Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Είμαστε ακόμα ζωντανοί;

%u038C%u03C4%u03B1%u03BD%20%u03B7%20%u03C4%u03AD%u03C7%u03BD%u03B7%20%u03C1%u03AF%u03C7%u03BD%u03B5%u03B9%20%u03B3%u03C1%u03BF%u03B8%u03B9%u03AD%u03C2%20%u03C3%u03C4%u03BF%20%u03C3%u03C4%u03BF%u03BC%u03AC%u03C7%u03B9...%20Photo%3A%20%u03A4%u03B5%u03BB%u03B5%u03C5%u03C4%u03B1%u03AF%u03B1%20%u0388%u03BE%u03BF%u03B4%u03BF%u03C2
Όταν η τέχνη ρίχνει γροθιές στο στομάχι... Photo: Τελευταία Έξοδος

Λένε πως ο χρόνος όλα τα γιατρεύει. Εγώ θα συμπλήρωνα πως ο χρόνος εκτός από το να γιατρεύει τα πάντα, έχει την ικανότητα τόσο να αμβλύνει και τις αισθήσεις και να ναρκώνει τα εγκεφαλικά κύτταρα, όσο και να εξαφανίζει κάθε ίχνος αντίδρασης...
Το πέρασμα του χρόνου σ' έχει μετατρέψει σ' ένα άβουλο, παθητικό ον που αποδέχεται τα πάντα. Μια μαριονέτα που τα νήματα δε κινούν μονάχα τα χέρια ή τα πόδια της αλλά κατευθύνουν το μυαλό της και ορίζουν τη σκέψη της.
Ένας λαός σε νοητική καταστολή, ένας λαός πειραματόζωο στα πιο σκοτεινά σχέδια των υπογείων της Σχολής του Σικάγο...

Σε λίγο καιρό, στις 23 του Απρίλη, συμπληρώνονται εφτά χρόνια σκληρής λιτότητας, εφτά χρόνια στη διάρκεια των οποίων ήρθαν, με αφορμή μια τεχνητά δημιουργημένη για τον σκοπό αυτόν κρίση χρέους, κυριολεκτικά τα πάνω-κάτω στις ζωές όλων μας.
Εφτά χρόνια στα οποία κάθε εργασιακό κεκτημένο δικαίωμα καταστρατηγήθηκε βάναυσα μετατρέποντας όποιον έχει ακόμα την τύχη να εργάζεται, μέσα στον κυκλώνα της ανεργίας που ισοπεδώνει τα πάντα, σε κανονικό σκλάβο. Τετράωρα και εκ περιτροπής εργασία, απλήρωτες υπερωρίες, μαύρη κι ανασφάλιστη εργασία έγιναν πια μια ζοφερή καθημερινότητα που δεν αφήνει ούτε μια χαραμάδα ελπίδας να περάσει μέσα μήπως και φωτίσει έστω και λίγο το σκοτάδι που απειλεί το μέλλον όλων μας.

%u039F%u03B9%20%u03B6%u03C9%u03AD%u03C2%20%u03BC%u03B1%u03C2%20%u03C6%u03B5%u03CD%u03B3%u03BF%u03C5%u03BD%20%u03BC%u03AD%u03C3%u03B1%20%u03B1%u03C0%u03CC%20%u03C4%u03B1%20%u03C7%u03AD%u03C1%u03B9%u03B1%20%u03BC%u03B1%u03C2...%20Photo%3A%20%u03A4%u03BF%20%u03A0%u03B5%u03C1%u03B9%u03BF%u03B4%u03B9%u03BA%u03CC
Οι ζωές μας φεύγουν μέσα από τα χέρια μας... Photo: Το Περιοδικό

Εφτά χρόνια, στη διάρκεια των οποίων χιλιάδες νέα παιδιά γέμισαν τη βαλίτσα τους με τις αναμνήσεις τους και, δίχως να ρίξουν ούτε ένα βλέμμα πίσω τους, έφυγαν προς κάθε κατεύθυνση μήπως και γλυτώσουν. Μια χώρα ολόκληρη που αιμορραγεί χάνοντας τα καλύτερα και πιο ποιοτικά συστατικά της, μια χώρα που ίσως και να έχει πεθάνει ήδη και απλά να μη της το έχει πει κανένας ακόμα...
Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου πια αντικρίζεις ανθρώπους που πετάχτηκαν σαν άχρηστα αντικείμενα στη χωματερή μιας κοινωνίας που έμαθε να τρέφεται μ' ανθρώπινη σάρκα, ζωντανοί πια νεκροί.
Ρομπότ με πρόσωπα σκυθρωπά, κινήσεις μηχανικές, βήματα υπνωτισμένα. Μια σιωπηρή αποδοχή της καταστροφής, μια παράδοση άνευ όρων στο μοιραίο. Λες και ξαφνικά ένας ολόκληρος λαός ζει με τη βοήθεια μηχανικής υποστήριξης, δίχως βούληση, δίχως ελπίδα...

Κι εσύ που ακόμα καταφέρνεις αναπνέεις κερδίζοντας απλά χρόνο, γυρίζεις το βλέμμα σου από την άλλη και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτούλη σου πως τίποτα απ' όλα αυτά δε συμβαίνει στ' αλήθεια και πως εσύ θα καταφέρεις να επιβιώσεις ο κόσμος να χαλάσει... 
-Έχω ακόμα τη δουλίτσα μου, έχω ακόμα το σπιτάκι μου, έχω ακόμα ένα πιάτο φαγητό. Αύριο βλέπουμε,
 σκέφτεσαι και σκύβεις το κεφάλι σου μη τολμώντας ν' αντικρίσεις κατάφατσα την αλήθεια.
Τι κι αν τα βράδια δε κοιμάσαι; Τι κι αν μέσα σου γνωρίζεις καλά πως αύριο θα είναι η δικιά σου η σειρά...

Στην αρχή αντιστάθηκες, δε λέω... Το έκανες να μοιάζει σα μια τεράστια γιορτή. Με γιορτή δεν έμοιαζε άλλωστε κάθε φορά που ο λαός σ' αυτή τη χώρα αντιστάθηκε; Απ' τον Δεκέμβρη του '44 μέχρι το Πολυτεχνείο του '73...
Πάλεψες, κυνηγήθηκες, φώναξες... Σε χτύπησαν βάναυσα, σε κατασυκοφάντησαν, σε εξαπάτησαν... Μα τώρα πια παραδόθηκες στη μοίρα που όρισαν για σένα. Εγκατέλειψες. Γονάτισες. Σήκωσες τα χέρια ψηλά...
Κλείνεις τα μάτια σου, βουλώνεις τα αυτιά σου με το κερί της λήθης και της λησμονιάς και συνεχίζεις να βαδίζεις σαν υπνωτισμένος...
Κι ας γνωρίζεις πως τα βήματα σου σε οδηγούν στο γκρεμό...

πηγη: enfo.gr

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Ήρθαν ντυμένοι φίλοι οι εχθροί μου


Μέτρα την ηλικία σου βάσει φίλων και όχι ετών. Μέτρα τη ζωή σου από χαμόγελα και όχι δάκρυα, John Lennon.
Έχεις αναρωτηθεί πόσο χρονών είσαι; Όχι χρονικά, όχι σωματικά, όχι πνευματικά. Αλλά ψυχικά. Έχεις ιδέα πόσο χρονών είσαι; Όχι; Απάντα στο εξής ερώτημα λοιπόν. Πόσους φίλους έχεις; 
Και με τη λέξη φίλος δεν εννοούμε τη σημασία που αποδίδουν πολλοί σε εκείνον που απλά βγαίνουν για να καλύψουν το χρόνο τους. Πολλές φορές θα μου ήρθαν ντυμένοι φίλοι οι εχθροί μου και άλλες τόσες τους απομάκρυνα. 
Φίλος είναι ο άνθρωπος που θα σε στηρίξει μόλις του στείλεις SOS. Φίλος είναι εκείνος με τον οποίο έχεις ένα connection, μια ιδιαίτερη επαφή από την πρώτη στιγμή που τον αντίκρυσες. Φίλος είναι εκείνος που θα θυμηθεί να σου στείλει καλή επιτυχία για την εξέταση σου, παρότι του το είπες ένα μήνα πριν. 
Φίλος είναι εκείνος που θα σου πει μια μπούρδα και εσύ θα βρεις το νόημα σε αυτή τη χαζομάρα. Φίλος είναι εκείνος με τον οποίο δε θα φοβάσαι πως αν πεις κάτι θα παρεξηγηθεί κρατώντας μουτράκια χωρίς να στο πει περιμένοντας να το ανακαλύψεις μόνος σου σε ένα μάταιο κυνήγι. 
Τον αληθινό φίλο δεν τον ενδιαφέρει αν είσαι άφραγκος ούτε πόσα κιλά ζυγίζεις ούτε αν το σπίτι σου είναι χάλια ούτε αν έχεις ένα τρελό σόι. Σε αγαπάει για αυτό που είσαι και σε στηρίζει σε όλα. Ο αληθινός φίλος ακόμη κι αν περάσει καιρός χωρίς να μιλήσετε, δε θα αμφισβητήσει ποτέ τη φιλία σου.
Εσύ λοιπόν πόσο χρονών είσαι; Ή καλύτερα είσαι κάποιας ηλικίας ,ή είσαι 0 ετών; Έχεις φίλους που μπορείς να αποκαλέσεις οικογένεια; Εκείνους που ξέρεις πως και χάλια να είστε θα συνεχίσουν να μένουν στη ζωή σας; Μην υπολογίσεις τους φίλους που έρχονται και παρέρχονται. 
Αυτοί είναι απλοί επισκέπτες. Εσύ πρέπει να βρεις τους συνταξιδιώτες σου. Κάποιος είχε πει πως ο άνθρωπος δε θέλει πολλά για να ειναι ευτυχισμένος. Φτάνει να έχει 2-3 καλούς φίλους και λεφτά αρκετά για να μπορεί να τους κερνά.
Μην αναλώνεσαι σε ανούσιες φιλίες, εξαναγκασμένες συναντήσεις, περιττούς ανθρώπους και άχρηστες συζητήσεις. Όσοι μείνουν, θα λάμψουν και για όσους μείνεις εσύ, θα λάμψεις για αυτούς. 
Πηγη: klik.gr

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Και όμως...Υπάρχει ελπίδα

Την ελπίδα, μπολιάζοντάς την ακόμα και στις πιο «αδιάβροχες» καρδιές ολόκληρου του πλανήτη μεταλαμπαδεύει η θαυματουργική μεταμόρφωση του μικρού αγοριού που βρέθηκε υποσιτισμένο στην Αφρική.
Η σοκαριστική φωτογραφία του Hope («ελπίδα») και μιας ξανθιάς γυναίκας, μέλους ανθρωπιστικής οργάνωσης, να του δίνει νερό (κεντρική photo) είχε «αγγίξει» τους χρήστες του διαδικτύου, σπάζοντας καρδιές τον περασμένο Ιανουάριο, ωστόσο το μικρό αγόρι δεν θυμίζει πια σε τίποτα την παλιά αποκαρδιωτική εικόνα του.
Η 31χρονη Δανή, Anja Ringgren Loven, που ζει στην Αφρική, αφού βρήκε τον μικρό Hope να περιπλανιέται υποσιτισμένος στους δρόμους, ψάχνοντας τροφή στα σκουπίδια για 8 ολόκληρους μήνες, καθώς η οικογένειά του τον εγκατέλειψε πιστεύοντας ότι ήταν μάγος, τον περιέθαλψε και του πρόσφερε απλόχερα αγάπη και στοργή.
Αρχικά τού έδωσε νερό και τροφή, τον σκέπασε με μία κουβέρτα και τον μετέφερε αμέσως στο πλησιέστερο νοσοκομείο προκειμένου να του δοθούν οι πρώτες βοήθειες.
hope7
 Δύο ημέρες αργότερα, η Anja ζήτησε οικονομική βοήθεια προκειμένου να μπορέσει να αγοράσει φάρμακα για τον Hope. Όλοι όσοι είδαν τις φωτογραφίες του μικρού συγκινήθηκαν και η γυναίκα συγκέντρωσε από δωρεές 1 εκατομμύριο δολάρια!
«Μετά τη θεραπεία ώστε να απαλλαγεί από τα σκουλήκια στο στομάχι του, οι γιατροί τού έκαναν ακολούθως μεταγγίσεις αίματος για να αποκτήσει περισσότερα ερυθρά αιμοσφαίρια», αποκάλυψε η Anja Ringgren Loven, συμπληρώνοντας: «Ο Hope απολαμβάνει πλέον πραγματικά τη ζωή του. Έχει 35 νέα αδέλφια που τον προσέχουν, παίζουν μαζί του, του διαβάζουν βιβλία. Να είστε βέβαιοι ότι είναι ασφαλής και παίρνει πολλή αγάπη».
hope3
Οι νέες φωτογραφίες του μικρού Νιγηριανού (gallery) που κάνουν το γύρο του διαδικτύου μαρτυρούν την εντυπωσιακή αλλαγή του Hope μέσα σε μόλις λίγους μήνες, αναμοχλεύοντας την ελπίδα και φυτεύοντας τον καρπό της δίπλα από το δέντρο της προσμονής χιλιάδων άλλων παιδιών στην Αφρική και σε ολόκληρο τον κόσμο…


πηγη:newsbomb.gr

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Απόκριες του Διονύσου και της Σαρακοστής

Η πρώτη εβδομάδα των Αποκριών που τελειώνει την Κυριακή του Ασώτου, λέγεται και Προφωνή, επειδή παλιά προφωνούσαν, δηλαδή διαλαλούσαν ότι άρχιζαν οι Απόκριες. Η δεύτερη εβδομάδα λέγεται Κρεατινή ή της Κρεοφάγου, επειδή έτρωγαν κρέας και δεν νήστευαν ούτε την Τετάρτη ή την Παρασκευή. 
Η εβδομάδα αυτή γιορτάζεται με γλέντια και φαγοπότια χωρίς κανένα θρησκευτικό περιορισμό. Η Κυριακή της εβδομάδας αυτής, η Κυριακή της Απόκρεω -και συνεκδοχικά ολόκληρη η περίοδος από την είσοδο του Τριωδίου μέχρι την Καθαρά Δευτέρα- ονομάστηκε έτσι, επειδή συνηθίζεται να μην τρώνε κρέας οι Χριστιανοί, δηλαδή «να απέχουν από το κρέας». 
Η τρίτη εβδομάδα λέγεται Τυρινή ή της Τυροφάγου, επειδή έτρωγαν γαλακτοκομικά προϊόντα σαν ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ κρεοφαγίας και νηστείας, για να προετοιμαστούν σιγά - σιγά για τη νηστεία της Σαρακοστής. Ανάλογη με την ελληνική λέξη Αποκριά είναι και η λατινική λέξη Καρναβάλι(Carneval, Carnevale, από τις λέξεις Carne=κρέας και Vale=περνάει)
Τις μέρες αυτές γίνεται το έθιμο του γλεντιού, της ψυχαγωγίας και του «μασκαρεματος», της μεταμφίεσης, που έχει παραμείνει Κρόνια«Λουπερκάλια» και «Σατουρνάλια» και από τις αρχαιότερες «Διονυσιακέςγιορτές» των Ελλήνων, όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν, χόρευαν, τραγουδούσαν πίνοντας κρασί και το κέφι έφτανε στο κατακόρυφο προς τιμή του Διόνυσου.

Παλιότερα το καρναβάλι γινόταν παντού στην Ελλάδα με μασκαράτες ομαδικές, χορούς, γλέντια, σάτιρα και διάφορα ιδιαίτερα έθιμα σε κάθε μέρος. Ήταν ευκαιρία για ξεφάντωμα, κρασί και χίλια δυο πειράγματα. 
Μεγαλύτερα κέντρα τέτοιου ξεφαντώματος ήταν, όπως και σήμερα, η Πάτραμε το περιβόητο Πατρινό καρναβάλι, που έχει τις ρίζες του στις αρχές του 19ου αιώνα, η Ξάνθη με το ξακουστό πλέον Ξανθιώτικο Καρναβάλι, που γίνεται πόλος έλξης αφού έχει το μεγαλύτερο καρναβάλι των Βαλκανίων με πολλά λαογραφικά στοιχεία, η Πλάκα των Αθηνών, και η Θήβα με τον περίφημο «βλάχικο γάμο» της. 


Στη Θήβα γίνεται και σήμερα ο «βλάχικος γάμος» που αρχίζει από την Τσικνοπέμπτη και αποτελείται από το προξενιό, το γάμο δυο νέων και τελειώνει με την πορεία των προικιών της νύφης και το γλέντι των συμπεθέρων. Όλες αυτές οι διαδικασίες είναι γεμάτες από σατυρική αθυροστομία, κέφι, γλέντι και χορό. 
Στην Πάτρα γίνεται το μεγαλύτερο καρναβάλι της Ελλάδας με διάρκεια δύο μηνών και τη τελευταία Κυριακή της αποκριάς γίνεται παρέλαση αρμάτων με επικεφαλής το ομοίωμα του θεού της αποκριάς του «Καρνάβαλου» και ακολουθία διάφορων άλλων έξυπνων μασκαρεμάτων, με τη συμμετοχή 40.000 καρναβαλιστών, και πλήθους επισκεπτών ενώ το κέφι δίνει και παίρνει. 
Στην Κοζάνη γίνεται το έθιμο του φανού, κατά το οποίο φωτιές και υπαίθρια γλέντια στήνονται σε διάφορες γειτονιές της πόλης.
Το Μπάκλα Χοράνι ή Μπάκλαχοράνι ή Ταταυλιανή Αποκριά είναι καρναβάλι που εορτάζεται από τους Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως. Εορτάζεται πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή και ομοιάζει στις ελληνικές απόκριες. Τον Μάρτιο 2011 εορτάσθηκε μετά από 70 χρόνια τούρκικης απαγορεύσεως.
Στα πέρσικα, το «Μπάκλα Χοράνι» σημαίνει «τρώμε φασόλια».


Μόνο οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί γνωρίζουν τις απόκριες, ενώ στην προτεσταντική βόρεια Ευρώπη δεν υπάρχουν.
 Στην Κολωνία και άλλες πόλεις του Ρήνου και στην Γερμανία, το Καρναβάλι είναι σημαντικό κομμάτι της τοπικής παράδοσης και της κριτικής εναντίον της πολιτικής. Σύλλογοι και οργανώσεις προετοιμάζονται όλο το χρόνο για αυτές τις ημέρες. Επίσης σημαντικό Καρναβάλι παρουσιάζουν η Βενετία και η Νίκαια στη Γαλλία. 
To Καρναβάλι του Ρίο ντε Τζανέιρο θεωρείται το μεγαλύτερο του κόσμου και πολυπληθέστερο σε μια φαντασμαγορική κάθε φορά παρουσίαση όπου συνδυάζεται με παραδοσιακούς ξέφρενους χορούς όπως η Σάμπα.

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

www.apistia.com


Πολλοί άνθρωποι διαπιστώνουν καθημερινά ότι ο σύντροφος τους δεν είναι πιστός στη σχέση τους. Είτε αυτή είναι μια μακροχρόνια σχέση, είτε ένας γάμος, ο πόνος και ο θυμός που μπορεί να νιώθει ο πιστός σύντροφος είναι μεγάλος. Τα ερωτηματικά πολλά και οι απαντήσεις καθόλου εύκολες!
Γιατί απιστούν οι άνθρωποι;
Μια μακροχρόνια σχέση μπορεί να υποστεί φθορά με το χρόνο και αυτό να λειτουργήσει με ποικίλους τρόπους στον έναν ή και στους δύο συντρόφους. Μερικοί από τους πιο σημαντικούς λόγους που η απιστία χτυπάει τη πόρτα του ζευγαριού είναι:
  • η έλλειψη επικοινωνίας μέσα στο ζευγάρι, που γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη όταν το ζευγάρι συγκατοικήσει ή αποκτήσει παιδιά, άρα οι ευθύνες του καθενός πληθαίνουν, 
  • σεξουαλικά ζητήματα όπως μικρότερη συχνότητα επαφών απ’ ότι επιθυμεί ο ένας από τους δύο 
  • σεξουαλικά προβλήματα που μπορεί να προκαλέσουν την έλλειψη ικανοποίησης και απόλαυσης κατά τη διάρκεια των επαφών, 
  • ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης του ενός συντρόφου, είτε γιατί δε νιώθει ότι επιβεβαιώνεται από την/τον σύντροφο του, είτε επειδή ανέκαθεν αισθανόταν ανασφαλής για τον εαυτό του απέναντι σε πρόσωπα που επιθυμούσε, 
  • η ανάγκη ανανέωσης, μία ανάγκη που έρχεται συνήθως στη μέση ηλικία πιο έντονα
  • η ρουτίνα,
  • η γκρίνια και οι καυγάδες,
  • η ασυνεννοησία, …
Αρνητικές επιδράσεις της απιστίας
Η απιστία λειτουργεί κατά βάση αρνητικά σε μία σχέση. Προκαλεί πόνο, απόρριψη, έλλειψη εμπιστοσύνης, θυμό, ένταση, στεναχώρια στην ευρύτερη οικογένεια. Προβλήματα όμως δημιουργεί και στα παιδιά καθώς καλούνται να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους για το γονιό που βγήκε από την τροχιά της οικογενειακής ισορροπίας. Πολλά ζευγάρια οδηγούνται στο διαζύγιο και άλλα στη σιωπή και την κάλυψη όσον έχουν συμβεί και τους έχουν κλονίσει. Με αυτό τον τρόπο ο πιστός σύντροφος δείχνει να αποδέχεται τα νέα δεδομένα της σχέσης του αδυνατώντας να αντιδράσει είτε από φόβο είτε από αδυναμία.
Μπορεί η απιστία να βοηθήσει το ζευγάρι;
Όλα τα παραπάνω είναι σίγουρα δύσκολα και επώδυνα. Κανείς δε θέλει να τα βιώσει. Υπάρχουν όμως και φορές που η απιστία μπορεί να λειτουργήσει θετικά σε μία σχέση και να είναι αυτή που τελικά θα φέρει τον αέρα ανανέωσης που χρειάζεται το ζευγάρι. 
Πολλά ζευγάρια χάνονται μέσα στη σχέση ή δεν είχαν ποτέ ουσιαστικά «συναντηθεί» μέσα σε αυτήν. Οι ευθύνες που βαραίνουν τη καθημερινότητα τους κάνει να ξεχνάνε πως να επικοινωνήσουν, πως να έρθουν πιο κοντά και να νιώσουν την οικειότητα που κάποτε τόσο εύκολη θεωρούσαν. Όλα αυτά τους βάζουν στη διαδικασία ενδεχομένως να ντρέπονται ο ένας τον άλλον ή να νιώθουν άβολα στο να είναι ειλικρινείς και ανοιχτοί σε αυτά που επιθυμούν ή που τους ενοχλούν στο σύντροφό τους. Όταν η σχέση τους κλονιστεί από ένα τρίτο πρόσωπο που διαταράσσει τα νερά, τότε βγαίνουν στην επιφάνεια όλα αυτά που δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους.

Μπορεί η απιστία να κάνει καλό σε μία σχέση;

Η απιστία λοιπόν μπορεί να γίνει η αφορμή για να επαναπροσδιορίσει ένα ζευγάρι τη σχέση του. Συναισθήματα θυμού εκφράζονται, θαμμένες επιθυμίες ετών αποκαλύπτονται και οι δύο άνθρωποι ξανά συστήνονται από την αρχή για να μάθουν ποιος είναι ο άνθρωπος που κοιμάται δίπλα τους τα βράδια.
Η βοήθεια του ειδικού στην απιστία
Πολλά ζευγάρια σε αυτές τις περιπτώσεις ζητάνε τη βοήθεια ενός ψυχολόγου. Η θεραπεία ζευγαριού βοηθάει το ζευγάρι να ισορροπεί πιο αποτελεσματικά την επικοινωνία του, να μαθαίνει να ακούει ουσιαστικά ο ένας τον άλλον χωρίς παρεμβολές, να μάθει να εκφράζει ο καθένας τα συναισθήματα του και όλα αυτά με την υποστηρικτική παρουσία του ειδικού. 
Ένα ζευγάρι που καταφέρνει να ξεπεράσει ένα τέτοιο συμβάν κοιτάζοντας στο καθρέφτη της σχέσης τους όχι μόνο δε χωρίζει, αλλά οι δύο σύντροφοι νιώθουν ότι βρίσκονται σε μία νέα σχέση, με ένα νέο σύντροφο που όμως γνωρίζουν καλά!

Πηγή: askitis.gr

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Ραδιενεργά απόβλητα στην κερατέα

 «Βρήκαν ραδιενεργά απόβλητα στον ΒΙΟΠΑ Κερατέας», και τώρα τί;

Η είδηση αυτή της Κυριακής 29 Ιανουαρίου 2017 πέρασε και περνά στα ψιλά των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης αλλά νομίζω πως αξίζει να σταθούμε στο γεγονός αυτό, να αναλογιστούμε τα χειρότερα και να σκεφτούμε τρόπους αποτελεσματικής αντιμετώπισης παρόμοιων συμβάντων. 

Το ότι το Ραδιενεργό ιώδιο που υπήρχε σε κοντέινερ που μετέφερε απόβλητα του Δήμου Λαυρεωτικής στο ΧΥΤΑ Φυλής ανιχνεύτηκε από το ειδικό όργανο μέτρησης ραδιενέργειας που διαθέτει ο ΧΥΤΑ είναι άξιο επαίνου αλλά ταυτόχρονα και προβληματισμού. 
Η άμεση ενέργεια του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ), μετά τον εντοπισμό των ραδιενεργών αποβλήτων να απαγορεύσει την εναπόθεσή τους στο χώρο και να επιστραφούν στο Δήμο, αν πράγματι έτσι έγινε, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε ασφαλής ούτε ορθή. Η εντολή όμως προς τους επιθεωρητές περιβάλλοντος για την άμεση διερεύνηση του θέματος και λήψη μέτρων, εφόσον απαιτείται, για την προστασία της δημόσιας υγείας είναι αξιέπαινη. 
Με αφορμή όμως αυτό διερωτώμαι αν θα έπρεπε κάθε ΧΥΤΑ να διαθέτει ένα «κατάλληλο» χώρο για την ασφαλή εναπόθεση επικίνδυνων υλικών αντί αυτά να μεταφέρονται από την μια στην άλλη άκρη της πόλης!
Στη συνέχεια, όπως έγινε γνωστό ο δήμος απέθεσε τα απόβλητα σε χώρο παράνομης απόρριψης αποβλήτων, εντός ενός περιφραγμένου (αλλά όχι εσώκλειστου) γηπέδου του Δήμου Λαυρεωτικής στο ΒΙΟΠΑ Κερατέας. Σύμφωνα πάντα με το υπουργείο, τα ραδιενεργά απόβλητα θα παραμείνουν εντός αυτού του γηπέδου και επειδή ο χρόνος ημιζωής του ραδιενεργού ιωδίου είναι 8 ημέρες, θα μεταφερθούν στον ΧΥΤΑ Φυλής σε μία εβδομάδα. Στο σημείο αυτό θέλω φέρω στη μνήμη μας τι συνέβη πριν από τριάντα ακριβώς χρόνια στη Βραζιλία με ένα πιο ισχυρό ραδιενεργό υλικό και να το παραλληλίσουμε με το δικό μας. 
Στις 13-9-1987 στη Goiania της Βραζιλίας τρεις παλιατζήδες εισήλθαν παράνομα σε μια εγκαταλελειμμένη κλινική και πήραν ένα σε αχρηστία μηχάνημα ακτινοβολίας που περιείχε μια ραδιενεργή πηγή κοβαλτίου 137 και το μετέφεραν σε μια μάντρα για να το πουλήσουν σαν παλιοσίδερα. Αποσυναρμολόγησαν το μηχάνημα και μερικά από τα κομμάτια του μεταφέρθηκαν σε άλλα μέρη. Οι τρεις παλιατζήδες εκδήλωσαν το σύνδρομο της «οξείας ακτινοβόλησης» και εισήλθαν στο νοσοκομείο. Ακολούθησαν δέκα άτομα που εργαζόταν στις μάντρες, ενώ από τους ελέγχους που έγιναν για ακτινοβολία στη γειτονιά, εντοπίσθηκαν άλλα 249 άτομα με ραδιενεργή μόλυνση και αρκετές συνοικίες τέθηκαν σε καραντίνα. Η Ισχύς της πηγής εκτιμήθηκε ότι ήταν 1375 Ci (50.9 TBq) και ο ρυθμός της ληφθείσης δόσης στο ένα μέτρο ήταν περίπου 456 rad/h (4.56 Gy/h). 
Εντωμεταξύ, οι τρεις παλιατζήδες πέθαναν και οι αρχές αποφάσισαν την εκκένωση μιας συνοικίας και τη κατεδάφιση 85 μολυσμένων οικιών και μαγαζιών. Τα μπάζα από τα σπίτια, το χώμα που αφαιρέθηκε, οι μολυσμένες οικοσκευές των κατοίκων και τα μολυσμένα τους ρούχα τοποθετήθηκαν σε 125.000 μεταλλικά βαρέλια και 1.470 κιβώτια και μεταφέρθηκαν σε ειδικό χώρο για ταφή. Συνολικά από το δυστύχημα αυτό έξι άτομα πέθαναν, από τους οποίους οι τρεις δεν ήταν καν στη μάντρα που αποσυναρμολογήθηκε η συσκευή και δεν είχαν έρθει καν σε επαφή με το ραδιενεργό υλικό. Από τους κατοίκους των περιοχών που το ραδιενεργό υλικό πέρασε, 110.000 άτομα τέθηκαν υπό συνεχή ραδιολογική παρακολούθηση και σε πάνω από 2.000 δόθηκε θεραπευτική αγωγή με Prussian Blue (Potassium Ferrocyanate) για την ταχύτερη αποτοξίνωση τους.
Τα κυριότερα προβλήματα των αρχών τότε ήταν η απολύμανση των πολιτών, η αντικατάσταση του ιματισμού τους, η δημιουργία προσωρινών καταυλισμών, η τροφοδοσία, η ενημέρωση του πληθυσμού και η αντιμετώπιση των ψυχοσωματικών διαταραχών όχι μόνο της συγκεκριμένης πόλης μα και των γειτονικών. 
Τους μήνες που ακολούθησαν παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση της κατανάλωσης αλκοόλ και ψυχοφαρμάκων, φόβος εκδήλωσης λευχαιμίας και πρόωρου θανάτου, έλλειψη αυτοπεποίθησης και επιλεκτική εξυπηρέτηση πολιτών σε μαγαζιά.
Επανερχόμαστε τώρα στα δικά μας και βλέπουμε πως οι αρμόδιοι αφού έλαβαν υπόψη και τις μετρήσεις του ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος ξεκίνησαν την αυτόφωρη διαδικασία σε βάρος του αρμόδιου αντιδημάρχου για την ανεξέλεγκτη διάθεση στερεών αποβλήτων που, εκτός από την υποβάθμιση και ρύπανση του περιβάλλοντος, εγκυμονεί και άμεσους κινδύνους για τη δημόσια υγεία (!) 
Επίσης έγινε γνωστό πως σήμερα (Δευτέρα) κλιμάκιο επιθεωρητών περιβάλλοντος θα ξεκινήσει έλεγχο στη περιοχή προκειμένου να διαπιστωθεί η προέλευση των αποβλήτων, ενώ θα ξεκινήσει και η διαδικασία του άρθρου 9 του ν. 2947/2001, για την επιβολή των προβλεπόμενων κυρώσεων στο δήμο Λαυρεωτικής.
Λυπάμαι για όλα αυτά, και όπως πάντα γίνεται, αφού τιμωρηθούν οι «αποδιοπομπαίοι τράγοι» που σχεδόν  αμέσως βρέθηκαν, όλα θα είναι καλά, θα επανέλθουμε στον κανονικό ρυθμό και το γεγονός αυτό θα ξεχαστεί! 
Επειδή όμως η ιστορία μας διδάσκει και τα παθήματα πρέπει να μας γίνονται μαθήματα διερωτώμαι αν σε μία εποχή που έχουν ξεστομισθεί τόσες απειλές (με βρώμικες βόμβες) θα πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην «τιμωρία» και όχι στην πρόληψη και στην εκμηδένιση του όποιου κινδύνου. 

Ας ελπίσουμε πως όλα αυτά θα είναι μια αφορμή για όφελος όλων και όχι για μια τιμωρία ολίγων.

Ηρακλής Καλογεράκης Αντιναύαρχος ΠΝ (εα) 
Πρώην Διευθυντής Επιχειρήσεων ΓΓΠΠ

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Ενα μήνα άστεγος

Ο φοιτητής Ιατρικής James Beavis πέρασε ως άστεγος ένα μήνα στους δρόμους του Λονδίνου, με σκοπό να συγκεντρώσει χρήματα για φιλανθρωπικό σκοπό αλλά και να κατανοήσει καλύτερα το τι σημαίνει να ανήκεις στο περιθώριο. 
Το συμπέρασμά του; «Η κοινωνία αγνοεί την ανθρώπινη υπόσταση των άστεγων». 
«Η κοινωνία έχει χάσει την ανθρωπιά της απέναντι στους άστεγους.  Θεωρούνται φοβιστικοί. 
Αλλά κατά τη διάρκεια του χρόνου που πέρασα στους δρόμους, δεν είναι οι άστεγοι που με έκαναν να νιώσω φόβο. Ήταν οι υπόλοιποι που με έκαναν να αισθάνομαι ευάλωτος. Κάποιοι με έφτυσαν ενώ ατελείωτοι με αγνόησαν.  
Υπήρξαν φορές που δεν με κοίταξε κανείς για τουλάχιστον δύο ώρες. 
Το να κάθεσαι στο σκληρό, κρύο οδόστρωμα και να λες “σας παρακαλώ, μήπως έχετε μερικά ψιλά;” είναι σκληρό. Σε βάζει αμέσως σε θέση απομόνωσης. 
Πριν από λίγες ημέρες, μια γυναίκα κατά λάθος χτύπησε πάνω από το κύπελλο που χρησιμοποιούσα για τα χρήματα. Γύρισε για να ζητήσει συγγνώμη, είδε ποιος ήμουν, και αμέσως έφυγε χωρίς να πει ούτε μια λέξη, εμφανώς ενοχλημένη. 
Έτσι είναι οι περισσότεροι άνθρωποι. Τραβούν τις κόρες και τους γιους τους μακριά από εσένα. Νιώθεις βρώμικος. Εξαιτίας αυτού, γίνεσαι εξαιρετικά παρανοϊκός όταν κοιμάσαι στους δρόμους. 
Δεν μπορώ να κοιμηθώ με υπνόσακο μου κλειστό, διότι, αν κάποιος έρθει για να μου επιτεθεί, θα παγιδευτώ. 
Ένας τύπος έριξε μια φορά ένα γυάλινο μπουκάλι δίπλα μου, όταν κοιμόμουν.
 Δεν φοβάμαι τόσο μήπως ξυλοκοπηθώ όσο ανησυχώ μήπως με βρει καμιά μαχαίρια ή σεξουαλική κακοποίηση. 
Αλλά αισθάνομαι λιγότερο ευάλωτος όταν υπάρχουν κι άλλοι άστεγοι κι έτσι ένας άστεγος μου έδωσε ένα επιπλέον χαρτόνι για να κοιμηθώ κι ένας άλλος μου χάρισε ένα καθαρό αθλητικό μπλουζάκι. 
Πρέπει να εξετάζει κανείς το που θα κοιμηθεί διότι αν βραχεί το χαρτόνι, θα είναι άχρηστο. 
Στην καλύτερη περίπτωση, κοιμάμαι 2-3 ώρες κάθε νύχτα λόγω του θορύβου, της παράνοιας και του κρύου. 
Όταν ο καιρός έφθασε θερμοκρασίες μείον, έδωσα όσα χρήματα μάζεψα για να αγοράσω αλουμινόχαρτο και να το τυλίξω γύρω από τους καρπούς, τους αστραγάλους και την κοιλιά μου. 
Είναι καλή μόνωση, αλλά καταρρέει πολύ γρήγορα. Πρόσφατα άκουσα για δύο θανάτους αστέγων στο Kent, λίγο πριν την έναρξη του χειμώνα. 
Αυτοί οι θάνατοι θα μπορούσαν να προληφθούν. 
Ξυπνάς το πρωί, χωρίς χρήματα, και πρέπει να πας και να ζητιανέψεις. 
Είναι δύσκολο και η πείνα μπορεί να το κάνει ακόμα πιο απελπιστικό. 
Και τότε σου πρέπει να κρατάς κάτω το κεφάλι. Αν κάποιος πιάσει το βλέμμα σου, τότε τρέχει μακριά… 
Αν ζητάς ευθέως τότε αυτό μπορεί να είναι επικίνδυνο διότι αναγκάζεις τους ανθρώπους να μπουν σε μια διαδικασία που δεν θέλουν. 
Αν ούτε κι αυτό λειτουργήσει, τότε υπάρχουν και οι κάδοι των σκουπιδιών… 
Όμως δεν γίνεται πάντα έτσι. Έχω ξυπνήσει κι έχω βρει πως κάποιος έχει αφήσει τρόφιμα κοντά στο κεφάλι μου. 
Ένας ξένος μια φορά μου έφερε ένα φλιτζάνι τσάι που είχε φτιάξει στο σπίτι. Και τα περισσότερα βράδια, βλέπω εθελοντές να δίνουν πακέτα φροντίδα και ζεστά ροφήματα στους άστεγους. 
Δεν περιμένουμε από όλους να δώσουν μια βοήθεια αλλά ακόμα και ένα χαμόγελο ή μια καλημέρα, μπορούν να βοηθήσουν να γεφυρωθεί το αυξανόμενο χάσμα που έχει δημιουργήσει η κοινωνία». 

Το κείμενο του James Beavis δημοσιεύθηκε στον βρετανικό Guardian. [Πηγή: www.doctv.gr]

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

"Τόλμησε" να την πει Κωνσταντινούπολη

Η εικαστική δημιουργία του Αχμέτ Γκιουνέστεκιν, που είχε εκτεθεί με επιτυχία το 2015 στη Βενετία μέσω της γνωστής γκαλερί Marlborough της Νέας Υόρκης, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Τουρκία, στην είσοδο ενός μεγάλου εμπορικού κέντρου, του Plus Shopping Mall στο Ατάκιοϊ της Κωνσταντινούπολης.
Η δημόσια έκθεση όμως του «ΚΟNSTANTINIYYE» κράτησε λιγότερο από πέντε ώρες αφότου έγιναν τα εγκαίνια στις 6 το απόγευμα, παρουσία του καλλιτέχνη και πολλών προσκεκλημένων, ενώ στο εσωτερικό του εντυπωσιακού εμπορικού κέντρου φιλοξενούνταν και άλλα τρία έργα του ίδιου.
Στήθηκε ένα οργανωμένο σκηνικό αντιδράσεων από «διαμαρτυρόμενους», οι οποίοι υποστήριζαν ότι είναι πρόκληση η δημόσια χρησιμοποίηση του ονόματος Κωνσταντινούπολη, το οποίο οδήγησε στη βίαιη κάλυψη αρχικά του έργου με… καραβόπανο με εντολή της τοπικής δημοτικής αρχής του Μπακίρκιοϊ και στη συνέχεια στην απομάκρυνσή του.
Οι οργανωμένες αντιδράσεις φανατικών που έφτασαν δύο ώρες μετά, κάποιοι από τους οποίους απειλούσαν ακόμη και να λιντσάρουν τον 50χρονο καλλιτέχνη, όπως έγραψε στην εφημερίδα «Χουριέτ» ο συνεργάτης της, Ερτουγρούλ Οζκόκ, οποίος συνδέεται με φιλία μαζί του και παρευρέθηκε στα εγκαίνια, έπιασαν γρήγορα τόπο.
Απειλές
Ο αστυνομικός διευθυντής που έφτασε στον χώρο του κέντρου δήλωσε «αδυναμία να παράσχει ασφάλεια», ενώ ανέφερε ότι είχαν δεχθεί και πολλές τηλεφωνικές καταγγελίες και απειλές για τους ανθρώπους που σχετίζονταν με την έκθεση του έργου.


 
Ο ίδιος ο Αχμέτ Γκιουνέστεκιν ανέφερε πως μετά τα εγκαίνια 
κατέφθασε μια ομάδα οργισμένων ατόμων, τα οποία φώναζαν:
 «Πώς βάζετε αυτό το όνομα εδώ;», «Η πόλη αυτή από το 1453 
ονομάζεται Ιστανμπούλ». Οι αντιδράσεις αυτές αυξάνονταν, 
για να ακολουθήσει μέσα στη νύχτα η κάλυψη του έργου με 
καραβόπανο με εντολή της δημοτικής αρχής του Μπακίρκιοϊ και 
στη συνέχεια πάλι με εντολή της τελευταίας η οριστική 
απομάκρυνση του έργου μπροστά από το εμπορικό κέντρο.
Το συγκεκριμένο έργο, όπως είπε ο Αχμέτ Γκιουνέστεκιν, είχε αγοραστεί από τον ιδιοκτήτη του πολυτελούς Plus Shopping Mall, τον επιχειρηματία Νιχάτ Ντελιμπαλτά, για μόνιμη έκθεσή του μπροστά στο εμπορικό κέντρο με τη σκέψη «ότι αυτό συμβολίζει την Κωνσταντινούπολη και πρέπει να το βλέπουν όλοι».
Παρά τη σημασία του γεγονότος, που αποτελεί μια πρωτοφανή ενέργεια σκοταδισμού, λόγω των ανώμαλων συνθηκών που έχουν επιβληθεί από το καθεστώς του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία, εκτός της «Χουριέτ» ελάχιστα ΜΜΕ ασχολήθηκαν μ’ αυτό. Ο συνεργάτης της εφημερίδας Ερτουγρούλ Οζκόκ έγραψε ότι όσα έγιναν με το έργο «ΚΟNSTANTINIYYE του Plus Shopping Mall αποτελούν λογοκρισία και αποκλεισμό του εικαστικού δημιουργού». Προχώρησε όμως ακόμη περισσότερο: «Το Κωσταντινούπολη είναι ένα όνομα που αυτή η πόλη έφερε στη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ το ίδιο όνομα χρησιμοποιήθηκε και στα νομίσματα που κόπηκαν από τον Κεμάλ Ατατούρκ», έγραψε.
Το «Εθνος της Κυριακής» αναζήτησε τον Αχμέτ Γκιουνέστεκιν στην Τουρκία, μέσω φίλων του στην Ελλάδα, αλλά συνεργάτες του μας είπαν ότι απουσίαζε στη Ζυρίχη. Ο ίδιος πάντως με αφορμή τη δημόσια έκθεση του «ΚΟNSTA-NTINIYYE» για πρώτη φορά στην Τουρκία είχε πει ότι το Κωνσταντινούπολη είναι ένα όνομα που είχε η πόλη σε όλες τις περιόδους των Οθωμανών και εκφράζει όλα τα πολιτιστικά της στρώματα. Για τη συγκεκριμένη εγκατάσταση έχει πει ότι διερευνά τρόπους ώστε να αποκαλύψει τα διαφορετικά πολιτιστικά στρώματα της πόλης τα οποία σήμερα είναι ελάχιστα αισθητά.


Ο Αχμέτ Γκιουνέστεκιν που είναι κουρδικής καταγωγής, έχει πολλούς
φίλους στην Ελλάδα και αγαπά ιδιαίτερα τη χώρα μας την οποία 

επισκέπτεται συχνά και έχει πολλούς Ελληνες φίλους. 
Είναι άριστος γνώστης και λάτρης 
της ελληνικής μυθολογίας και της αρχαίας ελληνικής ιστορίας και έχει
πολλές φορές εκθέσει τη δουλειά του στην Ελλάδα.
Τελευταία του «παρουσία» η συμμετοχή του στην Art Thessaloniki,
στις αρχές του μήνα, μέσω της Los Art Gallery από τη Σύμη, όπου
το καλοκαίρι επίσης είχε φιλοξενήσει ατομική του έκθεση στο νησί.

Λάτρης της μυθολογίας
Τον Αχμέτ Γκιουνέστεκιν «σύστησε» στο
ελληνικό κοινό ο Παντελής Τσάτσης, ιδιοκτήτης της Art Forum στη
Θεσσαλονίκη, ο οποίος είναι προσωπικός του φίλος.

«Ο Αχμέτ γνωρίζει την ελληνική μυθολογία και την αρχαία ελληνική 
ιστορία πολύ καλύτερα από εμένα που είμαι Ελληνας.
Πριν από έναν χρόνο ήρθε στη Θεσσαλονίκη, πήγαμε στο Δίον,
 στον Ολυμπο, στη Βεργίνα και γνώριζε τόσο πολλά για τα μέρη αυτά
και την ιστορία τους που με άφησε άφωνο» λέει στο

 «Εθνος της Κυριακής»
ο Π. Τσάτσης, ο οποίος τον φιλοξένησε το καλοκαίρι στην 

γκαλερί της Σύμης.Ο 50χρονος Τούρκος εικαστικός δημιουργός
 γυρίζει κάθε χρόνο με το σκάφος του τα ελληνικά νησιά και έχει 
παρουσιάσει τη δουλειά του σε
αρκετά από αυτά, όπως στη Μύκονο, στη Σαντορίνη και αλλού,
ενώ τον Μάιο συμμετείχε στην Art Athina, στο γήπεδο
Τάε Κβον Ντο του Φαλήρου. «Η αρχαία Ελλάδα και η Μεσοποταμία
είναι τα κύρια ενδιαφέροντα της δουλειάς του. Ασχολείται με τη
ζωγραφική και τις κατασκευές και έχει επηρεαστεί από τον
σπουδαίο Ούγγρο ζωγράφο, Βικτόρ Βαζαρέλι», δηλώνει ο Π. Τσάτσης.
Το έργο καλυμμένο με καραβόπανο, μόλις 5 ώρες μετά τα αποκαλυπτήριά του στην Κωνσταντινούπολη.
Το έργο καλυμμένο με καραβόπανο, μόλις 5 ώρες μετά τα αποκαλυπτήριά του στην Κωνσταντινούπολη. 

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Ο μύθος : "Οι Ελληνες περνάνε καλά"

kafeteriaΥπάρχουν ακόμα ανόητοι που μετράνε τη ζωή με το αν είναι γεμάτη μια καφετέρια.
Υπάρχουν ακόμα ανόητοι που θεωρούν «καλά» το ότι είναι εντάξει με τις τράπεζες και την εφορία.
Πως καλά είμαστε ακόμα γιατί ένα μέρος του πληθυσμού μπορεί ακόμα και τη βγάζει καθαρή μέσα στο μεγάλο σφαγείο.
Επειδή δεν έχει έρθει η σειρά τους.
Επειδή ο χασάπης τους έχει ακόμα στη κατάψυξη να σιτέψουν καλά…
Όχι δεν περνάμε καλά.
Γιατί πίσω από το γέλιο στη καφετέρια και το χαβαλέ διακρίνεις τα άφτιαχτα δόντια που αρχίζουν και σαπίζουν ένα ένα κι έχει μπει ο οδοντίατρος στη λίστα των αχρείαστων ειδών.Όχι δεν περνάμε καλά, γιατί βλέπεις τις πόλεις να έχουν γεμίσει από κακοσυντηρημένα αυτοκίνητα «χιλιάρια» ή το πολύ «χιλιοτετρακοσάρια», που σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο τα δίνουν για να μαθαίνουν τα παιδιά τους να οδηγούν, πριν τους αγοράσουν το καινούργιο σεντάν των 2.500 κυβικών…Γιατί βάφεσαι και φτιάχνεσαι για το ραντεβουδάκι αλλά στο σπίτι οι υπόλοιποι θα τη περάσουν με κουβέρτα δίπλα σε ένα αερόθερμο του κώλου.
Γιατί και το πετρέλαιο είναι στην ίδια λίστα με τον οδοντίατρο, εκείνες τις εξετάσεις που αναβάλεις, το φαΐ ποιότητας, το φρεσκάρισμα στο σπίτι που αρχίζει και βγάζει μούχλα, και σιγά σιγά τα υπόλοιπα είδη ενός «πολιτισμένου κόσμου» που θα μπουν στην ίδια λίστα σαν περιττές δαπάνες.Όχι δεν περνάμε καλά, γιατί αυτό το νεαρό παιδί χώθηκε κάπου με τρία κατοστάρικα, αλλά δεν έχει όνειρα. Πάει να πιεί το ποτάκι του μόλις καβατζώσει ένα μεροκάματο γιατί νιάτο είναι, αλλά μέχρι εκεί φτάνουν τα όνειρα του. Μερικά 24ωρα μπροστά και πολύ λέω.Όχι δεν περνάμε καλά, γιατί στο παππού δώσανε κάτι κωλογενόσημα αγνώστου προελεύσεως που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους και θέλει να τα ξεφορτωθεί η κινέζικη φαρμακοβιομηχανία της πλάκας..
Όχι δεν περνάμε καλά, γιατί για τρίτο συνεχή χρόνο δεν ανάβουμε καλοριφέρ και τον παππού τον τυλίξαμε με μια κουβέρτα να μη ξεπαγιάζει και τελικά.. μας έμεινε…
Όχι δεν είμαστε καλά, γιατί όλη αυτή η κίνηση, είναι το τρέξιμο ανθρώπων που δεν ελπίζουν σε τίποτα πια, δεν έχουν τίποτα, αλλά δεν είναι κι ελεύθεροι.
Ξυπνάνε και κοιμούνται με τη σκέψη τι θα είναι η έλλειψη της επόμενης μέρας. Αν θα κάνουν αυτό αντί για εκείνο. Γιατί πλέον δεν έχουμε τη πολυτέλεια να τα κάνουμε και τα δυο ακόμα κι αν αυτά είναι βασικές ανάγκες.
Ναι έτσι γουστάρουν και γυρνάνε με το αυτοκίνητο τσάρκα.
Μήπως θα μάθετε ποτέ πόσοι τσακωμοί προηγήθηκαν στο σπίτι;
Πόσα γαμοσταυρίδια πέσανε πριν ξεμυτίσει η χαρούμενη οικογένεια για τη βόλτα της;
Μήπως θα μάθετε πόσοι κοιμούνται χαπακωμένοι και πόσοι δεν κοιμούνται καθόλου πια;
Μπορεί κανείς να συλλάβει ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΑPΡΩΣΤΕΙΑΣ;
Όχι δεν μπορούμε να το συλλάβουμε, γιατί δεν στο λέω και δεν μου το λες.
Γιατί ξυπνάμε και κοιμόμαστε σ΄ενα χώρο που έχει ξεχάσει πλέον τι είναι ζωή, δικαίωμα, πραγματική ανάγκη.
Ανάγκη έχει γίνει να πληρώσεις.
Ανάγκη έχει γίνει να είσαι εντάξει απέναντι στους τοκογλύφους, να μην κινδυνέψεις για τα «μεγάλα» να σε ξεσπιτώσουν, να μην έχεις φαί, να μην έχεις που να κοιμηθείς.
Οτιδήποτε πάνω από αυτό ονομάζεται «εντάξει είμαστε»
Τόσο άθλιο, τόσο μίζερο το τοπίο της νεοφώτιστης μπανανίας της Ευρώπης.
Είναι σαν να βλέπεις μια δύστυχη να κάνει πιάτσα για ένα δεκάρικο, κι επειδή μετά  θα γυρίσει σπίτι έχοντας αγοράσει δυο πιτόγυρα, θα θεωρείται πως «εντάξει είναι μωρέ» δε τρέχει και τίποτα.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αυτή τη στιγμή τρέμουν στην ιδέα πως θα κάνει βαρύ χειμώνα γιατί της θέρμανσης προηγούνται τα χαράτσια,Ενφια 2016..  δεν γίνεται να τα καλύψεις και τα δύο.
Στρατιές από ανθρώπους που η υγεία τους πάει κατά διαόλου για χίλιους δυο λόγους, όπως συμβαίνει στον άνθρωπο, την αφήνουν στην άκρη γιατί προηγούνται οι φόροι, οι τράπεζες, οι ΔΕΚΟ, να ζήσουμε να τους θυμόμαστε…
Οι Έλληνες περνάνε καλά.
Φυσικά όταν το καλά το υποβιβάσεις στο επιβιώνω, κι επίσης αν σ΄αυτό συνυπολογίσεις μια χούφτα καραγκιόζηδες που ούτε τους νοιάζει ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, αρκεί ο κώλος τους να είναι καλά, το σώνεις το πράγμα.
Όμως πόσο θα το σώσεις ακόμα λέγοντας αηδίες και ψευτιές.
Πόσο θα κρατήσει η βιτρίνα πριν να φανεί η βρώμα που κρύβεται από πίσω;
Και δεν εννοώ πως θα γίνει κάποιος ξεσηκωμός.
Δεν είναι πανάκεια, πλέον, πως τη φτώχεια και τη δυστυχία θα την ακολουθήσει η Νέμεση.
Μπορεί απλά να δεις γύρω σου τη χώρα των ζόμπι.
Των ζωντανών νεκρών. The walking dead της Μεσογείου…
Ανθρωποι ήδη σέρνονται άσκοπα χωρίς να ξέρουν ούτε τι κάνουν σ΄αυτή τη ζωή , ούτε που πάνε. Ξυπνάνε κοιμούνται σαν ρομποτάκια, χωρίς καν να έχουν ιδέα πως είναι κάτι τέτοιο..
Αυτό είναι το χειρότερο αλλά το αναπόφευκτο στα ζόμπι.
Κάποιο θόρυβο ακούν κι ακολουθούν, αν τους σφυρίξεις από την άλλη θα πάνε από εκεί. Μόλις μυρίσουν φαί θα ρθουν..
Ναι οι Έλληνες περνάνε καλά στο κολαστήριο.
Εχει καπαρώσει ο καθένας τη τιμωρία του και αυτομαστιγώνεται.
Εκατό φορές τη μέρα «θα είμαι καλό παιδί» Δεν θα ξανακάνω ζαβολιές.
Μαζί τα φάγαμε και τώρα αναδρομικά θα ξεράσουμε και το γάλα της μάνας μας.
Έτσι γιατί οι κύριοι καθηγητές επιβάλλουν συμμόρφωση και τάξη.
Κι όπως λέει κι ο ποιητής όταν ακούς τάξη.. ανθρώπινο κρέας μυρίζει.
Βλέπετε καφετέριες γεμάτες; Τα μπαράκια; Τις ταβέρνες;
Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο με το Χότζα και τον αφέντη του.
Του λέει ο αφέντης του τρέχα βάλε φόρους κι έλα να μου πεις.
Πράγματι βάζει και την άλλη μέρα του δίνει αναφορά.
Εχουν αναστατωθεί όλοι αγά μου τι θα κάνουμε;
Βάλε κι άλλους φόρους του λέει κι έλα πάλι.
Αγά μου γίνεται χαμός, φωνάζουν, βρίζουν τι κάνουμε;
Ρίξε κι άλλους φόρους κι έλα να μου πεις.
Αγά μου τώρα έχουν βγάλει κάτι μαχαίρια και τ΄ακονίζουν θα μας σφάξουν.
Τώρα του λέει ρίξε και τα χειρότερα χαράτσια αυτά που ξεπερνάνε κάθε όριο κι έλα να μου πεις.
Γυρνάει ο Χότζας πίσω και του λέει, αγά μου συμβαίνει κάτι πρωτοφανές. Εχουν ησυχάσει όλοι, έχουν γεμίσει τις ταβέρνες, τα μαγαζιά, γελάνε, πίνουν, τραγουδάνε…
Αυτό είναι το χειρότερο λέει ο αγάς. Κατάλαβαν που το πάμε και θα τα φάνε όλα, θα τα κάψουν αλλά εμείς δεν θα πάρουμε άλλο φράγκο. Τώρα αρχίζει ο κίνδυνος.
Ο Έλληνας την πάτησε με το χρηματιστήριο, οι πρώτες κασέλες αδειάσανε, τώρα αδειάζουν και τα ρέστα..
Οσοι κρατιούνται καλά φεύγουν, όσοι μείνουν, σε λίγο καιρό, θα νοιώθουν αυτό ακριβώς που τους θεωρεί το σύστημα. Τίποτα. Ο κανένας.
Ολη αυτή η κίνηση, όλη αυτή η υποταγή ακόμα είναι γιατί ο άλλος θυμάται ακόμα το ονομά του.Μια σπίθα ν΄ανάψει στο μυαλό της ζόμπιλαντ και θα γίνει ένα γενικευμένο χασάπικο… Κι όποιος επιβιώσει.
Το να γυρίζεις ένα λαό στο μεσαίωνα και να νομίζεις πως όλα θα πάνε καλά είναι γελοίο. Ο άνθρωπος ήταν και θα είναι πάντα το πιο άγριο θηρίο.
Η ταμπέλα του πολιτισμένου κρέμεται επάνω του όσο του δίνεις την ευκαιρία να ονειρεύεται πως είναι κάτι άλλο.
Οσο του δίνεις τα εφόδια να γίνει κάτι άλλο.
Με τη μόρφωση, με την υγεία, με τη τέχνη, με την αίσθηση πως είναι ΑΣΦΑΛΗΣ στη φωλίτσα του.
Αν του τα πάρεις όλα αυτά και τον βάλεις να παίξει σε επίπεδο επιβίωσης ίσως ανακαλύψεις πως ο πολιτισμός δεν πέρασε από πάνω του ούτε μια μέρα…Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν καίγεται το πορτοφόλι απλά, δεν καίγονται τα παλιόχαρτα. Καίγονται νευρώνες αλύπητα, καίγονται συναισθήματα, όνειρα, ελπίδες, καίγονται όλες οι ασφάλειες…
Κι αργά ή γρήγορα θα έρθει το βραχυκύκλωμα που θα κατεβάσει το γενικό.
Και τότε, πραγματικά θα περάσουμε καλά. Ονειρεμένα…

Konstantinos Trempelis – Χρήστης facebook

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Το συγκλονιστικό κείμενο μιας δασκάλας απο το Πέραμα

Ένα κείμενο για τα όσα συνέβησαν προχθες στο σχολείο στο Πέραμα με την εισβολή των μελών της Χρυσής Αυγής αλλά και τις αντιδράσεις ορισμένων γονέων απέναντι στη φοίτηση προσφυγόπουλων στα σχολεία ανάρτησε στο Facebook η εκπαιδευτικός, συντονίστρια Εκπαίδευσης Σχιστού, Ελένη Καραγιάννη. 

Διαβάστε το κείμενο:  
Αυτό το κείμενο όπως και όλα τα άλλα, αναρτήθηκε στην ανοικτή, δημόσια και ελεύθερη σελίδα μου σε αυτόν εδώ το χώρο, με πολύ θάρρος και παρρησία. 

Την τελευταία φορά που έγραψα για την εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων δέχθηκα “προειδοποιήσεις”. 
Είμαι επικηρυγμένη βλέπετε στις σελίδες της Χρυσής Αυγής και στις σελίδες της “σοβαρής” Χρυσής Αυγής. 
Αλλά δυστυχώς δεν φοβάμαι. Δυστυχώς. Για αυτο θα συνεχίσω να μιλάω. Ξέρω. Δεν επιτρέπεται αυτήν την εποχή. Ιδιαίτερα σε γυναίκες. Όμως θα το κάνω. Δεν μπορώ να μην το κάνω. 

Γιατί θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και η ψυχή μου θα με ρωτήσει: “Μίλησες ; Υπερασπίστηκες τον αδύναμο;” 
Σήμερα ήμουν μάρτυρας σε μια από τις πιο θλιβερές εικόνες της ζωή μου. 
Προπηλακισμοί. Χαστούκια. Μπουνιές. Βρισιές. Ουρλιαχτά. Υστερίες. Τεντωμένα πρόσωπα. Υψωμένες γροθιές. Μέσα και έξω από τον ιερό χώρο ενός σχολείου. 
Γιατί; Για να μην έρθουν στην απογευματινή βάρδια ενός δημόσιου ελληνικού σχολείου κάπου 20-25 παιδιά του πολέμου. 
Παιδιά που έχουν επιβιώσει από οβίδες, από μισαλλοδοξία, από φανατισμό, από πείνα, από δίψα, από το κρύο, από τη θάλασσα. 
Παιδιά τραυματισμένα στη ψυχή και στο σώμα. Παιδιά . Παιδιά. Παιδιά γαμώτο. Παιδιά. 
Δεν θα πω πολλά όμως για τον Υπόδικο. Παρά μόνο πως ούτε επιθετικότητα ήταν αυτο που έκανε. Ούτε καν βία. Ήταν ένα χορευτικό. Μια περφόρμανς. Ένα σκετς. 
Αγανακτισμένος έσπρωχνε την πόρτα του σχολείου για να μπει τελικά μέσα, να κάνει μια στροφή σα να χόρευε ζεϊμπέκικο και στη συνέχεια να αποχωρήσει. 
Το ξύλο στις δασκάλες και στους δασκάλους το έριξαν οι συνοδοί του. 
Ολα αυτά που σας περιγράφω έγιναν μπροστά στα μάτια κάποιων παιδιών που δεν είχαν προλάβει να αποχωρήσουν από το σχολείο. Έκλαιγαν αυτά τα παιδιά. Είδαν τον Κύριο και την Κυρία τους, τους δασκάλους τους, να τρώνε σφαλιάρες και σπρωξίματα. 
Γιατί; Πως θα παρηγορήσουμε αυτά τα παιδιά.; Ποιος θα τους εξηγήσει; Τι να τους εξηγήσει; Για αυτά τα παιδιά δεν γίνεται όλο αυτο; Για να τα προστατεύσουμε;. Γιατί έπρεπε να γίνει όλο αυτο; 

Το υπόλοιπο μήνυμά μου αφορά στους γονείς του σχολείου. Και κάθε σχολείου. Ιδιαίτερα εκείνους που ήμασταν μαζί στη συζήτηση. Ξέρω πως το σχόλιό μου θα φτάσει στα χέρια τους. Θέλω να τους πω πως δεν έχω θυμό γι αυτούς. 
Έχω θυμό μόνο σε όσους εκμεταλλεύονται τα συναισθήματά τους. Γιατί τα ξέρω τα συναισθήματά τους. Ήμουν κοντά τους τα τελευταία 19 χρόνια. 
Ήμουν κοντά τους όταν έχασαν τη δουλειά τους. Όταν μαζί με τους άλλους συναδέρφους μαζέψαμε λίγα χρήματα για να τους πληρώσουμε το κομμένο ρεύμα. 
Ήμουν εκεί κοντά στην μητέρα που κακοποιήθηκε από έναν βάναυσο σύζυγο και με άφησε να της κρατήσω το χέρι. Ήμουν κοντά τους στην αγωνία τους για τον μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους. 

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Εγκύκλιος: "Έμφυλη ταυτότητα"

Έμφυλη ταυτότητα, θε(α)ματική εβδομάδα στα σχολεία

Μια περίεργη εγκύκλιος και μάλιστα με τη μορφή “εξαιρετικά επείγοντος” όπως θα διαβάστε, πάνω δεξιά, στην εγκύκλιο, πήγε στα σχολεία παραμονές Χριστουγέννων.
Το Υπουργείο Παιδείας τελευταία μας εκπλήσσει ολοένα και περισσότερο.
Τι νόημα μπορεί να βγάλει ο καθένας απο τέτοιες “επείγουσες” εγκυκλίους, οι οποίες μάλιστα δεν παίρνουν και τη δημοσιότητα που τους αναλογεί;
Τα συμπεράσματα δικά σας...

Αποσπάσματα απο τον τύπο:
....Σύμφωνα με την εγκύκλιο αυτή οι μαθητές καθώς και οι γονείς τους καλούνται με ειδικά σεμινάρια που θα λάβουν χώρα μέσα στα πλαίσια των διδακτικών ωρών μιάς σχολικής εβδομάδας υπό τον τίτλο «Σώμα και Ταυτότητα» να ενημερωθούν σχετικά με το φύλο τους. Τι άραγε ενημέρωση θα λάβουν; Μερικά από τα θέματα πού περιλαμβάνει ο θεματικός άξονας των «Έμφυλων Ταυτοτήτων» είναι: «Βιολογικό και Κοινωνικό Φύλο», «Αποδομώντας τὰ Έμφυλα Στερεότυπα», «Φύλο, Σεξουαλικός Προσανατολισμός καὶ Ανθρώπινα Δικαιώματα», «Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Κοινωνία και στο Σχολείο».

Ουσιαστικά καλούνται τα παιδιά να διαλέξουν αυτά το φύλο τους (gender), ανεξαρτήτως από το εάν έχουν γεννηθεί αγόρια ή κορίτσια (sex). Δηλαδή, εάν κάποιο παιδί «δεν αισθάνεται καλά» με το ότι γεννήθηκε αγόρι ή κορίτσι, να μπορεί να δηλώνει το αντίθετο και να το κατορθώνει μα τη βοήθεια συγκεκριμένων ιατρικών εφαρμογών. Οι δε γονείς να έρχονται αρωγοί στις επιλογές αυτές των παιδιών τους, αφού θα μάθουν να «αποδομούν» μέσα τους τα «έμφυλα στερεότυπα» και να αντιτίθενται σε κάθε προσπάθεια αποτροπής, αφού κάτι τέτοιο αποτελεί «ομοφοβία και τρανσφοβία».