιουργείται η μεγαλύτερη παγκοσμίως εταιρεία στους τομείς των σπόρων και των αγροχημικών. 

Η Monsanto είναι κυρίως γνωστή για τους γενετικά τροποποιημένους σπόρους της και έχει δεχτεί έντονες επικρίσεις από τις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές οργανώσεις και ακτιβιστές σε όλο τον κόσμο, που τώρα ανησυχούν ότι η Bayer επιδιώκει να κατακλύσει την αγορά μέσω της συγχώνευσης με γενετικά τροποποιημένα προϊόντα. 

Η Greenpeace προειδοποιεί ότι: «η εταιρία θα αποφασίζει τι θα βάζει ο καταναλωτής στο τραπέζι του διότι θα μπορεί να επιβάλλει στους αγρότες τι να φυτέψουν και πώς να το καλλιεργήσουν, μέσω ολοκληρωμένων προσφορών που θα περιλαμβάνουν από τους σπόρους μέχρι όλα τα χημικά προϊόντα για την καλλιέργειά τους».

 Πηγή: www.doctv.gr

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

Η δυστυχία του "κόσμου" μας σε μια φωτό

Ανυποψίαστοι για το τι συμβαίνει στο μικρό μας πλανήτη, ζώντας στο μικροκοσμό μας, επιδιδόμαστε σε καθημερινή ατέρμονη γκρίνια για το σχεδόν "τίποτα", παραβλέποντας επιμελώς να ευχαριστήσουμε την καλή μας τύχη που έχουμε την πολυτέλεια να ζούμε σαν άνθρωποι.

Ο εμφύλιος έχει διχάσει εδώ και 18 μήνες την Υεμένη, με όλη τη φρίκη που έχει προκαλέσει να μπορεί να αποτυπωθεί σε μία και μόνο φωτογραφία, αυτή του μικρού Σαλίμ που υποσιτισμένος λαμβάνει τις πρώτες βοήθειες στο νοσοκομείο της πρωτεύουσας Σαναά.
Ο Σαλίμ είναι ένα από τα 320.000 παιδιά στην Υεμένη που βρίσκονται αντιμέτωπα με σοβαρό υποσιτισμό ενώ περισσότεροι από δύο εκατομμύρια νέοι άνθρωποι χρειάζονται επείγουσα ανθρωπιστική βοήθεια.
Ο Σαλίμ ζει σε ένα από τα πιο φτωχά χωριά, της ούτως ή άλλως πιο φτωχής χώρας του αραβικού κόσμου. Στο μέρος που ζει δεν υπάρχουν τρόφιμα, νερό και δομές υγιεινής. 
Τα χεράκια του και τα ποδαράκια του καλύπτονται μόνο από δέρμα, ενώ κανείς μπορεί να μετρήσει εύκολα τα κόκαλα του θώρακα του. Το μόνο που θυμίζει ότι το παιδί ζωντανό είναι τα ζωηρά και μεγάλα μάτια του.

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Αποποίηση κληρονομιάς... πόσο αλλάξαν οι καιροί.


Μεγάλες διατάσεις λαμβάνει το φαινόμενο της αποποίησης κληρονομιάς, όπως καταδεικνύουν τα στοιχεία από τα ειρηνοδικεία της χώρας.

Η αποποίηση της κληρονομιάς είναι ο πλέον πρόσφορος τρόπος για να διασφαλιστεί ο κληρονόμος από τα χρέη του κληρονομούμενου, από τις απαιτήσεις των δανειστών του ή ακόμη και από την υποχρέωση να φορτωθεί τα βάρη της φορολόγησης και της συντήρησης του ακινήτου.
Στα ειρηνοδικεία όλης της χώρας καθημερινά εκατοντάδες άνθρωποι σπεύδουν να αποποιηθούν ακίνητα μικρής και μεγάλης αξίας που κληρονομούν από τους γονείς και τους συγγενείς τους.
Στο Ειρηνοδικείο Αθηνών, το μεγαλύτερο της χώρας, καταγράφεται μια αύξηση της τάξεως του 10% περίπου στις αιτήσεις για αποποίηση κληρονομιάς ακίνητης περιουσίας.
Το 2013, όταν περιήλθε η αρμοδιότητα στα ειρηνοδικεία, οι αιτήσεις έφτασαν τις 6.079. Σύμφωνα με το «Βήμα» το 2014 ο αριθμός αυξήθηκε στις 8.798, το 2015 έφτασε στις 9.556 και εκτιμάται ότι το 2016 οι αιτήσεις θα ξεπεράσουν τις 10.500.
Οι γονικές παροχές έχουν εξαφανιστεί από την αγορά και είναι αμφίβολο αν θα υπάρξει κάποια κινητικότητα, παρά τη μείωση της φορολόγησης των γονικών παροχών που ισχύει από τον Ιούλιο.

Οι γονείς προτιμούν, αντί να μεταβιβάσουν κάποιο ακίνητο στα παιδιά τους, να τους αφήσουν την επιλογή της αποποίησης κληρονομιάς. Έτσι, η ακίνητη περιουσία, από πηγή ασφάλειας και στήριγμα της ελληνικής οικογένειας, αποτελεί πια πηγή προβλημάτων.
Η αποδοχή κληρονομιάς ακόμη και στην περίπτωση που δεν υπάρχει υπερχρέωση και απαιτήσεις τρίτων είναι μια δύσκολη υπόθεση και φέρνουν ως παράδειγμα την περίπτωση κληρονομιάς ενός ακινήτου από θείους.
Στην περίπτωση αυτή η φορολόγηση φτάνει το 40% της αντικειμενικής αξίας του ακινήτου που σε αρκετές περιπτώσεις, λόγω της πτώσης των αξιών, αγγίζει την εμπορική του αξία. Πιο απλά, ο ενδιαφερόμενος καλείται να αγοράσει ξανά το ακίνητο που κληρονομεί.
πηγη: cnn.gr

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Αφήστε τους υπολογιστές και πιάστε τα κοτόπουλα


Ενας απο τους πλουσιότερους ανθρώπους της γής μας δίνει την πιό κάτω συμβουλή. Και δεν μένει στα λόγια όπως θα διαβάσετε αλλά... κάνει και πράξεις... 
Ειρωνεία; Όπως το πάρει κανείς.
Την άποψη ότι για να καταπολεμήσει κανείς την ακραία φτώχεια, είναι προτιμότερο να εκτρέφει κοτόπουλα, παρά να έχει ηλεκτρονικό υπολογιστή, εξέφρασε ο Μπιλ Γκέιτς, ο πλουσιότερος άνθρωπος του πλανήτη και ιδρυτής της αυτοκρατορίας λογισμικού Microsoft.
«Μου φαίνεται ότι είναι προφανές πως όποιος ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας θα ήταν καλύτερα αν είχε κότες», έγραψε ο πολυεκατομμυριούχος επιχειρηματίας στο μπλογκ του, το GatesNotes.com
Ο Γκέιτς, η περιουσία του οποίου ανέρχεται στα 75 δισεκατομμύρια δολάρια, εξήγησε μάλιστα ότι το ίδρυμα Μπιλ και Μελέιντα Γκέιτς συνεργάζεται με τη μη κυβερνητική οργάνωση Heifer International για να μοιράσει 100.000 κότες σε οικογένειες της υποσαχάριας Αφρικής που ζουν με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα.
Ο στόχος, σύμφωνα με τον Γκέιτς, είναι το 30% των οικογενειών που ζουν σε αγροτικές περιοχές να εκτρέφουν εμβολιασμένες κότες, από 5% που είναι σήμερα. Η επένδυση αυτή είναι αποτελεσματική γιατί, όπως υποστηρίζει, η εκτροφή κοτόπουλων δεν στοιχίζει πολύ. Επιπροσθέτως, οι κότες αναπαράγονται γρήγορα και τα αυγά και το κρέας τους συνιστούν σημαντικά διατροφικά προϊόντα.

Τύπος... Κάποιοι έχουν χάσει τα όρια...


Οργισμένες αντιδράσεις έχει προκαλέσει σκίτσο του γνωστού γαλλικού σατιρικού Charlie Hebdo για τον φονικό σεισμό στην κεντρική Ιταλία, στο οποίο παρομοιάζονται τα θύματα του σεισμού με πιάτα της ιταλικής κουζίνας. Η γαλλική πρεσβεία στη Ρώμη αναγκάστηκε να εκδώσει ανακοίνωση στην οποία υπογραμμίζει την υποστήριξη της Γαλλίας στην Ιταλία. «Σεβαστή η ελευθεροτυπία αλλά το σκίτσο του Charlie Hebdo δεν εκφράζει σε καμία περίπτωση τη θέση της Γαλλίας», επισημαίνεται.
«Σεισμός αλά ιταλικά», είναι ο τίτλος του σκίτσου, που δημοσιεύθηκε στο γαλλικό περιοδικό. Υπενθυμίζεται πως το Charlie Hebdo είχε δεχτεί τρομοκρατική επίθεση από τζιχαντιστές για δημοσίευση σατιρικών σκίτσων του Μωάμεθ. Κατά την ένοπλη επίθεση είχαν σκοτωθεί 12 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και μέλη της συντακτικής ομάδας.
Στο σκίτσο για την Ιταλία απεικονίζονται δύο τραυματίες του σεισμού, αιμόφυρτοι και όρθιοι. Από πάνω τους αναφέρεται: «Πένες με σάλτσα τομάτας» και «πένες ογκρατέν». Δίπλα τους στο βάθος, νεκροί και ερείπια σε στρώσεις, που παρομοιάζονται με τα «Λαζάνια». «Περίπου 300 νεκροί σε σεισμό στην Ιταλία. Δεν είναι ακόμη γνωστό εάν ο σεισμός φώναξε "Αλλάχου Άκμπαρ" πριν χτυπήσει», αναφέρεται στο ίδιο τεύχος.
«Μα πώς στο διάβολο κάνεις σάτιρα με νεκρούς;», δήλωσε ο δήμαρχος του ιταλικού χωριού Αματρίτσε, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους πάνω από 200 άνθρωποι.

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

Πενία τέχνες εργάζεται...Το Εμφιαλωμένο φώς



Ο βραζιλιάνος μηχανικός Αλφρέντο Μόζερ αντικατέστησε τις λάμπες με πλαστικά μπουκάλια

Ρίο ντε Ζανέιρο 

Το 2002, ο βραζιλιάνος μηχανικός Αλφρέντο Μόζερ σκέφτηκε έναν νέο τρόπο για να αντικαταστήσει τις ηλεκτρικές λάμπες με λιακάδα στη διάρκεια της ημέρας.


Και η ιδέα του αποδείχθηκε πραγματικά λαμπρή: περίπου ένα εκατομμύριο σπίτια σε όλο τον κόσμο, κυρίως σε φτωχές χώρες, εκτιμάται ότι θα έχουν εγκαταστήσει τις περίφημες λάμπες Μόζερ.

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Ο μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάμματα


Καλωσορίζουμε τον Σεπτέμβριο, τον μήνα που σημαίνει για μικρούς και μεγάλους το τέλος της ξενοιασιά και των καλοκαιρινών διακοπών με ένα τραγούδι – ο μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάματα γιατί τον πάνε στο σχολείο! (μήπως μας θυμίζει κάποιους μικρούς μαθητές;)
Ένας μικρός γλυκός παλιός Σεπτέμβρης
Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Ένας μικρός Σεπτέμβρης, βάζει τα κλάματα
που στο σχολειό τον πάνε, να μάθει γράμματα
θέλει να παίξει ακόμα, με τ’ άστρα τ’ ουρανού
πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου
.
Πρωτάκι σκολιαρούδι
του κλέβουν το τραγούδι
.
Ένας γλυκός Σεπτέμβρης στάζει το μέλι του
σωστό παλικαράκι τρυγάει τ’ αμπέλι του
στα Σπάτα ληνοβάτης στο Κορωπί γαμπρός
να τρέμουν τα κορίτσια στα βλέφαρά του μπρος
.
Φυσάει ο απηλιώτης
κι ο ζέφυρος της νιότης
.
Ένας παλιός Σεπτέμβρης φίλος αχώριστος
καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται αγνώριστος
το κόκκινο ραγίζει στα μήλα της ροδιάς
κίτρινα πέφτουν φύλλα στον κήπο της καρδιάς

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Μας ήλθε και o ΕΝΦΙΑ!... Γάϊδαροι ξυπνήστε



Δημοσιεύτηκε λέει σήμερα ο ΕΝΦΙΑ... 
Τα φάγαμε (μας λένε) και ήρθε η ώρα να πληρώσουμε. 
Κοντεύουν να μας πείσουν πως έτσι είναι.
Τα παραμύθι είναι γνωστό: 
"Η αλεπού με το λύκο προσλαμβάνουν ναύτη τον γάιδαρο στο καΐκι τους με σκοπό να τον πνίξουν και να τον φάνε. Όταν βρέθηκαν μεσοπέλαγα έβαλε η αλεπού το ζήτημα. «Λες να έχει  κανείς από εμάς αμαρτίες ασυγχώρητες και να  βγάλει κανένα μπουρίνι ο θεός και μας πνίξει;» «Γρήγορα να εξομολογηθούμε!» λέει ο λύκος. Αποφασίζουν στα γρήγορα να εξομολογηθούν μεταξύ τους κι αν διαπιστωθεί ότι κάποιος έχει ασυγχώρητες αμαρτίες να τον ρίξουν στη θάλασσα.
Κάνει τον εξομολόγο η αλεπού κι αρχίζει ο λύκος πρώτος την εξομολόγηση. «Έχω φάει πρόβατα, αρνιά, κατσίκια…» Τον διακόπτει η αλεπού. «Ε λύκος είσαι τι θα φας μαθές κι εσύ για να ζήσεις. Άντε συγχωρεμένος είσαι!»
Αλλάζουν ρόλους και αρχίζει να εξομολογείται η αλεπού. «Ε, εγώ πάλι έχω χτυπήσει κάτι κοτέτσια έχω φάει κότες, γαλοπούλες, πάπιες…» Την σταματά ο λύκος. «Πεινούσες αλεπού;» «Εμ πως δεν πεινούσα» κάνει αυτή. «Ε, βρε αλεπού για να ζήσεις πρέπει να φας.  Άντε συγχωρεμένη είσαι!».
Γυρίζουν μετά και οι δυο στο γαϊδαράκο. «Εσύ γάιδαρε τι αμαρτίες έχεις κάνει;» «Εγώ τίποτα» λέει αυτός. «Όλη μέρα ήμουν στη δουλειά και όταν την σταματούσα το αφεντικό μου με έβαζε μέσα στο χωράφι και έτρωγα χορτάρι»
Η αλεπού κι ο λύκος όμως επέμεναν. «Ε, δε μπορεί, κάτι θα έκανες κι εσύ. Για σκέψου καλά!» Σκέφτηκε ο γάιδαρος, σκέφτηκε  και στο τέλος για να μην τους κακοκαρδίσει κιόλας λέει. «Ε, μια φορά που με είχε φορτώσει μαρούλια το αφεντικό μου να τα πάμε στη λαϊκή έπεσε ένα μαρουλόφυλλο κάτω στο δρόμο κι εγώ έσκυψα και το έφαγα» «Ιχχχ!» Κάνουν με ένα στόμα ο λύκος και η αλεπού. «Έφαγες ολόκληρο μαρουλόφυλλο και ακόμα δεν έχουμε πνιγεί;» «Ρε παιδιά συγνώμη ένα μαρουλόφυλλο που έπεσε κάτω έφαγα…» πήγε να πει ο γάιδαρος. «Άστα αυτά γάιδαρε έχεις κάνει ασυγχώρητη αμαρτία και γι αυτό πρέπει να σε ρίξουμε στη θάλασσα να σωθούμε εμείς και το καΐκι» επέμεναν ο λύκος και η αλεπού.
Απανταχού γάϊδαροι ξυπνήστε!  

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Ο θάνατος του ποιητή

«Έπειτα κατάλαβα ότι είχα δολοφονηθεί
Με έψαξαν σε καφετέριες, νεκροταφεία και εκκλησίες….
αλλά δεν με βρήκαν. Δε με βρήκαν ποτέ;
Όχι. Ποτέ δε με βρήκαν.»
Αυτό το ποίημα το έγραψε ο Λόρκα στη Ν. Υόρκη. Προφητικό; Ίσως.
Τη νύχτα της 17/18 Αυγούστου του 1936 ο ποιητής συλλαμβάνεται στο σπίτι του φίλου του Λουίς Ροσάλες όπου είχε καταφύγει μετά από απειλές που δεχόταν από τους φασίστες του Φράνκο. Στις 19 Αυγούστου τουφεκίζεται την αυγή κοντά στη Γρανάδα. Ηταν μολις 38 χρονών.
Ο θάνατος του Λόρκα ήταν ένας ακόμα άδικος θάνατος, ένα ακόμα θύμα στα τόσα άλλα που σφράγισαν με το αίμα τους τον πόλεμο που είχε ξεσπάσει μεταξύ Εθνικιστών και Δημοκρατικών τον Ιούλιο του 1936 με την εξέγερση των φασιστών στη Γρανάδα.


«Εγώ ποτέ δεν θα γίνω πολιτικός. Είμαι επαναστάτης, γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης»
Όμως ο τραγικός και πρόωρος θάνατος του δεν τον παρέδωσε στη λήθη. Το τεράστιο έργο του (ποιήματα και θεατρικά) ζει. Ταξίδεψε έξω από τα σύνορα της χώρας του, δεν έπαψε ποτέ να διαβάζεται και να συγκινεί, γιατί είναι ποίηση αληθινή, γνήσια με ρυθμό και μουσικότητα σαν καθαρό τρεχούμενο νερό.
Τα έργα του Λόρκα μεταφράστηκαν από σπουδαίους ποιητές και λογοτέχνες και μελοποιηθήκαν από τους μεγαλύτερους Έλληνες συνθέτες (Χατζηδάκης, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Γλέζος, Λεοντής, Μαμαγκάκης).
Συγκλονιστική είναι η μελοποίηση του ποιήματος του Λόρκα «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσιο Μεχίας» από τον Σταύρο Ξαρχάκο σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου, για τον θάνατο του ομώνυμου φίλου του, το οποίο ερμήνευσε μοναδικά ο βαρύτονος Κώστας Πασχάλης και απήγγειλε με τη μοναδική φωνή του ο Μάνος Κατράκης.
Σκόρπιο αίμα
Σκαλί-σκαλί πάει ο Ιγνάθιο
το θάνατό του φορτωμένος
γύρευε να’βρει την αυγή
μα πουθενά η αυγή δεν ήταν.
Γύρευε τ’ όμορφο κορμί του
και βρήκε το χαμένο του αίμα.
Στιγμή δεν έκλεισε τα μάτια
που είδε τα κέρατα κοντά του,
όμως οι τρομερές μανάδες
ανασηκώσαν το κεφάλι.
Κι από τα βοσκοτόπια πέρα
ηρθ’ ένα μυστικό τραγούδι
που αγελάρηδες ομίχλης
τραγούδαγαν σε ουράνιους ταύρους.

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Αγαπώ τον άνθρωπο, τον αδελφό, τον καλό ή τον κακό..


Αγαπώ τον άνθρωπο, τον αδελφό, τον καλό ή τον κακό,
τον αμαρτωλό ή άγιο, τον δικό ή ξένο,
τον εχθρό ή φίλο και τον αλλόθρησκο
αυτόν που βρίσκεται ακόμη στη γη
ή που ‘χει ανέβει στους ουρανούς
αγαπώ τον άνθρωπο
πάνω από κάθε τι στον κόσμο!

«Δεν απογοητεύομαι κι ας έχω την επίγνωση
πως είμαι αμαρτωλός κι αδύναμος»
κι ας νιώθω φρίκη για τις γύρω
κακές κι επικίνδυνες καταστάσεις
και τις αδυσώπητες ανάγκες
Γιατί γνωρίζω πια ότι η χάρη Του,
του Αγίου και Δικαίου και Ελεύθερου
-που του ΄δωσα την πίστη μου- με θέλει κι έτσι
- Θαυμάσιο δικαίωμά Του- για συνεργάτη
στο απαράμιλλο και μέγα έργο Του,
την αλλαγή του κόσμου μας!
Γ.Πυρουνάκης

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, απο τους στίχους του και μόνο μπορεί ο καθένας μας να κατανοήσει το μέγεθος της θεολογικής σκέψης και πράξης του παπά Γεώργιου Πυρουνάκη του οποίου το έργο συνεχίζουν αθόρυβα, και με πλήρη συνέπεια τα παιδιά του, δυό θαυμάσια κορίτσια η Αθηνά και η Σοφία οι οποίες ειναι η ψυχή του συλλόγου Αίγινα Εθελοντής, ο οποίος σύλλογος είναι εθελοντική οργάνωση που ενδιαφέρεται για τον Άνθρωπο και το Περιβάλλον. Το έργο του είναι η διανομή ειδών πρώτης ανάγκης (τρόφιμα,ρούχα,οικιακά είδη κ.λ.π.) σε άτομα που έχουν ανάγκη.

Με την πολύτιμη συμμετοχή των πολιτών-εθελοντών της Αίγινας το Σάββατο 13 Αυγούστου, ο Σύλλογος Αίγινα -εθελοντής, μαζί με την Τράπεζα Τροφίμων,διοργάνωσε για τρίτη χρονιά συλλογή τροφίμων από τα σουπερ μάρκετ όλου νησιού. Η συμμετοχή των πολίτων ήταν μεγάλη ,και συγκεντρώθηκε μεγάλη ποσότητα τροφίμων που θα ανακουφίσει οικογένειες που έχουν πραγματική ανάγκη.


Η συγκινητική αυτή προσπάθεια έδωσε σε όλους τους επισκέπτες του νησιού την ευκαιρία, αφ' ενος μεν να βοηθήσουν τους ανθρώπους εκείνους που δυσκολεύονται λόγω της οικονομικής κρίσης να επιβιώσουν, αλλά και να μεταφέρουν το μύνημα αγάπης απο τους Αιγινίτες πολίτες στους δικούς τους δήμους και γειτονιές...

Ενα μεγάλο Μπράβο,και ενα μεγάλο Ευχαριστώ, σε όλους τους Εθελοντές που πραγματοποίησαν αυτή την ανθρωπιστική δράση.